Monday, 15 September 2008

Tekening van Maurits


Ik ben zo trots als een pauw. Vorige week heeft Maurits deze tekening gemaakt (de rechter van de twee. De linkertekening is door Max gemaakt voor Maurits zodat hij deze kon inkleuren. Toen hij daarmee klaar was maakte hij de andere. Wat een kleurkeuze! En de verhoudingen! Voel de beweging, de dynamiek in het lijnenspel!Ooooh, Picasso watch your back!

VERSCHIKKELIJK NIEUWS!!

Jullie zullen er misschien al iets van hebben gehoord. Zaterdag waren er weer bomaanslagen, deze keer in Delhi. Allemaal op drukke plekken. Vele gewonden, volgens de krant van vandaag al 30 doden. De timing is wrang, maar vast geen toeval: 1 dag voor de laatste dag van Ganpati. Zondag was de immersion dag, de dag waarop alle Ganpati's naar zee worden gedragen markeert tegelijkertijd het einde van het Ganpati festival.

Thursday, 11 September 2008

Vier plus een


Deze foto hebben we nog gemaakt op een van onze laatste dagen op Curacao. Anthony, Valerie, ik en Richenel. Valerie heeft Rochelle op schoot? (correct me if I'm wrong)

Wednesday, 10 September 2008

Community en Janmastami

Het stikt hier van de feestdagen die zich vooral concentreren in het einde van het jaar. Van vorig jaar kan ik me herinneren dat Max maar enkele volledige schoolweken heeft gehad in het najaar. De meeste weken werden onderbroken door een of meerdere feestdagen.

De grootste twee (hindoestaanse) feesten in Mumbai zijn Diwali (nieuwjaar) en het Ganpati festival waar we nu middenin zitten. Ganpati eert de God Ganesh met het olifantenhoofd. Daarover een andere keer meer.

Daarnaast zijn er ook feesten of gebeurtenissen uit andere geloven. We zitten nu midden in Ramadan, De Parsi's hebben twee weken geleden hun nieuwjaar gevierd, en er zijn verschillende Christelijke festiviteiten. In onze wijk vieren we deze week bijvoorbeeld het Mount Mary festival (ook wel Bandra Festival) dat zich concentreert rondom de Mount Mary (katholieke) kerk. Aan feesten geen gebrek dus.

Voor de hindoes is het afhankelijk van de "community" waartoe iemand behoort of de ene of de andere verschijningsvorm van God belangrijker of prominenter aanwezig is in de geloofsbeleving van de gelovige. Het kan ook afhangen van familiegebonden belevenissen welke "God" groter geeerd wordt. Hoe belangrijker de God voor een gelovige of voor een gemeenschap, hoe meer feesten, hoe uitbundiger (en luidruchtiger) de feesten en hoe langer ze duren.

Gisteren stond er bijvoorbeeld een artikel in de krant van een familie die al 80 jaar niet Ganesh eert, maar zijn moeder, Parvati. Tachtig jaar terug kon de (over over?)grootmoeder geen kinderen krijgen. Zij kreeg het advies haar gebed aan de moeder van Ganesh te richten. Nadat ze dat advies had opgevolgd werd ze promt zwanger. Deze familie eert al 80 jaar (zo oud is opa nu) tijdens het Ganpati festival niet Ganesh maar Parvati, zijn moeder.

"Community" is hier een belangrijk begrip. Het behelst niet alleen kaste, maar geeft vaak ook een geografische afkomst aan binnen India en de specifieke stroming binnen het geloof waartoe zij zich rekenen (de zogenoemde specialisatie). Je hebt bijvoorbeeld Jains, die over het algemeen een veganistisch dieet prefereren.

Mensen zullen elkaar niet vragen naar afkomst of kaste (ja ja, het kastensysteem is uiteraard afgeschaft, hmhm), maar naar hun community. Voor zover dit overigens voor de andere niet duidelijk is overigens. Tot welke community iemand behoort is van te zien door uiterlijke kenmerken, de wijze waarop iemand zich kleedt en vaak ook de wijze waarop iemand zich gedraagt. Sommige Brahmins (de voormalige hoogste kaste, want inmiddels uiteraard afgeschaft) hebben de neiging zich vrij hautain te gedragen.

De viering van bijvoorbeeld het feest Janmastami draait geheel om de jonge God Krishna. Dwz Krishna, toe hij nog jong was. Voor de leken onder u, Krishna is de blauwe God met het fluitje. Het zijn dan vooral de aanhangers van Krishna die dit uitbundig vieren. Het verhaal gaat dat de jongeman Krishna met zijn vrienden stiekum van yoghurt en boter snoepte. Niet alleen zijn eigen keuken maar ook die van de buren moesten het ontgelden (schalkie, die Krishna).

Onderdeel van de festiviteiten is het ophangen van een pot boven de weg, vaak van klei, met een soort yoghurt erin. In de staat Maharastra wordt dit groots gevierd. In heel Bombay hangen er honderden potten boven de weg. Grote groepen jonge kerels (Govinda's genaamd) rijden de hele dag door de stad op zoek naar deze potten. De grap is dat ze mensen-pyramides vormen om de pot kapot te krijgen. Het is indrukwekkend hoe hoog de kerels kunnen komen. Vlakbij ons huis hing een hele hoge. Toen ik stond te kijken kwamen ze niet verder dan vijf rijen. De volgende dag hoorde ik dat ze 7 rijen nodig hadden om bij de pot te komen. Helemaal vrijblijvend is het niet. Aan het breken van de pot is een geldbedrag verbonden. Hoe hoger de pot, hoe groter het bedrag. Deze bedragen worden vaak door bedrijven en politieke partijen beschikbaar gesteld.

Er gebeuren ook ongelukken. De meeste ziekenhuizen houden bedden vrij voor (soms zwaar-) gewonde govinda's.


Ik heb een filmpje gemaakt, maar die krijg ik niet op de blog. Ik zal wat foto's plaatsen!

Thursday, 4 September 2008

Jodhaa Akbar

We zitten dicht bij Bollywood. Dat weten jullie inmiddels wel. Er worden hier zoveel films gemaakt dat ze elkaar verdringen in de bioscopen. Je moet ook echt van goede huize komen (letterlijk!) om een film langer dan twee of drie weken in de bioscoop te hebben draaien. Vorig jaar is een film uitgebracht (hij duurde maar liefst 5 uur!), Jodhaa Akbar, een geromatiseerd verhaal genoemd naar de vrouw van de grote Mughal heerser Akbar (Dit is geen geschiedenisles, zoek maar op op Wikipedia wie Akbar was.). Deze film heeft een record aantal weken in de bioscoop gedraaid.

De film is erg leuk al was het maar om de verschijning van Hrithik Roshan, een van de grote Bollywoodsterren van het moment, die kan dansen alsof al zijn ledematen met spuug aan elkaar vast zitten. Het grappigste is nog dat ik hem in de sportschool tegenkwam de avond voordat ik naar Jodhaa Akbar ging! Een uur lang hebben we om elkaar heen gedraaid en sportschool-beleefdheden uitgewisseld (je kent ze wel: kan ik nu deze machine gebruiken? Nee, ik moet nog een serie erop, maar je kan wel even tussendoor. Is dit jouw flesje water? Wat doe je hierna? (I wish)). Hij was met een personal trainer en een mevrouwtje die achter hem aanliep met zijn mobiele telefoon. Verder was hij bijzonder vriendelijk, wat voor zijn soort mensen een zeldzaamheid schijnt te zijn. WAT EEN LIJF!!!!! AARGHHHHHH!!!!! Maar, sorry Hrithik, geen billen. Tcch een minpuntje.

Anyway, ik dwaal af, Jodhaa Akbar dus. De film was in Hindi en Urdu en niet ondertiteld. Ik ben er naartoe geweest met een sloot vriendinnen en met een hoop vertaalwerk kon ik toch de essentie van de film begrijpen. (Man wil vrouw, vrouw wil man niet, man toont lijf aan vrouw, vrouw wil man nu wel, man is gekrenkt en wil vrouw niet meer, vrouw doet stoere dingen en man wil vrouw toch wel, maar nu is vrouw boos, man en vrouw hebben een goed gesprek en komen er toch uit met zijn tweeen, man en vrouw leven nog lang en gelukkig).

Jodhaa Akbar heeft een soundtrack en die heb ik onlangs gekocht. Nu ben ik helemaal verslaafd aan deze muziek. Het is geweldig!!! Bijzonder rustgevend.

Het is de muziek van dit moment dus, geen blof, maar ook erg leuk!

http://www.jodhaaakbar.com/

Max zijn eerste schooldagen

Het is inmiddels een maand geleden, maar toch wel leuk om te vertellen.

Max wilde niet naar school en maakte zich vreselijk druk om nieuwe vriendjes, nieuwe juffies en nieuwe klaslokalen. Maarten heeft toen een super gesprek met hem gehad, waaruit inderdaad bleek dat hij een beetje bang was voor al dat nieuws. Ik had het erg met hem te doen en wilde niets liever dan krimpen tot Tinkerbell-formaat en in zijn borstzak kruipen. Ik zou hem zo door zijn eerste dag (week, maand, jaren) kunnen helpen totdat hij zich op zijn gemak voelt.

Maar dat schijnt allemaal weer weer niet te mogen van de heren pedagogen (en dat krimpen is ook niet bepaald mijn USP*), dus stuurden we hem op eigen kracht naar school. De eerste dag was janken, de tweede dag was janken, maar ietsjes minder. De derde dag was janken en miezemuizen. De vierde dag alleen miezemuizen. Overigens alleen de eerste 2 minuten, daarna was hij me weer snel vergeten (tenminste dat zei de juffie....). Nou ja, slowly but surely dacht ik. Het kan erger. De vijfde dag bracht Maarten hem naar school en het was weer janken geblazen. Type janken van dag twee.

De zesde dag was het mijn beurt en besloot hem toch te vragen hoe het zit. Maar ik was geheel ten onrechte bang dat we helemaal van voor af aan begonnen. Het afscheidgedrag is volgens mij zoon geheel persoonsgebonden. "Kijk mama, bij jou ben ik al bij alleen miezemuizen zonder huilen, maar papa heeft mij maar een keer eerder naar school gebracht dus hij is nog niet zover. Papa is nog aan de beurt voor huilen met miezemuizen voordat hij alleen miezemuizen kan krijgen.". Maarten blij natuurlijk dat hij - ondanks het feit dat hij weinig tijd heeft met de mannen - geen enkele stap zal missen in zijn ontwikkeling (ahum).

Wij hadden een soort ouderavond in de tweede week. Met andere ouders mochten we in zijn klasje rondkijken en desgewenst vragen stellen. Op het bord had de juffie op de eerste schooldag een tabel gemaakt met twee kolommen. Ze had kennelijk de vraag gesteld wie blij was om in grade one te zijn. Alle andere kinderen hadden bij "yes" hun naam neergezet en bij "no" stond maar 1 naam. U raadt het al. Max. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij zijn naam kennelijk in de loop van de dag had doorgekruist en een kolommetje verderop neergezet. Maar hij heeft het maar mooi gedurfd om ten overstaan van twee juffies (die hij niet kende) en 23 kinderen naar de whiteboard te lopen en zijn naam bij No op te schrijven!

Als mijn Maxie dat kan en durft, hoef ik mij misschien niet zo'n zorgen te maken dat hij zich het kaas van zijn brood zal laten eten (geheel figuurlijk, want die jongen eet nog steeds niet echt). Dat is maar goed ook want krimpen tot Tinkerbell-formaat zie ik niet zo snel gebeuren........

En dat miezemuizen? Sinds ik carpool heb ik er minder last van.


* USP= unique selling point

Maurits leert tellen

Althans, dat hoop ik maar. Ik ben verder niet bezorgd dat die jongen op zijn achterhoofd is gevallen. Dat is hij zeker niet. Bovendien zou hij daar niet veel van merken wat hij heeft een hoofd zo hard als een kokosnoot, net als broer- en pa-lief by the way.

Nee, Maurits is beslist niet dom. Maar waarom hij altijd bij 9 begint te tellen is mij echt een raadsel. Hij doet het al maanden zeer hardnekkig (wij corrigeren hem zeer pedagogisch verantwoord op speelse wijze). Hij begint noooooooit met 1, altijd met 9. Vervolgens telt hij feilloos door tot 15. 9 , 10 , 11, 12, 13, 14, 15. Daarna gaat het enigzins mis.

Waarom?

Geen idee!

Ik heb recentelijk spelletjes en puzzeltjes aangeschaft waarin het thema tellen centraal staat om toch eens te kijken of hij begrijpt dat negen geen een is, maar negen. Hij vindt de spelletjes geweldig, maar begint iedere keer steevast bij 9 te tellen. Ik (geduldig en rustig) corrigeer hem op immer speelse wijze, maar het blijft niet echt hangen in zijn kokosnootje.

Toen gebeurde er vanmiddag iets raars waardoor ik er nog minder van begrijp. We waren voor het slapen gaan een boekje aan het lezen waarin hij af en toe moet tellen hoeven dieren er op een pagina staan. Het boekje (Old Mac Donald, je weet wel van die farm) is in het engels en nodigt uit tot zingen tussen de verhaaltjes in. Afijn, Ik vraag Maurits in het engels hoeveel sheep hij op de pagina telt en de jongen telt zonder met zijn ogen te knipperen: one, two, three, four, five sheep, mama!. Het kan een one-off zijn dus een paar dieren verderop probeer ik het weer bij de kuikentjes. En ja hoor! Feilloos telt hij in het engels tot 8.

Hoe het precies zit weet ik niet, maar ik maak mij nergens zorgen om. Maurits kan prima tellen! Van 1 tot 8 in het engels en van 9 tot 15 in het Nederlands. Het is goed zo.

ietsjes later!

beste mensen. Vandaag heb ik "some business in the south" en heb ik vanochtend geen tijd om te bloggen. Dit berichtje zet ik er mobiel op. Ben benieuwd of het goed gaat. Zit niets anders op dan te wachten tot mijn avond (jullie middag) voor meer nieuws!

Wednesday, 27 August 2008

Cochin, Kerala

India is zo ongelooflijk groot dat ik niet meer de illusie koester het hele land te hebben gezien voordat we weer huiswaarts keren (wanneer dat ook moge wezen). Dit wil niet zeggen dat ik niet mijn best zal doen om zoveel mogelijk te zien, nu we toch hier zijn.

De eerste plek op mijn lijstje was de stad Cochin, havenstad en financiële hoofdstad van de zuidelijke staat Kerala. Vorig jaar waren we al eerder in Kerala maar zuidelijker, in Kovalam. Kerala staat bekend om zijn "backwaters", een stelsel van binnenwaters waarover je in zogenaamde "houseboats" tochtjes kunt maken. Het uitzicht vanaf de boten is vaak adembenemend. Overigens zijn deze backwaters niet geheel natuurlijk, maar voor een deel door de mens geconstrueerd.

Cochin staat ook bekend om zijn interessante historie. Ik denk dat ieder zichzelf respecterende kolonist op enig moment in de geschiedenis in Kochin de schepter heeft gezwaaid. Al voordat de traditionele (Europese) kolonisten daar voet aan wal zetten was het een komen en gaan van onder anderen arabieren, chinezen en joden. Er wordt zelfs gefluisterd dat Thomas de ongelovige ver voor de komst van de Portugezen een Christelijke gemeenschap heeft gesticht dat never nooit van de Paus had gehoord. Toen de Portugezen in 1500 als eerste Europeanen arriveerden beschouwden ze de daar aangetroffen Christenen als heidenen. Deze gemeenschap had, dankzij de afwezigheid van enig contact met Rome, allerlei "heidense" gewoonten geadopteerd van de Hindoegemeenschap.

Toen we aan het antiekshoppen waren kwamen we allerlei bijzondere beeldjes tegen van krishna-achtige figuren met vleugels, een soort engeltjes de een complete makeover hadden ondergaan en nu lijken op Hindoe-goden. De Christenen schenen ook te hebben beschikt over een Mariabeeld dat vier armen had. De bovenste twee hielden het kindeke Jezus vast en de onderste twee een kruis en nog wat anders (ik geloof een kaars). Ik maakte nog de grap tegen de gids, dat de onderste twee armen bedoeld waren om haar overige kinderen een draai om de oren te kunnen geven zonder Jezus te hoeven neerleggen, maar hij zag daar de humor niet van in.

Needles to say dat de Roomse afgevaardigden niet dol waren op deze zogeheten Thomas Christians en zeer ijverig begonnen aan de SBP (standaard bekeer procedure) dat tenslotte in andere delen van de wereld zeer succesvol is gebleken. Afijn, de Portugezen werden in 1662 op bijzonder bloederige wijze ingemaakt door de Hollanders die - eenmaal lekker op dreef - alle kerken op de St. Francis na hebben verwoest. Lang heeft dat feest niet geduurd omdat de Engelsen in 1795 afpakten wat ze tenslotte toekwam. De rest is history.

Maar goed, dit is geen reisgids. Voor mij waren deze elementen de ideale ingrediënten voor een interessante plek: De haven (huge crush on harbours), de handel en de wisseling van machten. In Fort Cochin komt dit allemaal samen. Voor mijn gevoel was het erg zichtbaar in de St Francis church. Van hout gebouwd door de Portugezen (Franciscanen) in 1503, in 1779 in steen opgetrokken door de Hollanders, is het nu een Anglicaanse kerk. Vasco da Gama lag er begraven (maar nu lekker niet meer). Een groot nadeel van zoveel strijd om een plek (afgezien van het menselijk aspect) is dat vele bijzondere gebouwen verloren zijn gegaan.

We reisden af voor vier dagen met twee andere families van vier. Met zijn twaalfen verbleven we in een erg leuk dependance van het hotel Malabar house genaamd Trinity in Fort Cochin (check hun website: www.malabarhouse.com). Op de foto zie je toegangspoort tot onze kamers met het VOC embleem. Ze zouden hier hun kantoor hebben gehad.

Het was erg leuk en de leeftijden van onze kinderen (die elkaar allemaal van school kennen) was van dien aard dat we ook allerlei activiteiten konden ondernemen. Mauch was de jongste. We zijn op een houseboat geweest, hebben allerlei bezienswaardigheden bekeken en monumenten bezocht (waaronder een Hollandse begraafplaats uit 1724), en zijn op antiekjacht geweest in Jewtown. Maarten heeft er een prachtig granieten boeddha beeld gekocht. Ook een leuk verhaal maar dat moet hij eigenlijk zelf vertellen.

Van de voorheen zeer bloeiende Joodse gemeenschap is niet veel over. Er zouden nog 11 Joden in Cochin zijn, de rest is naar Israël geëmigreerd. De synagoge hebben we helaas niet kunnen bekijken, maar zou zeer de moeite waard zijn. Over heel Jewtown zijn er vele tekens achtergebleven. Deze zij-gevel vond ik bijzonder omdat een typische Hollandse gevel is (die op Curacao ook veel voorkomt overigens)met een Davidster.

Er valt hier zoveel over te vertellen, jullie zouden er eigenlijk zelf een keertje naartoe moeten gaan. Kochin is fascinerend. Ik ga er zeker nog een keer terug.

Tuesday, 26 August 2008

Kaas

Ik heb het vast vaker verteld, maar op gezette tijden en op bepaalde plaatsen kan ik hier Hollandse kaas krijgen. In speciale "expat" winkels is het steeds beter verkrijgbaar waardoor ik regelmatig kaas in huis kan halen. Ja, het is duurder dan thuis en ja, hij is echt niet meer zo vers, maar kaas is kaas en we missen het neit graag. Dus we klagen niet. We genieten.

Ook de jongens zijn gelukkig gezegend met goede smaak voor kaas. Dat moet je ook maar afwachten. Een keer per week, meestal op zondagochtend, maak ik voor de hele familie kaastosties.

Ik heb nu nog een plek ontdekt waar ze ook Gouda kaas hebben (spreekt uit: "gkoeda"). Hypercity, de naam zegt het al, is een hele grote supermarkt, met een zeer uitgebreide groente en fruit afdeling, wat houdbaren en ook televisies en slaapkamermeubels. Ze hebben nu een nieuwe aparte koele counter waar allerhande kazen achter liggen. Van stilton tot parmazaanse kaas. Het ligt er een beetje raar bij, maar kaas is kaas.

Ik dacht, kom ik haal vandaag hier mijn Dutch gkoeda. Moest even wachten want er stond niemand. Toen er iemand kwam, haalde hij een andere "person" om me te bedienen. Even verderop stond een schattig jongetje (17? 18?) fruit uit te pakken. Hij was de sigaar. Arme jongen, had vast nog nooit in zijn leven van Dutch gkoeda gehoord (http://nl.wikipedia.org/wiki/Goudse_kaas).

Hij stond eerst uitgebreid zijn handen te wassen (heel goed), deed vervolgens handschoenen aan en verzocht me aub aan te wijzen wat ik wilde hebben. In de vitrine lag nog bijna heel wiel. Er was slechts zo'n 20 graden uit. Dus ik (had echt geen haast en dit werd alleen maar leuker) wijs de Dutch gkoeda aan en vraag hem om een stuk van ongeveer 4 cm, nonverbaal ondersteund door duim en wijsvinger. De jongen pakt een enorm slagersmes en begint te zagen in de kaas dat mijn ogen er pijn van deden. Eerst probeerde hij er ook nog een net rechthoekig stukje uit te krijgen. Pas toen ik boven op de kaas met een mesje een streepje had gekerfd begreep hij dat hij naar het midden moest snijden. Ik kreeg een - redelijk vers wel - gekarteld kaasje mee. Dubbel verpakt in allerlei folie. Was best aandoenlijk.

Ik realiseerde me toen des te meer dat zoiets (voor ons) doodgewoons als een stukje Hollandse kaas voor die jongeman net zoeits vreemds moet zijn als voor mij voorheen "paneer" was. (Paneer is een soort cottage cheese dat veel in de vegetarische keuken wordt verwerkt, Maarten en Max vinden het niet (zo) lekker, Maurits en ik vinden het heerlijk).

Maar he, ik was weer blij met mijn stukje. Enigzins gehavend maar kaas is kaas.

Thursday, 21 August 2008

Maurits en de kokosnoten


Het is een regelmatig terugkerend uitje. Maurits en ik. Samen in een rikjsa handelen we een aantal - dichtbijhuis - klusjes af. Broodjes halen bij Candies, kruidenier betalen, bier bestellen bij de slijter even verderop. Als we klaar zijn stappen we samen weer in een rikjsa en rijden we naar een plek op Carterroad, aan het einde van de Carterroad promenade (daarover vertel ik jullie een andere keer een paar smeuige verhaaltjes). Daar vlakbij de Otters club staat er een drietal kokosnotenwallahs.

De onze is de middelste. Hij weet precies wat we willen hebben (do coconut medium malai= twee kokosnoten met gemiddeld vruchtvlees). Mauch en ik drinken er ter plekke twee op en wachten vervolgens geduldig tot onze wallah de opening van de noten groot genoeg heeft gemaakt zodat we het vlees eruit kunnen scheppen. Maurits en ik zijn er gek op (Maarten en Max vinden het niet zo lekker, rare jongens die Romeinen). Als we klaar zijn bestellen we nog 3 kokosnoten "parcelled" (om mee te nemen dus), houden we een riksja aan en gaan we weer huiswaarts.

De rit langs Carterroad is een van de lekkerste van heel Mumbai. Het duurt maar 5 minuten, maar gaat langs zee. Er staat altijd een lekker briesje, hoe heet het ook is. Deze rit heeft op mij absoluut een zeer therapeutische werking. Ik fris er altijd van op, hoe slecht mijn dag ook is. Soms hoef ik er niet eens in de buurt te zijn, maar ga ik er speciaal naartoe om even naar de zee te kijken, mijn hoofd leeg te maken en de zeelucht op te snuiven, ook al stinkt het meestal naar gedroogde vis.

Met Shon Mau is deze dingen nu heerlijk om te doen. Max heeft er geen geduld meer voor. Die is de hele dag bezig met zich van alles af te vragen over de hele wereld. Mauch zit nog lekker "in the moment".

Onze kokosnoot-uitjes zijn om die reden ook heel dierbaar. Ze dwingen mij in het moment te blijven, in de meest letterlijke zin van het woord. Niet nadenken over iets wat is gebeurd, niet broeden op iets wat nog moet komen, maar gewoon lekker met Maurits een kokosnoot drinken. En niets meer dan dat.

Thursday, 14 August 2008

parkeer hierarchie



Al eerder hebben we de hierarchie op de weg besproken. Weet je nog?:

1. koe;
2. bos bloemen;
3. grote vrachtwagen;
4. grote bus;
5. kleine vrachtwagen
6. kleine personen-bus;
7. dure personen-auto met stoere vent met chauffeur;
8. dure auto met stoere vent zonder chauffeur;
9. goedkopere personenauto;
10. taxi;
11. miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent;
12. miniauto met vrouw;
13. brommer;
14. riksja's (met passagiers zonder bloemen);
15. riksja (zonder passagiers);
16. paard en wagen;
17. fietser;
18. kruiers;
19. voetganger (type welgesteld met kind);
18. voetganger (type arme sloeber).


(zie ook verhaaltje van 14 januari 2008)

Wel, ik heb onlangs ontdekt dat er ook zoiets bestaat als een parkeer-hierarchie. Ja, u hoort het goed! Ook als je parkeert moet je je plaats in deze maatschappij in je achterhoofd houden. Na een wekenlang veldonderzoek (gevolgd door het geindiceerde administratief onderzoek) kan ik mededelen dat de parkeerhierarchie niet veel verschillen vertoont met bovenstaand lijstje.

Er zijn een paar kleine - maar significante - verschillen.

Allereerst de bos bloemen. Zou deze langs de weg liggen zonder dat iemand het vallen heeft gadegeslagen (waardoor er een voor iedereen duidelijke gedupeerde aanwezig is)dan valt het in 1 keer naar de laatste plaats. Hier wordt gerust overheen gereden, althans, als het er nog ligt. Als het er nog ligt, omdat als het een mooie bos is de kans groot is dat iemand daar al zijn brood in heeft gezien en "as we speak" aan een nietsvermoedende voorbijganger aan het aanbieden is voor "a very good price, only for special friends".

Het andere grote verschil is dat riksja's en taxi's beide een plaats dalen, tot vlak boven de fietser. Alle meerdere voertuigen hebben het recht, en de bevoegdheid om langs de weg staande taxi's en rikjsa's weg te toeteren. Mijn chauffeur doet het regelmatig om te kunnen parkeren. In heb begin voelde ik mij hierdoor nog opgegelaten, Inmiddels ben ik zo ingeburgerd dat ik niet beter weet en - ja - ik me zelf erger aan al die geparkeerde rikjsa's!

In parkeerland stellen ze nu eenmaal niets voor. In sommige gedeelten van de stad staan er zelfs bordjes langs de weg die aangeven waar de taxi's of rikjsa's mogen staan. Vaak staat daar een maximum aantal van bijvoorbeeld vijf bij. Op alle andere plaatsen struikel je erover omdat ze juist langs de weg staan in de hoop een vrachtje te kunnen oppikken.

Een paar maanden terug hebben de rikjsawallah (dat zijn dus de bestuurders) gestaakt. De staking zou een week duren, maar werd later verkort tot 3 dagen. De rikjsa-wallahs waren boos omdat ze niet meer mogen prutsen aan hun rikjsameter. Kleine uitleg: in tegenstelling tot andere grote steden kan je in Bombay redelijk reizen zonder de hele tijd te worden afgezet. Als je weet hoe de meter gelezen moet worden, weet je precies hoeveel je moet afrekenen. Je voelt het al aankomen. Hier wordt natuurlijk regelmatig aan geprutst om de ritten kunstmatig duurder te maken. Daar wilde men een stokje voor steken door een nieuw eiksysteem.


Afijn, ik dwaal weer af. Drie dagen lang waren er geen files, kon je overal parkeren en was de buitenlucht zelfs te harden! Onvoorstelbaar wat een verschil! Het grote nadeel was toch wel dat als je even snel vervoer nodig had (jaaaa, ik gebruik ze heel vaak zelfs!) je toch echt een probleem had. Dus....... Again there is no quick fix...... Laten we ze maar houden. Toch erg gezellg op straat.

Thursday, 7 August 2008

Maurits op Seaquarium, Curacao

 
Posted by Picasa

Max

 
Posted by Picasa

Sieraden!


Wil ik jullie niet onthouden. Af en toe kijk ik op haar sieradenpagina bij flickr en dit is nu mijn persoonlijke favoriet. Zelfs hier in India krijg ik continu vragen over haar creaties. Willen ze steeds weten waar ik ze vandaan heb. Van Dolores dus. Al even is ze aan de weg aan het timmeren en - jazeker - ze heeft mooie dingen. En allemaal echt spul! Mijn huidige favoriet dus. Maar kijk zelf! Don't take my word for it! flickr.com/photos/doloresdejong