Thursday, 31 July 2008
Drona

Op 2 oktober aanstaande komt een film uit van Shrishti genaamd Drona. Daar heeft ze echt een paar jaar aan gewerkt, dus erg spannend is het wel. We zijn hier allemaal erg benieuwd. Ik wil jullie de aankondiging in de krant niet onthouden. zie ook de link naar de trailer op youtube. Haar broer, Goldie Behl, is de director.
trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=8J1dxrtN7mc
Tuesday, 29 July 2008
Mama, waar is je piemel?

Maxie wist het al een tijdje. Mama heeft geen piemel maar alleen haar. Voor Maurits was het vorige week een openbaring. Stonden we vanavond met zijn drieeen onder de douche zegt Mauch opeens: "Mama, waar is je piemel?". "Mama heeft geen piemel, Maurits, mama heeft haar", helpt Max. Het is toch wat verwarrend voor Mau, dus probeert hij nog een keer: Papa piemel, Mauch piemel, dadi (zo noemt hij Max) piemel. Waar's mama piemel?. "Mama heeft geen piemel", antwoord ik geduldig, "mama heeft pommes". Zo heette het vroeger bij ons thuis tenslotte ook dus, laat ik een nieuw woordje maar vast introduceren, dacht ik. Kunnen ze later alleen maar baat bij hebben.
Van Maarten begreep ik al dat de heren zowieso erg bezig zijn met hun plassetjes, het zal wel een mannending zijn. Hij moest ingrijpen toen Maurits laatst probeerde te touwtje springen met Maartens gezelligheidje. Alsof hij met een draaiorgel aan de gang was.
Maar Maurits was niet overtuigd. Hij bleef tussen mijn benen turen en zegt plotseling: "mama, draai eens even om?". Nee shon Mau, daar zit het ook niet. Daarvoor moet je toch bij je vader wezen.
Monday, 28 July 2008
What size are you looking for ma'am?
Vinden jullie dat ook zo irritant? Loop je lekker te rommelen in een kledingzaak. Ze hebben uitverkoop, waardoor het extra leuk is, maar loopt er zo'n anorectisch mutsje steeds achter je aan. Irritant om twee redenen:
Allereerst omdat zo'n winkelschaduw mij eerder de winkel uitjaagt dan tot extra aankopen aanspoort. Op Curacao hebben ze daar ook een handje van. Ik ben een keer zelfs benaderd door de winkelschaduw, waarbij ze begon met haar excuses aan te bieden. Ze wist wel dat het irritant was, maar de bazin hield haar in de gaten en als ze niet een stap achter me bleef krijgt ze na mijn vertrek de wind van voren.
Overigens zijn de winkelschaduwen op Curacao doorgaans niet zo anorectish van aard.
Dat kan je van de dames hier niet zeggen. "Eet eens wat!", zou ik ze wel willen toeschreeuwen. Ze kunnen uit zwakte nauwelijks op hun benen staan maar hebben het lef je aan te kijken alsof je een of ander vet monster bent omdat je geen size XS hebt. Wie is hier gek? Het zit zeker niet tussen mijn oren, ik hoor ze denken "ze gaat hier toch niets vinden, het arme big...
Ik durfde hier, maanden geleden, de Esprit winkel in te gaan. In Nederland slaag ik daar meestal voor broeken, dus dacht ik hier ook een kans te maken. Big, big mistake. De winkel was nagenoeg leeg en er stond een heel bataljon Rexies (afkorting klinkt vriendelijker) mij van top tot teen op te nemen. Toen ik vroeg naar maat 42 jeans begon Rexie 1 al hoofdschuddend te roepen dat ze niet denkt dat ze die maat hebben, maar dat ze voor de zekerheid zal kijken. (I'm sure we don't have your size ma'am, but I will check). Hun grootste maat was 38. Needless to say dat ik daar nooit meer naar binnen ben gegaan.
Nu ben ik door heel hard mijn best te doen de afgelopen maanden vele kilo's afgevallen. Ik ben er trots op omdat het mij niet makkelijk af is gegaan. Ik weet heus wel wat ik kan dragen en welke maat ik nodig heb. Ik heb niet de (helaas Caribische) gewoonte om mezelf in te kleine kleren te proppen. Gewoon niet comfortabel genoeg. Op mijn leeftijd heb ik daar echt geen persoonlijk begeleiding in nodig. Zou je denken.
Stond ik vanmiddag in een 50% uitverkoop-bak te rommelen bij Mango, komt miss Ano naar me toe gestrompeld. Ze neemt rustig de tijd om me goed te bekijken. Dan zegt de doos: "these are all size meduim ma'am, wich size are you looking for?" Ik kon haar wel wat! Alles boven XS (die zo waarschijnlijk moet laten innemen ook) komt haar zo waanzinning vet voor dat het wel XL moet zijn. Maar ik bleef cool. Telde tot 10. En zei toen:"I was looking for size medium,and I found size medium, anything else I can help you with?", waarna miss Ano afdroop, maar niet voordat ze nog even goed keek naar mijn - in haar ogen enorme - achterwerk, die volgens een oud caribisch gebruik in de loop der jaren weinig last heeft gehad van de zwaartekracht.
Anyway, ik dwaal af. Ik koos een paar knalroze schoenen en een hempie. Toen ik bij de kassa aankwam was miss Ano nergens te bekennen. Zeker flauw gevallen van ondervoeding.
Allereerst omdat zo'n winkelschaduw mij eerder de winkel uitjaagt dan tot extra aankopen aanspoort. Op Curacao hebben ze daar ook een handje van. Ik ben een keer zelfs benaderd door de winkelschaduw, waarbij ze begon met haar excuses aan te bieden. Ze wist wel dat het irritant was, maar de bazin hield haar in de gaten en als ze niet een stap achter me bleef krijgt ze na mijn vertrek de wind van voren.
Overigens zijn de winkelschaduwen op Curacao doorgaans niet zo anorectish van aard.
Dat kan je van de dames hier niet zeggen. "Eet eens wat!", zou ik ze wel willen toeschreeuwen. Ze kunnen uit zwakte nauwelijks op hun benen staan maar hebben het lef je aan te kijken alsof je een of ander vet monster bent omdat je geen size XS hebt. Wie is hier gek? Het zit zeker niet tussen mijn oren, ik hoor ze denken "ze gaat hier toch niets vinden, het arme big...
Ik durfde hier, maanden geleden, de Esprit winkel in te gaan. In Nederland slaag ik daar meestal voor broeken, dus dacht ik hier ook een kans te maken. Big, big mistake. De winkel was nagenoeg leeg en er stond een heel bataljon Rexies (afkorting klinkt vriendelijker) mij van top tot teen op te nemen. Toen ik vroeg naar maat 42 jeans begon Rexie 1 al hoofdschuddend te roepen dat ze niet denkt dat ze die maat hebben, maar dat ze voor de zekerheid zal kijken. (I'm sure we don't have your size ma'am, but I will check). Hun grootste maat was 38. Needless to say dat ik daar nooit meer naar binnen ben gegaan.
Nu ben ik door heel hard mijn best te doen de afgelopen maanden vele kilo's afgevallen. Ik ben er trots op omdat het mij niet makkelijk af is gegaan. Ik weet heus wel wat ik kan dragen en welke maat ik nodig heb. Ik heb niet de (helaas Caribische) gewoonte om mezelf in te kleine kleren te proppen. Gewoon niet comfortabel genoeg. Op mijn leeftijd heb ik daar echt geen persoonlijk begeleiding in nodig. Zou je denken.
Stond ik vanmiddag in een 50% uitverkoop-bak te rommelen bij Mango, komt miss Ano naar me toe gestrompeld. Ze neemt rustig de tijd om me goed te bekijken. Dan zegt de doos: "these are all size meduim ma'am, wich size are you looking for?" Ik kon haar wel wat! Alles boven XS (die zo waarschijnlijk moet laten innemen ook) komt haar zo waanzinning vet voor dat het wel XL moet zijn. Maar ik bleef cool. Telde tot 10. En zei toen:"I was looking for size medium,and I found size medium, anything else I can help you with?", waarna miss Ano afdroop, maar niet voordat ze nog even goed keek naar mijn - in haar ogen enorme - achterwerk, die volgens een oud caribisch gebruik in de loop der jaren weinig last heeft gehad van de zwaartekracht.
Anyway, ik dwaal af. Ik koos een paar knalroze schoenen en een hempie. Toen ik bij de kassa aankwam was miss Ano nergens te bekennen. Zeker flauw gevallen van ondervoeding.
Sunday, 27 July 2008
terug van weggeweest.....

Lieve mensen,
Voor ons is de zomervakantie alweer achter de rug en in had een sloot nieuwe verhalen, observaties en grappigheden voor jullie klaarliggen.
Het zal allemaal even moeten wachten.
Het kan niemand zijn ontgaan dat wij in twee dagen tijd onaangenaam verrast zijn door twee series bomaanslagen. Eerst vrijdag in Bangalore dan zaterdag in Ahmedabad (in Gujarat). De 16 bommen van Ahmedabad waren zwaarder dan de 7 in Bangalore. Vele gewonden en tientallen doden. Het is verschrikkelijk.Een groep die zichzelf "the Indian Mujahideen" noemt zou de verantwoordelijkheid hebben opgeeist. Het is werkelijk verschrikkelijk. Ik weet gewoon niet wat ik ervan moet zeggen.
Monday, 2 June 2008
Maandag 2 juni 2008: People come and people go.
Toen we ja zeiden tegen Bombay wisten we dat afscheid nemen een integraal onderdeel van ons bestaan zou worden. Het begon met afscheid nemen van iedereen thuis. Na een paar maanden in je nieuwe “thuis” begin je eraan te wennen en doe je nieuwe contacten op. Deze contacten zijn aanvankelijk van geheel andere aard dan je vrienden en familie thuis. Want tenslotte heb je al vrienden en hoef je niet zo nodig vrienden te maken.
Al gauw merkte ik dat ik mensen ontmoette die vergelijkbare ervaringen opdoen in India, waardoor je een soort “common ground” hebt waaruit vriendschappen – vaak onbedoeld – ontspruiten. Ook kom ik mensen tegen die ondanks het grote verschil in afkomst en nationaliteit zo vertrouwd aanvoelen dat het lijkt alsof je ze altijd al hebt gekend (zoals mijn vriendin Shristi). Na 17 maanden in Mumbai realiseerden Maarten en ik ons van de week dat hier weggaan evengoed pijn zal doen.
Tijdens de expat-cursus in het Tropeninstituut in Amsterdam trachtten ze ons hierop voor te bereiden. Door het soort leven dat we waarschijnlijk zullen leiden zullen we elk jaar eenderde van onze vrienden en kennissen zien vertrekken. Na drie jaar zijn wij degenen die weg zullen gaan.
Nu is onze situatie gelukkig niet geheel standaard. Onze kennissenkring bestaat uit evenveel expats als non-expats. De “expats” kunnen we ook nog eens onderverdelen in NRI’s (non-resident indians) en standaard exparts zoals wij (als dat wat zegt tenminste…) De NRI’s die wij kennen zijn vaak erg lang weg geweest (10 tot 20 jaar), en worden of uitgezonden door m.n. Amerikaanse of Britse bedrijven, of binnengehaald door Indiase zakenlieden (die overigens daarna geen raad weten met deze efficiente, to-the-point, medewerkers die in hun ogen geen respect tonen voor gezonde Indiase werk-hiĆ«rarchie). Sommigen hebben hier zelfs nog nooit gewoond maar proberen terug te gaan naar hun “roots”en hier een bestaan op te bouwen. Wat ze gemeen hebben is de drang om een succes te zijn, zeker nu ze min-of-meer thuis zijn. Min of meer omdat ze zelden uit Mumbai komen. Ook zij moeten wennen aan het leven in deze stad. Helaas delen ze ook vaak de teleurstelling dat “India”, ondanks de grote economische vooruitgang, niet klaar lijkt te zijn voor hun westerse manier van denken en werken. De verhalen die wij horen geven ons het beeld dat zelfs de grote Indiase bedrijven worden geleid als eenmanszaken door autocraten die eigenlijk niets liever willen dan dat je je bek houdt en doet wat ze zeggen, ook al weet jij het beter. Sommige NRI’s vertrekken – vaak teleurgesteld – vroegtijdig en gaan terug naar het land waarvan ze altijd dachten dat ze te gast waren. Alleen door hier te komen realiseren ze zich dat ze net zo Indiaas als (bijv.) Amerikaans zijn. Het “teruggaan” doen ze ook vaak met zeer ambivalente gevoelens.
Door de groep lokale vrienden en kennissen die we hebben gemaakt zal voor ons misschien niet gelden dat eenderde van onze kennissenkring na het eerste jaar vertrekt, maar evengoed moeten we nu afscheid nemen van mensen. En dat doet pijn.
Het begon met Pauline en Geert, het eerste Nederlandse stel dat we hier hebben leren kennen. Ze vertrokken (met hun vier kinderen, waarvan 2 in Mumbai geboren) in maart naar Jakarta. Hoewel we elkaar niet vaak zagen (zij woonden tenslotte in zuid-Bombay), waren de contacten erg warm en oprecht.
Toen kondigde de familie P. aan dat ze terug zouden gaan naar Canada. We zijn ze de Z-family gaan noemen. Ashik, Ramona en hun drie kinderen Zoria, Zander en Zayden. Zander zat bij Max in de klas. Ashik, een NRI maar geboren en getogen in Canada, is er zo een die is binnengehaald door een Indiase tycoon. Ze kwamen hier afgelopen augustus aan en in maart was al duidelijk dat zijn werk een teleurstelling was. Zijn vrouw, een Canadese, kon ook niet lekker aarden en bovendien waren de kinderen niet overenthousiast te noemen. Nadat Ramona op straat werd aangereden was de beslissing snel genomen. Ze zouden teruggaan, en snel ook. Eind april waren ze weg. We hebben ze aan het zwembad leren kennen als gezellige mensen. Zander was Maxie’s standaard zwemmaatje. Elk weekend waren ze uren met elkaar bezig.
Een grotere schok, hoewel we die wel hebben zien aankomen, is het vertrek van de familie Iyer. In zeer korte tijd hebben we elkaar bijzonder goed leren kennen. We zijn een weekendje weggeweest met onze twee gezinnen en met kerst zijn we bijzonder warm ontvangen door de ouders van Suchitra, die in Nashik wonen (hier 5 uurtjes vandaan). Bovendien kunnen hun twee meisjes (waarvan de oudste een schoolvriendinnetje is van Max), het bijzonder goed vinden met onze jongens. Narayen en Suchitra zijn beide in Bombay opgegroeid maar hebben 15 tot 20 jaar in de V.S gewoond. Zij besloten, na anderhalf jaar frustraties die het werken voor een Indiase baas kennelijk met zich meebrengt, terug te gaan naar de VS. Suchitra werkt vanuit huis en kon haar werk gelukkig meenemen en verhuist haar werk nu gewoon mee terug. We zien ze pijn in ons hart vertrekken.
Deze week hoorden we het vervelende verhaal van een leuk Frans stel, dat wij ook via school hebben leren kennen. Zij hebben hiervoor een paar jaar in Thailand gezeten en zaten nog geen jaar in Mumbai, Hij werkt in de hotelindustrie en door wat externe “issues” moeten ze, net nu ze aan het aarden zijn in de stad, waarschijnlijk verkassen naar naar Hyderabad (hier een uur vliegen vandaan). Ik hoop dat ze blijven, maar vrees dat ze zullen moeten gaan. Hun dochter Lou is – zolang ze zich kan herinneren – verliefd op Max, en Marion is mijn HFL-maatje (Hands, Feet and Lunch, een keer per maand).
Ze zijn de eersten, maar zeker niet de laatsten. Ik denk dat er niets anders op zit dan eraan te wennen. Het enige alternatief is je hart thuis te laten. Maar dan kan je net zo goed ook thuis blijven, toch?
Al gauw merkte ik dat ik mensen ontmoette die vergelijkbare ervaringen opdoen in India, waardoor je een soort “common ground” hebt waaruit vriendschappen – vaak onbedoeld – ontspruiten. Ook kom ik mensen tegen die ondanks het grote verschil in afkomst en nationaliteit zo vertrouwd aanvoelen dat het lijkt alsof je ze altijd al hebt gekend (zoals mijn vriendin Shristi). Na 17 maanden in Mumbai realiseerden Maarten en ik ons van de week dat hier weggaan evengoed pijn zal doen.
Tijdens de expat-cursus in het Tropeninstituut in Amsterdam trachtten ze ons hierop voor te bereiden. Door het soort leven dat we waarschijnlijk zullen leiden zullen we elk jaar eenderde van onze vrienden en kennissen zien vertrekken. Na drie jaar zijn wij degenen die weg zullen gaan.
Nu is onze situatie gelukkig niet geheel standaard. Onze kennissenkring bestaat uit evenveel expats als non-expats. De “expats” kunnen we ook nog eens onderverdelen in NRI’s (non-resident indians) en standaard exparts zoals wij (als dat wat zegt tenminste…) De NRI’s die wij kennen zijn vaak erg lang weg geweest (10 tot 20 jaar), en worden of uitgezonden door m.n. Amerikaanse of Britse bedrijven, of binnengehaald door Indiase zakenlieden (die overigens daarna geen raad weten met deze efficiente, to-the-point, medewerkers die in hun ogen geen respect tonen voor gezonde Indiase werk-hiĆ«rarchie). Sommigen hebben hier zelfs nog nooit gewoond maar proberen terug te gaan naar hun “roots”en hier een bestaan op te bouwen. Wat ze gemeen hebben is de drang om een succes te zijn, zeker nu ze min-of-meer thuis zijn. Min of meer omdat ze zelden uit Mumbai komen. Ook zij moeten wennen aan het leven in deze stad. Helaas delen ze ook vaak de teleurstelling dat “India”, ondanks de grote economische vooruitgang, niet klaar lijkt te zijn voor hun westerse manier van denken en werken. De verhalen die wij horen geven ons het beeld dat zelfs de grote Indiase bedrijven worden geleid als eenmanszaken door autocraten die eigenlijk niets liever willen dan dat je je bek houdt en doet wat ze zeggen, ook al weet jij het beter. Sommige NRI’s vertrekken – vaak teleurgesteld – vroegtijdig en gaan terug naar het land waarvan ze altijd dachten dat ze te gast waren. Alleen door hier te komen realiseren ze zich dat ze net zo Indiaas als (bijv.) Amerikaans zijn. Het “teruggaan” doen ze ook vaak met zeer ambivalente gevoelens.
Door de groep lokale vrienden en kennissen die we hebben gemaakt zal voor ons misschien niet gelden dat eenderde van onze kennissenkring na het eerste jaar vertrekt, maar evengoed moeten we nu afscheid nemen van mensen. En dat doet pijn.
Het begon met Pauline en Geert, het eerste Nederlandse stel dat we hier hebben leren kennen. Ze vertrokken (met hun vier kinderen, waarvan 2 in Mumbai geboren) in maart naar Jakarta. Hoewel we elkaar niet vaak zagen (zij woonden tenslotte in zuid-Bombay), waren de contacten erg warm en oprecht.
Toen kondigde de familie P. aan dat ze terug zouden gaan naar Canada. We zijn ze de Z-family gaan noemen. Ashik, Ramona en hun drie kinderen Zoria, Zander en Zayden. Zander zat bij Max in de klas. Ashik, een NRI maar geboren en getogen in Canada, is er zo een die is binnengehaald door een Indiase tycoon. Ze kwamen hier afgelopen augustus aan en in maart was al duidelijk dat zijn werk een teleurstelling was. Zijn vrouw, een Canadese, kon ook niet lekker aarden en bovendien waren de kinderen niet overenthousiast te noemen. Nadat Ramona op straat werd aangereden was de beslissing snel genomen. Ze zouden teruggaan, en snel ook. Eind april waren ze weg. We hebben ze aan het zwembad leren kennen als gezellige mensen. Zander was Maxie’s standaard zwemmaatje. Elk weekend waren ze uren met elkaar bezig.
Een grotere schok, hoewel we die wel hebben zien aankomen, is het vertrek van de familie Iyer. In zeer korte tijd hebben we elkaar bijzonder goed leren kennen. We zijn een weekendje weggeweest met onze twee gezinnen en met kerst zijn we bijzonder warm ontvangen door de ouders van Suchitra, die in Nashik wonen (hier 5 uurtjes vandaan). Bovendien kunnen hun twee meisjes (waarvan de oudste een schoolvriendinnetje is van Max), het bijzonder goed vinden met onze jongens. Narayen en Suchitra zijn beide in Bombay opgegroeid maar hebben 15 tot 20 jaar in de V.S gewoond. Zij besloten, na anderhalf jaar frustraties die het werken voor een Indiase baas kennelijk met zich meebrengt, terug te gaan naar de VS. Suchitra werkt vanuit huis en kon haar werk gelukkig meenemen en verhuist haar werk nu gewoon mee terug. We zien ze pijn in ons hart vertrekken.
Deze week hoorden we het vervelende verhaal van een leuk Frans stel, dat wij ook via school hebben leren kennen. Zij hebben hiervoor een paar jaar in Thailand gezeten en zaten nog geen jaar in Mumbai, Hij werkt in de hotelindustrie en door wat externe “issues” moeten ze, net nu ze aan het aarden zijn in de stad, waarschijnlijk verkassen naar naar Hyderabad (hier een uur vliegen vandaan). Ik hoop dat ze blijven, maar vrees dat ze zullen moeten gaan. Hun dochter Lou is – zolang ze zich kan herinneren – verliefd op Max, en Marion is mijn HFL-maatje (Hands, Feet and Lunch, een keer per maand).
Ze zijn de eersten, maar zeker niet de laatsten. Ik denk dat er niets anders op zit dan eraan te wennen. Het enige alternatief is je hart thuis te laten. Maar dan kan je net zo goed ook thuis blijven, toch?
Thursday, 20 March 2008
Monday, 14 January 2008
Hiƫrarchie op de weg
Toen we ons voorbereidden op onze verhuizing naar Bombay was een van de meest grappige dingen waar we over lazen de hiƫrarchie in het verkeer. Grappig, niet omdat we dat in Nederland niet kennen, maar omdat het soort voertuig waarin je je voortbeweegt de meest belangrijke variabel schijnt te zijn. Er zijn uiteraard stoplichten, en vaak staat er ook politie bij. De stoplichten worden ook niet helemaal genegeerd door de weggebruikers. Hoogstens anticipeert men op het groene licht, door wat eerder uit de startblokken te gaan (veel stoplichten hebben "aftellers").
Voor de rest is het helemaal afhankelijk van de grootte en de zwaarte van je voertuig of je voorrang mag nemen. De koe is de baas, dat zowiezo. Dan volgen de grote vrachtwagens, gevolgd door de grote bus, dan de kleine vrachtwagen, gevolgd door de kleine personen-bus. Dan wordt het wat ondoorzichtiger, maar ik denk dat het zo zit: dure personen-auto met stoere vent met chauffeur, dure auto met stoere vent zonder chauffeur (stuk minder stoer overigens vanwege het ontbreken van de chauffeur), goedkopere personenauto, taxi, miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent, miniauto met vrouw, brommers, rikjsa's, paard en wagen, fietsers, kruiers en als laatste de voetganger.
Voor voetgangers wordt niet gestopt. Period. Voor geen enkele voetganger, ongeacht je al dan niet duidelijke afkomst. Maar onlangs heb ik toch gemerkt dat er onder de voetgangers wel degelijk sprake is van enige hiƫrarchie.
Voor de enigzins weggestelde vrouw met kind op de arm, wordt een beetje gas terug genomen en als je eruit ziet als een armoedzaaier loop je het risico dat men juist een beetje bijgast, zeker als je op dat specifieke kruispunt een vreemde bent. Dat overkwam mij een paar weken geleden (nou niet ikzelf, ik probeer voor mijn eigen veiligheid zoveel mogelijk te lijken op de engizins welgestelde vrouw met kind op de arm).
We reden langs de Bandra Talao, een soort binnenwater. Daar vlak achter ligt het Bandra treinstation. Hierdoor zijn er altijd meer voetgangers op deze weg. Voor ons probeerde een dronken zwerver - nogal onvoorzichtig - de weg over te steken. Mijn chauffeur kon hem nog net ontwijken en de arme man werd vervolgens aangereden door brommer die vlak achter ons reed. De brommer reed gewoon door en de zwerver krabbelde weer naar de kant en verdween binnen twee seconden tussen de mensen. Het was bizar.
Je ziet, je kunt niet geheel argeloos deelnemen aan het verkeer. In dezelfde week was ik echter getuige van een nog idioter voorval. Ik reed naar het noorden van de stad om Max naar school te brengen. Vlakbij Juhu beach reed voor ons een brommer en daar schuin voor een riksja met een passagier (die overigens iets hoger op de ranglijst staat dan de riksja zonder passagier). Anyway, ik dwaal af, de passagier, een dame, had een bos bloemen bij zich. De riksja neemt een wat te scherpe bocht en de bos bloemen valt uit de riksja midden op de weg. De riksja stopt, de brommer remt acuut, wij remmen, iedereen achter ons remt. De man op de brommer stapt af, loopt naar de bos bloemen, raapt deze op en fatsoeneert deze een beetje. Hij loopt vervolgens naar de riksja (waarin de dame in kwestie nog steeds zat, ze deed in de tussentijd geen enkele poging om haar eigen bloemen te redden) en geeft de bloemen aan de dame.
Het verkeer kwam pas weer op gang nadat de man weer op zijn brommer zat.
huh?????
precies, zo zat ik ook.
Begrijpen doe ik het ook niet, maar we moeten de rangorde wel aanpassen:
1. koe;
2. bos bloemen;
3. grote vrachtwagen;
4. grote bus;
5. kleine vrachtwagen
6. kleine personen-bus;
7. dure personen-auto met stoere vent met chauffeur;
8. dure auto met stoere vent zonder chauffeur;
9. goedkopere personenauto;
10. taxi;
11. miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent;
12. miniauto met vrouw;
13. brommer;
14. riksja's (met passagiers zonder bloemen);
15. riksja (zonder passagiers);
16. paard en wagen;
17. fietser;
18. kruiers;
19. voetganger (type welgesteld met kind);
18. voetganger (type arme sloeber).
Voor de rest is het helemaal afhankelijk van de grootte en de zwaarte van je voertuig of je voorrang mag nemen. De koe is de baas, dat zowiezo. Dan volgen de grote vrachtwagens, gevolgd door de grote bus, dan de kleine vrachtwagen, gevolgd door de kleine personen-bus. Dan wordt het wat ondoorzichtiger, maar ik denk dat het zo zit: dure personen-auto met stoere vent met chauffeur, dure auto met stoere vent zonder chauffeur (stuk minder stoer overigens vanwege het ontbreken van de chauffeur), goedkopere personenauto, taxi, miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent, miniauto met vrouw, brommers, rikjsa's, paard en wagen, fietsers, kruiers en als laatste de voetganger.
Voor voetgangers wordt niet gestopt. Period. Voor geen enkele voetganger, ongeacht je al dan niet duidelijke afkomst. Maar onlangs heb ik toch gemerkt dat er onder de voetgangers wel degelijk sprake is van enige hiƫrarchie.
Voor de enigzins weggestelde vrouw met kind op de arm, wordt een beetje gas terug genomen en als je eruit ziet als een armoedzaaier loop je het risico dat men juist een beetje bijgast, zeker als je op dat specifieke kruispunt een vreemde bent. Dat overkwam mij een paar weken geleden (nou niet ikzelf, ik probeer voor mijn eigen veiligheid zoveel mogelijk te lijken op de engizins welgestelde vrouw met kind op de arm).
We reden langs de Bandra Talao, een soort binnenwater. Daar vlak achter ligt het Bandra treinstation. Hierdoor zijn er altijd meer voetgangers op deze weg. Voor ons probeerde een dronken zwerver - nogal onvoorzichtig - de weg over te steken. Mijn chauffeur kon hem nog net ontwijken en de arme man werd vervolgens aangereden door brommer die vlak achter ons reed. De brommer reed gewoon door en de zwerver krabbelde weer naar de kant en verdween binnen twee seconden tussen de mensen. Het was bizar.
Je ziet, je kunt niet geheel argeloos deelnemen aan het verkeer. In dezelfde week was ik echter getuige van een nog idioter voorval. Ik reed naar het noorden van de stad om Max naar school te brengen. Vlakbij Juhu beach reed voor ons een brommer en daar schuin voor een riksja met een passagier (die overigens iets hoger op de ranglijst staat dan de riksja zonder passagier). Anyway, ik dwaal af, de passagier, een dame, had een bos bloemen bij zich. De riksja neemt een wat te scherpe bocht en de bos bloemen valt uit de riksja midden op de weg. De riksja stopt, de brommer remt acuut, wij remmen, iedereen achter ons remt. De man op de brommer stapt af, loopt naar de bos bloemen, raapt deze op en fatsoeneert deze een beetje. Hij loopt vervolgens naar de riksja (waarin de dame in kwestie nog steeds zat, ze deed in de tussentijd geen enkele poging om haar eigen bloemen te redden) en geeft de bloemen aan de dame.
Het verkeer kwam pas weer op gang nadat de man weer op zijn brommer zat.
huh?????
precies, zo zat ik ook.
Begrijpen doe ik het ook niet, maar we moeten de rangorde wel aanpassen:
1. koe;
2. bos bloemen;
3. grote vrachtwagen;
4. grote bus;
5. kleine vrachtwagen
6. kleine personen-bus;
7. dure personen-auto met stoere vent met chauffeur;
8. dure auto met stoere vent zonder chauffeur;
9. goedkopere personenauto;
10. taxi;
11. miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent;
12. miniauto met vrouw;
13. brommer;
14. riksja's (met passagiers zonder bloemen);
15. riksja (zonder passagiers);
16. paard en wagen;
17. fietser;
18. kruiers;
19. voetganger (type welgesteld met kind);
18. voetganger (type arme sloeber).
Saturday, 5 January 2008
Gesprek met Max over history
Max heeft op school geleerd over wat geschiedenis is en kan er leuk over vertellen. Vandaag in de auto hadden we dit gesprek.
Max: "Mama, weet je nog dat Maurits op zijn hoofd is gevallen en een hele grote bult op zijn hoofd had? Dat is al lang geleden he?"
Mama: "Nou ja, weet ik nog wel Max, maar het is niet zo lang geleden, het gebeurde vorige week."
Max: "vorige week is niet zo lang geleden, maar een klein beetje lang geleden. Maar niet zo lang als de dinosaur-history dat is pas echt lang geleden. De bult van Maurits is misschien wel lang geleden maar nog geen history.
Maar mama, weet je wat wel history is? Toen papa nog een baby was, dat is pas history! Dat is bijna zo lang geleden als de dinosaur-history! Alleen een klein klein beetje korter (op dit punt geef hij met zijn hand aan dat er iets van de history af moet).
Mama: "Nou zeg dat wel Max."
Max weer: "Maar weet je, mama, toen papa's papa nog een kleine baby was, nou dat is pas echt history! Dat is net zoveel history als de dinosaur-history. Dat is net zo lang geleden he?
Max: "Mama, weet je nog dat Maurits op zijn hoofd is gevallen en een hele grote bult op zijn hoofd had? Dat is al lang geleden he?"
Mama: "Nou ja, weet ik nog wel Max, maar het is niet zo lang geleden, het gebeurde vorige week."
Max: "vorige week is niet zo lang geleden, maar een klein beetje lang geleden. Maar niet zo lang als de dinosaur-history dat is pas echt lang geleden. De bult van Maurits is misschien wel lang geleden maar nog geen history.
Maar mama, weet je wat wel history is? Toen papa nog een baby was, dat is pas history! Dat is bijna zo lang geleden als de dinosaur-history! Alleen een klein klein beetje korter (op dit punt geef hij met zijn hand aan dat er iets van de history af moet).
Mama: "Nou zeg dat wel Max."
Max weer: "Maar weet je, mama, toen papa's papa nog een kleine baby was, nou dat is pas echt history! Dat is net zoveel history als de dinosaur-history. Dat is net zo lang geleden he?
Thursday, 3 January 2008
Page op (nu echt!!)


Ik geef het toe, ik ben inderdaad een oppervlakkig type. Mijn zus zal me wel weer beschuldigen van "eigen-pleepapier-eerst"-praktijken, maar ik moet dit met jullie delen.
De Page is nu echt op!
Bijna een jaar hebben we ermee gedaan. Onze eigen page wc-papier. De heerlijk zachte dubbele laag met de schattige blauwe hondjes erop. Maar dit is het laatste stukje, ongebruikt. Dag Page, dag lieve golden retriever.
Maar we treuren niet te lang, want nu hebben we YIDA! Geen idee waar YIDA vandaan komt maar ook YIDA is super zacht aan de billetjes. YIDA heeft maar ƩƩn nadeel: het scheurt niet goed af. De perforaties laten te wensen over waardoor je niet altijd met ƩƩn hand kan afscheuren. Soms moet je twee handen gebruiken voor YIDA en dat is wel eens ongerieflijk.
Maar YIDA mag zeker blijven. Het heeft namelijk nog een belangrijke "side-effect": De kartonnen rolletjes van YIDA zijn van uitstekende kwaliteit. Ze zijn stevig en dik en vormen een prima basis voor allerhande knutselwerkjes. We bewaren de rolletjes van YIDA dan ook om te knutselen!
Met de billendouche en YIDA zullen we Page wel snel vergeten.
Goede voornemens-lijstje
Ik houd van lijstjes. Ik maak ze ook vaak. Wat moet ik allemaal doen vandaag of deze week, wat moet er in huis nog allemaal gebeuren voordat het echt gezellig is (nooit af)en natuurlijk de boodschappenlijstjes. Ik heb tegenwoordig twee boodchappenlijstjes. De ene lijst, die moet ik zelf halen en de andere lijst kan ik laten brengen door de lokale Albert (aka: de toko verderop in de straat).
Een tijdje terug zag ik in een krantje de top 100 Mumbai lijst. Honderd dingen die je in Bombay absoluut niet moet missen. Er is ook een 100-plekken-die-je-in-India-moet-hebben-bezocht-lijst. De laatstgenoemde is zeer ambitieus. Om dat te regelen heb ik meer dan 3 jaar nodig. Op de eerste lijst scoor ik al aardig, al zeg ik het zelf.
De lijst is een combinatie van plaatsen die je moet hebben bezocht en dingen die je moet hebben gedaan. Het varieert van het eten van pani-puri (lokale snack, een absolute smaakexplosie in je mond, ben ik dol op), het kouwen op pan (mwa, niet zo), het bezoeken van de Gateway of India, sundaybrunch in het Marriott en op de lokale trein reizen (check, met dank aan Machteld.) Ongemerkt (zonder lijstje!) heb ik al zeker 30 a 40 procent van de lijst in the pocket. Nou weet ik heus wel dat het succes van je verblijf niet af te meten is aan een of andere lijst (bla bla bla), maar voor een lijstjes-freak is het wel kikken natuurlijk!
Nu staat het nieuwe jaar voor de deur, ons tweede jaar in Bombay heb ik me voorgenomen een lijstje te maken van alles wat ik volgend jaar rond deze tijd gedaan wil hebben. Er zullen doelstellingen op staan in de categorieen persoonlijk groei, profesionele vooruitgang en intellectuele en creatieve uitdagingen, ervaringen in familieverband, en inspanningen ten behoeve van mijn gezondheid (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde).
Ik vrees dat mijn lijstje veel langer is dan mijn leven zal zijn, maar ik geef jullie de top 5:
5. Een goede modus zoeken voor mijn debiele momenten (cat. persoonlijke groei).
4. Tasjes business van de grond en rendabel (cat. professionele vooruitgang en creatieve uitdagingen).
3.Goed Hindi leren (wederom persoonlijke groei).
2. Proactiever de familie vrije tijd managen - inclusief uitjes en vakanties - (intellectuele uitdaging en ervaringen in familieverband).
en op 1.............
Verder afvallen, cholestorol onder controle, vroeger naar bed, meer water drinken (gezondheid).
Nu jullie mijn lijstje weten, wil ik graag die van jullie horen!
Een tijdje terug zag ik in een krantje de top 100 Mumbai lijst. Honderd dingen die je in Bombay absoluut niet moet missen. Er is ook een 100-plekken-die-je-in-India-moet-hebben-bezocht-lijst. De laatstgenoemde is zeer ambitieus. Om dat te regelen heb ik meer dan 3 jaar nodig. Op de eerste lijst scoor ik al aardig, al zeg ik het zelf.
De lijst is een combinatie van plaatsen die je moet hebben bezocht en dingen die je moet hebben gedaan. Het varieert van het eten van pani-puri (lokale snack, een absolute smaakexplosie in je mond, ben ik dol op), het kouwen op pan (mwa, niet zo), het bezoeken van de Gateway of India, sundaybrunch in het Marriott en op de lokale trein reizen (check, met dank aan Machteld.) Ongemerkt (zonder lijstje!) heb ik al zeker 30 a 40 procent van de lijst in the pocket. Nou weet ik heus wel dat het succes van je verblijf niet af te meten is aan een of andere lijst (bla bla bla), maar voor een lijstjes-freak is het wel kikken natuurlijk!
Nu staat het nieuwe jaar voor de deur, ons tweede jaar in Bombay heb ik me voorgenomen een lijstje te maken van alles wat ik volgend jaar rond deze tijd gedaan wil hebben. Er zullen doelstellingen op staan in de categorieen persoonlijk groei, profesionele vooruitgang en intellectuele en creatieve uitdagingen, ervaringen in familieverband, en inspanningen ten behoeve van mijn gezondheid (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde).
Ik vrees dat mijn lijstje veel langer is dan mijn leven zal zijn, maar ik geef jullie de top 5:
5. Een goede modus zoeken voor mijn debiele momenten (cat. persoonlijke groei).
4. Tasjes business van de grond en rendabel (cat. professionele vooruitgang en creatieve uitdagingen).
3.Goed Hindi leren (wederom persoonlijke groei).
2. Proactiever de familie vrije tijd managen - inclusief uitjes en vakanties - (intellectuele uitdaging en ervaringen in familieverband).
en op 1.............
Verder afvallen, cholestorol onder controle, vroeger naar bed, meer water drinken (gezondheid).
Nu jullie mijn lijstje weten, wil ik graag die van jullie horen!
Tuesday, 1 January 2008
Gelukkig Nieuwjaar!!!!
Lieve familie en vrienden.
Ons eerste nieuwjaar in Bombay. Het klinkt spectaculairder dan het was, met Diwali was er een weeklang vuurwerk. Vannacht hadden we maar een klein beetje vuurwerk. De kinderen hebben er heerlijk doorheen geslapen. We hadden wat uitnodigingen voor nieuwjaarsfeesten, maar daar konden we moeilijk naartoe gaan omdat onze hulp de hele week vrij is, en we dan ook geen oppas hebben voor de mannen. Meenemen vonden we geen optie.
En eigenlijk gingen we nooit feesten met oud en nieuw. Zeker de afgelopen paar jaren vierden we dat lekker thuis. Tom en Dolores kwamen dan gezellig langs en om 12 uur stonden we op straat met de buren. De afgelopen jaren had ik de gewoonte om pom te maken. Pom is een surinaams gerecht waar veel tijd in gaat zitten. Iedereen heeft wel eens een broodje Pom gehad, maar het is eigenlijke een feestelijk gerecht en het maken daarvan is een geweldige therapeutische bezigheid. Dit jaar heb ik geen pom gemaakt. Pom-tajer, de belangrijkste ingredient, is hier niet te koop.
Vorig jaar hadden we op de Wilgenlei een heuse opzoomer-kerst-boom. Hij stond voor ons huis op de stoep. Met de hele straat hebben we die versierd en met oud en nieuw stonden we op de stoep met de buren vuurwerk af te steken. We hadden eerst gezellig samen gegeten bij de Kotey's en we wisten toen dat het voorlopig onze laatste oud-en-nieuw viering zou zijn op de Wilgenlei.
In het afgelopen jaar hebben we iedereen van tijd tot tijd gemist. De familie, onze vrienden, collega's en onze buren. We hebben niet kunnen bevroeden dat het gemis van de buurt het sterkst zou zijn op deze ene dag. Maar het was wel zo. Toen Maarten en ik een paar dagen terug bespraken wat we zouden gaan doen en ik hem vroeg wat hij het liefst zou willen wist ik daar eigenlijk het antwoord al op: even op en neer vliegen naar de Wilgenlei.
Thuis blijven kwam het dichtste bij wat wel wilden, en het was goed.
Lieve iedereen, we wensen jullie veel geluk, gezondheid, goed eten en drinken in goed gezelschap voor 2008!
Ons eerste nieuwjaar in Bombay. Het klinkt spectaculairder dan het was, met Diwali was er een weeklang vuurwerk. Vannacht hadden we maar een klein beetje vuurwerk. De kinderen hebben er heerlijk doorheen geslapen. We hadden wat uitnodigingen voor nieuwjaarsfeesten, maar daar konden we moeilijk naartoe gaan omdat onze hulp de hele week vrij is, en we dan ook geen oppas hebben voor de mannen. Meenemen vonden we geen optie.
En eigenlijk gingen we nooit feesten met oud en nieuw. Zeker de afgelopen paar jaren vierden we dat lekker thuis. Tom en Dolores kwamen dan gezellig langs en om 12 uur stonden we op straat met de buren. De afgelopen jaren had ik de gewoonte om pom te maken. Pom is een surinaams gerecht waar veel tijd in gaat zitten. Iedereen heeft wel eens een broodje Pom gehad, maar het is eigenlijke een feestelijk gerecht en het maken daarvan is een geweldige therapeutische bezigheid. Dit jaar heb ik geen pom gemaakt. Pom-tajer, de belangrijkste ingredient, is hier niet te koop.
Vorig jaar hadden we op de Wilgenlei een heuse opzoomer-kerst-boom. Hij stond voor ons huis op de stoep. Met de hele straat hebben we die versierd en met oud en nieuw stonden we op de stoep met de buren vuurwerk af te steken. We hadden eerst gezellig samen gegeten bij de Kotey's en we wisten toen dat het voorlopig onze laatste oud-en-nieuw viering zou zijn op de Wilgenlei.
In het afgelopen jaar hebben we iedereen van tijd tot tijd gemist. De familie, onze vrienden, collega's en onze buren. We hebben niet kunnen bevroeden dat het gemis van de buurt het sterkst zou zijn op deze ene dag. Maar het was wel zo. Toen Maarten en ik een paar dagen terug bespraken wat we zouden gaan doen en ik hem vroeg wat hij het liefst zou willen wist ik daar eigenlijk het antwoord al op: even op en neer vliegen naar de Wilgenlei.
Thuis blijven kwam het dichtste bij wat wel wilden, en het was goed.
Lieve iedereen, we wensen jullie veel geluk, gezondheid, goed eten en drinken in goed gezelschap voor 2008!
Friday, 28 December 2007
Verwaarlozing
Ik heb jullie verwaarloosd! Het was ook zo een drukke maand tot nu toe. Maarten weg, ik weg, samen weg. Feestje hier, feestje daar. Beetje ziek allemaal en ik moet ook nog eens mijn laptop delen met mister Max die de computerspelletjes heeft ontdekt. Ik zal het goed maken. Veel gebeurtenissen (en bijbehorende observaties) dus er komen wat verhaaltjes aan.
Het belangrijkste is dat we het goed maken. Het is bijna niet te geloven, maar volgende maand zitten we hier alweer een jaar!!!! (time flies when you're having fun??).
Dus "hang in there, there is more to come!".
Het belangrijkste is dat we het goed maken. Het is bijna niet te geloven, maar volgende maand zitten we hier alweer een jaar!!!! (time flies when you're having fun??).
Dus "hang in there, there is more to come!".
Monday, 3 December 2007
Dubbel V: Maarten Visum, Maurits Verjaardag

Het is alweer een week geleden, maar we hebben Maupies tweede verjaardag gevierd. Maarten was er niet, aangezien hij bij de Indiase Ambassade in Den Haag zijn werkvergunning voor het komende jaar in orde moest maken. We besloten geen groot feest te geven, maar om 2 vriendjes (in dit geval een vriendje en een vriendinnetje) uit te nodigen voor koffie en taart. Maurits was ’s ochtends nog te pruimen, maar voor de rest van de dag (en de rest van de week for that matter) was meneertje niet te genieten. Hij heeft “ik ben twee en ik zeg nee” zich helemaal eigen gemaakt. Het ging hem naarmate de week vorderde zo makkelijk af dat Maurits nee zei op vragen die ik nog niet eens had gesteld!! Ik begon me ernstig zorgen te maken. Twee jaar lang was hij ons zonnetje, onze blonde God, ons gouden mannetje. En nu was hij – van de een op de andere dag – veranderd in een nee-zeggend-monster van 2!
Als extra complicatie heeft hij zijn groffe motoriek zo sterk ontwikkeld dat hij sinds een week net zo snel uit zijn bedje klimt als dat je hem erin stopt. De eerste keer dat het gebeurde stopte ik hem lekker in bed na het heeeeeeeeele avondritueel van badjes en verhaaltjes. Ik draaide me om en voordat ik bij de deur was stond hij alweer naast me. Niet goed. Niet goed voor mama’s die even tot rust willen komen na een drukke dag. Slecht nieuws.
Jullie begrijpen dat er sprake was van een noodsituatie(recapitulatie voor zij die niet geconcentreerd aan het lezen zijn: Maarten weg, Maurits twee, Maurits groffe motoriek). En zoals in elke noodsituatie mag de baas (dat ben ik dus) noodwetten uitvaardigen. De baas mag zelf weten wat er in die noodwetten staat. Anders heeft het geen zin om de baas te zijn. Geheel tegen mijn natuur begon ik wat vaker nee te zeggen (art 1.1), wat vaker mijn stem te verheffen (art. 2.1) en wat vaker verhaaltjes over te slaan (artikel 5.1, aanhef onder b).
Het resultaat was niet veel beter vrees ik. Ik was nog steeds elke avond pas om half 11 klaar met de mannen. Na een week was Maurits zo uitgeput dat hij ondanks zijn sterk ontwikkelde groffe motoriek geen puf had om uit bed te klimmen. Toen was Maarten alweer bijna thuis.
Wat blijkt nou? Maarten komt thuis en Maurits is weer te pruimen. Hij al die tijd gewoon papa gemist! Hij klimt nog steeds uit bed (vanwege de sterk ontwikkelde groffe motoriek), maar dat is mijn probleem nu niet meer.
Subscribe to:
Posts (Atom)


