Hiërarchie op de weg

Toen we ons voorbereidden op onze verhuizing naar Bombay was een van de meest grappige dingen waar we over lazen de hiërarchie in het verkeer. Grappig, niet omdat we dat in Nederland niet kennen, maar omdat het soort voertuig waarin je je voortbeweegt de meest belangrijke variabel schijnt te zijn. Er zijn uiteraard stoplichten, en vaak staat er ook politie bij. De stoplichten worden ook niet helemaal genegeerd door de weggebruikers. Hoogstens anticipeert men op het groene licht, door wat eerder uit de startblokken te gaan (veel stoplichten hebben "aftellers").

Voor de rest is het helemaal afhankelijk van de grootte en de zwaarte van je voertuig of je voorrang mag nemen. De koe is de baas, dat zowiezo. Dan volgen de grote vrachtwagens, gevolgd door de grote bus, dan de kleine vrachtwagen, gevolgd door de kleine personen-bus. Dan wordt het wat ondoorzichtiger, maar ik denk dat het zo zit: dure personen-auto met stoere vent met chauffeur, dure auto met stoere vent zonder chauffeur (stuk minder stoer overigens vanwege het ontbreken van de chauffeur), goedkopere personenauto, taxi, miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent, miniauto met vrouw, brommers, rikjsa's, paard en wagen, fietsers, kruiers en als laatste de voetganger.

Voor voetgangers wordt niet gestopt. Period. Voor geen enkele voetganger, ongeacht je al dan niet duidelijke afkomst. Maar onlangs heb ik toch gemerkt dat er onder de voetgangers wel degelijk sprake is van enige hiërarchie.

Voor de enigzins weggestelde vrouw met kind op de arm, wordt een beetje gas terug genomen en als je eruit ziet als een armoedzaaier loop je het risico dat men juist een beetje bijgast, zeker als je op dat specifieke kruispunt een vreemde bent. Dat overkwam mij een paar weken geleden (nou niet ikzelf, ik probeer voor mijn eigen veiligheid zoveel mogelijk te lijken op de engizins welgestelde vrouw met kind op de arm).

We reden langs de Bandra Talao, een soort binnenwater. Daar vlak achter ligt het Bandra treinstation. Hierdoor zijn er altijd meer voetgangers op deze weg. Voor ons probeerde een dronken zwerver - nogal onvoorzichtig - de weg over te steken. Mijn chauffeur kon hem nog net ontwijken en de arme man werd vervolgens aangereden door brommer die vlak achter ons reed. De brommer reed gewoon door en de zwerver krabbelde weer naar de kant en verdween binnen twee seconden tussen de mensen. Het was bizar.

Je ziet, je kunt niet geheel argeloos deelnemen aan het verkeer. In dezelfde week was ik echter getuige van een nog idioter voorval. Ik reed naar het noorden van de stad om Max naar school te brengen. Vlakbij Juhu beach reed voor ons een brommer en daar schuin voor een riksja met een passagier (die overigens iets hoger op de ranglijst staat dan de riksja zonder passagier). Anyway, ik dwaal af, de passagier, een dame, had een bos bloemen bij zich. De riksja neemt een wat te scherpe bocht en de bos bloemen valt uit de riksja midden op de weg. De riksja stopt, de brommer remt acuut, wij remmen, iedereen achter ons remt. De man op de brommer stapt af, loopt naar de bos bloemen, raapt deze op en fatsoeneert deze een beetje. Hij loopt vervolgens naar de riksja (waarin de dame in kwestie nog steeds zat, ze deed in de tussentijd geen enkele poging om haar eigen bloemen te redden) en geeft de bloemen aan de dame.

Het verkeer kwam pas weer op gang nadat de man weer op zijn brommer zat.




huh?????


precies, zo zat ik ook.


Begrijpen doe ik het ook niet, maar we moeten de rangorde wel aanpassen:

1. koe;
2. bos bloemen;
3. grote vrachtwagen;
4. grote bus;
5. kleine vrachtwagen
6. kleine personen-bus;
7. dure personen-auto met stoere vent met chauffeur;
8. dure auto met stoere vent zonder chauffeur;
9. goedkopere personenauto;
10. taxi;
11. miniauto met al helemaal niet meer zo stoere vent;
12. miniauto met vrouw;
13. brommer;
14. riksja's (met passagiers zonder bloemen);
15. riksja (zonder passagiers);
16. paard en wagen;
17. fietser;
18. kruiers;
19. voetganger (type welgesteld met kind);
18. voetganger (type arme sloeber).

Gesprek met Max over history

Max heeft op school geleerd over wat geschiedenis is en kan er leuk over vertellen. Vandaag in de auto hadden we dit gesprek.

Max: "Mama, weet je nog dat Maurits op zijn hoofd is gevallen en een hele grote bult op zijn hoofd had? Dat is al lang geleden he?"

Mama: "Nou ja, weet ik nog wel Max, maar het is niet zo lang geleden, het gebeurde vorige week."

Max: "vorige week is niet zo lang geleden, maar een klein beetje lang geleden. Maar niet zo lang als de dinosaur-history dat is pas echt lang geleden. De bult van Maurits is misschien wel lang geleden maar nog geen history.
Maar mama, weet je wat wel history is? Toen papa nog een baby was, dat is pas history! Dat is bijna zo lang geleden als de dinosaur-history! Alleen een klein klein beetje korter (op dit punt geef hij met zijn hand aan dat er iets van de history af moet).

Mama: "Nou zeg dat wel Max."

Max weer: "Maar weet je, mama, toen papa's papa nog een kleine baby was, nou dat is pas echt history! Dat is net zoveel history als de dinosaur-history. Dat is net zo lang geleden he?

Page op (nu echt!!)

Ik geef het toe, ik ben inderdaad een oppervlakkig type. Mijn zus zal me wel weer beschuldigen van "eigen-pleepapier-eerst"-praktijken, maar ik moet dit met jullie delen.

De Page is nu echt op!

Bijna een jaar hebben we ermee gedaan. Onze eigen page wc-papier. De heerlijk zachte dubbele laag met de schattige blauwe hondjes erop. Maar dit is het laatste stukje, ongebruikt. Dag Page, dag lieve golden retriever.

Maar we treuren niet te lang, want nu hebben we YIDA! Geen idee waar YIDA vandaan komt maar ook YIDA is super zacht aan de billetjes. YIDA heeft maar één nadeel: het scheurt niet goed af. De perforaties laten te wensen over waardoor je niet altijd met één hand kan afscheuren. Soms moet je twee handen gebruiken voor YIDA en dat is wel eens ongerieflijk.

Maar YIDA mag zeker blijven. Het heeft namelijk nog een belangrijke "side-effect": De kartonnen rolletjes van YIDA zijn van uitstekende kwaliteit. Ze zijn stevig en dik en vormen een prima basis voor allerhande knutselwerkjes. We bewaren de rolletjes van YIDA dan ook om te knutselen!

Met de billendouche en YIDA zullen we Page wel snel vergeten.

Goede voornemens-lijstje

Ik houd van lijstjes. Ik maak ze ook vaak. Wat moet ik allemaal doen vandaag of deze week, wat moet er in huis nog allemaal gebeuren voordat het echt gezellig is (nooit af)en natuurlijk de boodschappenlijstjes. Ik heb tegenwoordig twee boodchappenlijstjes. De ene lijst, die moet ik zelf halen en de andere lijst kan ik laten brengen door de lokale Albert (aka: de toko verderop in de straat).

Een tijdje terug zag ik in een krantje de top 100 Mumbai lijst. Honderd dingen die je in Bombay absoluut niet moet missen. Er is ook een 100-plekken-die-je-in-India-moet-hebben-bezocht-lijst. De laatstgenoemde is zeer ambitieus. Om dat te regelen heb ik meer dan 3 jaar nodig. Op de eerste lijst scoor ik al aardig, al zeg ik het zelf.

De lijst is een combinatie van plaatsen die je moet hebben bezocht en dingen die je moet hebben gedaan. Het varieert van het eten van pani-puri (lokale snack, een absolute smaakexplosie in je mond, ben ik dol op), het kouwen op pan (mwa, niet zo), het bezoeken van de Gateway of India, sundaybrunch in het Marriott en op de lokale trein reizen (check, met dank aan Machteld.) Ongemerkt (zonder lijstje!) heb ik al zeker 30 a 40 procent van de lijst in the pocket. Nou weet ik heus wel dat het succes van je verblijf niet af te meten is aan een of andere lijst (bla bla bla), maar voor een lijstjes-freak is het wel kikken natuurlijk!

Nu staat het nieuwe jaar voor de deur, ons tweede jaar in Bombay heb ik me voorgenomen een lijstje te maken van alles wat ik volgend jaar rond deze tijd gedaan wil hebben. Er zullen doelstellingen op staan in de categorieen persoonlijk groei, profesionele vooruitgang en intellectuele en creatieve uitdagingen, ervaringen in familieverband, en inspanningen ten behoeve van mijn gezondheid (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde).

Ik vrees dat mijn lijstje veel langer is dan mijn leven zal zijn, maar ik geef jullie de top 5:

5. Een goede modus zoeken voor mijn debiele momenten (cat. persoonlijke groei).
4. Tasjes business van de grond en rendabel (cat. professionele vooruitgang en creatieve uitdagingen).
3.Goed Hindi leren (wederom persoonlijke groei).
2. Proactiever de familie vrije tijd managen - inclusief uitjes en vakanties - (intellectuele uitdaging en ervaringen in familieverband).

en op 1.............

Verder afvallen, cholestorol onder controle, vroeger naar bed, meer water drinken (gezondheid).

Nu jullie mijn lijstje weten, wil ik graag die van jullie horen!

Gelukkig Nieuwjaar!!!!

Lieve familie en vrienden.

Ons eerste nieuwjaar in Bombay. Het klinkt spectaculairder dan het was, met Diwali was er een weeklang vuurwerk. Vannacht hadden we maar een klein beetje vuurwerk. De kinderen hebben er heerlijk doorheen geslapen. We hadden wat uitnodigingen voor nieuwjaarsfeesten, maar daar konden we moeilijk naartoe gaan omdat onze hulp de hele week vrij is, en we dan ook geen oppas hebben voor de mannen. Meenemen vonden we geen optie.

En eigenlijk gingen we nooit feesten met oud en nieuw. Zeker de afgelopen paar jaren vierden we dat lekker thuis. Tom en Dolores kwamen dan gezellig langs en om 12 uur stonden we op straat met de buren. De afgelopen jaren had ik de gewoonte om pom te maken. Pom is een surinaams gerecht waar veel tijd in gaat zitten. Iedereen heeft wel eens een broodje Pom gehad, maar het is eigenlijke een feestelijk gerecht en het maken daarvan is een geweldige therapeutische bezigheid. Dit jaar heb ik geen pom gemaakt. Pom-tajer, de belangrijkste ingredient, is hier niet te koop.

Vorig jaar hadden we op de Wilgenlei een heuse opzoomer-kerst-boom. Hij stond voor ons huis op de stoep. Met de hele straat hebben we die versierd en met oud en nieuw stonden we op de stoep met de buren vuurwerk af te steken. We hadden eerst gezellig samen gegeten bij de Kotey's en we wisten toen dat het voorlopig onze laatste oud-en-nieuw viering zou zijn op de Wilgenlei.

In het afgelopen jaar hebben we iedereen van tijd tot tijd gemist. De familie, onze vrienden, collega's en onze buren. We hebben niet kunnen bevroeden dat het gemis van de buurt het sterkst zou zijn op deze ene dag. Maar het was wel zo. Toen Maarten en ik een paar dagen terug bespraken wat we zouden gaan doen en ik hem vroeg wat hij het liefst zou willen wist ik daar eigenlijk het antwoord al op: even op en neer vliegen naar de Wilgenlei.

Thuis blijven kwam het dichtste bij wat wel wilden, en het was goed.

Lieve iedereen, we wensen jullie veel geluk, gezondheid, goed eten en drinken in goed gezelschap voor 2008!

Verwaarlozing

Ik heb jullie verwaarloosd! Het was ook zo een drukke maand tot nu toe. Maarten weg, ik weg, samen weg. Feestje hier, feestje daar. Beetje ziek allemaal en ik moet ook nog eens mijn laptop delen met mister Max die de computerspelletjes heeft ontdekt. Ik zal het goed maken. Veel gebeurtenissen (en bijbehorende observaties) dus er komen wat verhaaltjes aan.

Het belangrijkste is dat we het goed maken. Het is bijna niet te geloven, maar volgende maand zitten we hier alweer een jaar!!!! (time flies when you're having fun??).

Dus "hang in there, there is more to come!".

de column sexpert

Dubbel V: Maarten Visum, Maurits Verjaardag

Het is alweer een week geleden, maar we hebben Maupies tweede verjaardag gevierd. Maarten was er niet, aangezien hij bij de Indiase Ambassade in Den Haag zijn werkvergunning voor het komende jaar in orde moest maken. We besloten geen groot feest te geven, maar om 2 vriendjes (in dit geval een vriendje en een vriendinnetje) uit te nodigen voor koffie en taart. Maurits was ’s ochtends nog te pruimen, maar voor de rest van de dag (en de rest van de week for that matter) was meneertje niet te genieten. Hij heeft “ik ben twee en ik zeg nee” zich helemaal eigen gemaakt. Het ging hem naarmate de week vorderde zo makkelijk af dat Maurits nee zei op vragen die ik nog niet eens had gesteld!! Ik begon me ernstig zorgen te maken. Twee jaar lang was hij ons zonnetje, onze blonde God, ons gouden mannetje. En nu was hij – van de een op de andere dag – veranderd in een nee-zeggend-monster van 2!

Als extra complicatie heeft hij zijn groffe motoriek zo sterk ontwikkeld dat hij sinds een week net zo snel uit zijn bedje klimt als dat je hem erin stopt. De eerste keer dat het gebeurde stopte ik hem lekker in bed na het heeeeeeeeele avondritueel van badjes en verhaaltjes. Ik draaide me om en voordat ik bij de deur was stond hij alweer naast me. Niet goed. Niet goed voor mama’s die even tot rust willen komen na een drukke dag. Slecht nieuws.

Jullie begrijpen dat er sprake was van een noodsituatie(recapitulatie voor zij die niet geconcentreerd aan het lezen zijn: Maarten weg, Maurits twee, Maurits groffe motoriek). En zoals in elke noodsituatie mag de baas (dat ben ik dus) noodwetten uitvaardigen. De baas mag zelf weten wat er in die noodwetten staat. Anders heeft het geen zin om de baas te zijn. Geheel tegen mijn natuur begon ik wat vaker nee te zeggen (art 1.1), wat vaker mijn stem te verheffen (art. 2.1) en wat vaker verhaaltjes over te slaan (artikel 5.1, aanhef onder b).

Het resultaat was niet veel beter vrees ik. Ik was nog steeds elke avond pas om half 11 klaar met de mannen. Na een week was Maurits zo uitgeput dat hij ondanks zijn sterk ontwikkelde groffe motoriek geen puf had om uit bed te klimmen. Toen was Maarten alweer bijna thuis.

Wat blijkt nou? Maarten komt thuis en Maurits is weer te pruimen. Hij al die tijd gewoon papa gemist! Hij klimt nog steeds uit bed (vanwege de sterk ontwikkelde groffe motoriek), maar dat is mijn probleem nu niet meer.

Hij komt, hij komt!!!!!!!!!!!!

Mama? Hoe weet Sinterklaas nou dat we naar India zijn verhuisd?

Max. Hij vroeg het zich al af in de eerste week dat we hier waren. Hoe weet Sinterklaas nu dat we niet meer in ons huis wonen? “Sinterklaas weet alles, Max”, is het enige juiste antwoord. “Echt waar mama?”. “Echt waar Max!”.

Hij was er niet helemaal gerust op, maar hij gaf Sinterklaas het voordeel van de twijfel. Voorlopig had hij wel andere dingen aan zijn hoofd zoals engels leren en nieuwe vriendjes maken. Bovendien was de Sint net geweest, dus had hij tijd genoeg om uit te zoeken waar we wonen voordat hij weer zou komen.

De maanden gingen voorbij zonder dat hij er weer over begon en toen was daar toch weer de intocht op 17 november. Kampen was toch wat ver……..

Een Nederlandse die ik hier heb leren kennen (met 3 kinderen van 7, 3 en 3), zat hiervoor in Singapore en stelde voor om met een paar gezinnen een Sinterklaas-knutsel middag te houden. Ze had het vaker gedaan, met groot succes. Op school en op straat krijg je hier tenslotte niet die lekkere Sinterklaassfeer mee die zo typerend is voor de periode tussen de intocht en pakjesavond. Zo gezegd zo gedaan dus hebben we afgelopen woensdag gekleurd, geplakt en geknutseld en de mannen kwamen thuis met prachtige mijters. Tegelijkertijd besloot Sinterklaas ons huis te bezoeken om alvast – vooruitlopend op P-day) te controleren of iedereen het afgelopen jaar wel lief is geweest.

Die avond kreeg Max de opdracht voor hem en voor zijn broertje schoentjes klaar te zetten, met wortels en ander lekkers voor het paard en een glas water (niet uit de kraan) voor de hulppiet. Max begreep ook wel dat Sinterklaas niet alles zelf kon doen en ook een “person” heeft voor bepaalde klussen, zoals het controleren van de schoentjes.

De volgende ochtend was Max als eerste beneden (dat was voor het eerst dit jaar). Het lekkers was weg, het water opgedronken en ER WAREN KADOOTJES!!!!!

Het viel me toen pas op dat hij een stel oude schoentjes voor hem en voor Maup had klaargezet. Zijn verklaring was zo logisch als wat. Sinterklaas was hier nooit geweest en als hij binnenkomt en hij zou ook nog schoenen aantreffen die hij nog nooit had gezien zou hij misschien denken dat wij hier niet wonen. Dus door oude schoenen neer te zetten (die de Sint van vorig jaar nog kent) help je de Sint een beetje (en voorkom je teleurstellingen). En het werkte!

De Vetjens zijn geweest!

Het was maar een weekje, maar elke minuut even gezellig. Het is zo leuk om bezoek te ontvangen. Dan kan je eindelijk laten zien wat je niet kan uitleggen.

Ze hadden een druk programma. Toevallig hadden we tijdens hun eerste dag al een speelochtend in het verkeerspark met de mannen, een verjaardagsfeestje 's middags van een klasgenootje van Max en 's avonds een Katholieke (ja dat is relevant) bruiloft van een collega van Maarten. Daarna zijn we zelfs nog even naar een hippe club geweesr (Poison). De volgende dag waren we uitgenodigd door een vriendinnetje om mee te gaan naar een Bollywood set. Ze is daar een film aan het maken dat volgend jaar juni de bioscopen zal bereiken, Drona. Heel indrukwekkend. De kinderen mochten alles en hebben veel pret gehad en wij volwassen were rubbing shoulders with the high and mighty (sorry, dat kan je alleen in het engels zo zeggen). De rest van de week was wat rustiger, maar ik troost me met de gedachte dat ze donderdagavond helemaal afgepeigerd en vol nieuwe indrukken op het vliegtuig zijn gestapt.

Ik het ook een nieuw voordeel ontdekt van onze move: je maaakt nieuwe vrienden omdat je geen keus hebt, en je oude vrienden leer je veel beter kennen. Als je ze ziet, zijn ze er een tijdje en kun je weer lekker diep gaan.

Vrouwen zeggen dingen tegen elkaar als: "wat leuk dat jullie er zijn, ik heb je gemist, ik mis onze kletsavonden en ik vind dit of dat moeilijk aan zo ver weg zijn. Mannen kloppen elkaar op de schouder en zeggen: "zo Eric, jullie zijn er dus" (vrij vertald uit het mans: ik heb je gemist, wat jammer dat het maar een weekje is, we moeten vaker bellen).

Lieve Eric en Nicole, tot volgend jaar?

Kijk-rijst

Ik heb een grappig mens ontmoet, Mariko, een japanse dame getrouwd met een van de top-chefs van het J.W. Marriott hotel. Ze heeft een zoon en een dochter die allebei naar dezelfde school gaan als Max. Mariko past drie keer in mij en dat zegt zowel iets over mijn als over haar omvang. Ze sport elke dag en let zeer goed op haar eten teneinde haar ranke figuurtje te behouden. Dat doet ze bijzonder gedisciplineerd. Ze zorgt er bijvoorbeeld voor dat ze om 4 uur – uiterlijk half 5 – gegeten heeft. Het voorkomt dat zij en haar kinderen gaan grazen. En het werkt wat daarna hoeven ze verder niets meer en pas met het ontbijt van de volgende ochtend wordt er weer gegeten. Iedereen heeft dan een flinke honger dus is het standaard een stevig ontbijt waar ze het even mee kunnen doen.

Daar is over nagedacht. “Is er niets dat je toch niet kan laten staan, ook al weet je dat je het beter niet kunt eten?”, vroeg ik haar. “Rijst” zegt ze, “Japanse rijst”. Dat vindt ze zo lekker, en ze mist het ook. Zij reist al enige jaren de wereld rond, ze eet nergens Japans, bang dat het tegenvalt, maar ze heeft altijd rijst bij zich. Japanse rijst. Dat neemt ze van thuis mee.
Maar ze wordt er dik van, vlak na het eten voelt ze zich al opzwellen. “Too much starch, I must not eat it”.

Maar Mariko heeft daar iets op gevonden. Ze noemt het Show-rice. Als de nood te hoog wordt maakt ze de rijst klaar en schept ze zichzelf één a lepels op. En ze kijkt ernaar. Ze neemt geen één hap, maar geniet met haar ogen. Als ze wil, kan ze het opeten blijft ze dan als een soort mantra herhalen. Maar ze doet het niet. Ze neemt genoegen met show-rice.

Ik wou dat ik dat kon; show-frietjes, show-kippetje Paramaribo, show-Baskin-Robins-ijs, show-pizza, show-broodje-met-oude-kaas, show-chips, show-taartjes. Dan zou ik ook show-overgewicht hebben (hoef ik niet meer naar de sportschool....).

Lieve Koningin !

Jullie hebben het vast gehoord. De koningin was in India. Ze gaf in New Delhi en in Bangalore recepties voor de Nederlandse gemeenschap. Ze zou niet naar Mumbai komen, maar de Mumbaikars waren welkom on Bangalore. Sommige kennissen van ons hadden en soort vooraankondiging ontvangen, maar aangezien wij ons bij aankomst niet bij het consulaat hadden geregistreerd, hadden wij die niet ontvangen.

Dus: snel registreren en al gauw werd ik gebeld door iemand van de ambassade om nog wat details door te spreken. In eerste instantie zou ik met een vriendin gaan, Judith, maar er was een probleem met haar aanmelding waardoor zij niet meer mee kon. Toen besloot Maarten toch mee te gaan. Ik zou vroeg vertrekken en de volgende dag terugkomen en Maarten zou eerst de mannen naar school brengen en dezelfde avond weer terug vliegen.

De receptie was in het prachtige Taj hotel en we werden daadwerkelijk aan de koningin (en aan Alex en Maxima) voorgesteld!!!!! We hadden een kaartje bij ons met onze namen erop en die moesten we bij de deur afgeven en de person bij de deur kondigde ons aan. Ik dacht dat mij hart stil stond. IK HEB DE KONINGIN EEN HANDJE GEGEVEN!!!!! WHOEHAHAHAH!!!!!!!!!!!!!!!!!


WHOEAHAHAHHAHAH!!!!!!!


WHOOEOEOEOEHAHAHAHAHA!!!!!!

Het duurde even voordat ik daarvan bekomen was. Het was geweldig! Ik had echt nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen. Onze beslissing om voor drie jaar naar Bombay te gaan is bij deze al de juiste geweest en onze jaren hier geslaagd. Niets meer aan doen.

Later, op de receptie, heeft Maarten ook nog 10 minuten met haar gepraat!!! Ik kan over de inhoud van dat gesprek natuurlijk geen mededelingen doen (niet vanwege het protocol, maar simpelweg omdat ik er niet bij stond), maar Maarten is zo mogelijk een nog grotere fan geworden dan hij al was.

Al met al was het heel bijzonder. Het enige dat jammer is, is dat ik niet de gelegenheid heb gehad om haar te vertellen dat mijn moeder haar grootste fan is, dat zij by far het hardst zingt als Beatrix op Curacao is, dat mama haar laat feliciteren met haar schare kleinkinderen, dat ze dagenlang heeft gehuild toen "Buchi Berna" (zoals Prins Bernhard liefkozend werd genoemd op Curacao) overleed, en nog langer toen Claus er niet meer was. Dat mama zich om haar zorgen heeft gemaakt toen zij het zo voor haar kiezen kreeg. En dat ze heeft willen zeggen om af en toe te bidden. Zeker psalm 23 doet wonderen.

Ik heb die kans niet gehad. Dus, bij deze:
Lieve koningin, mijn moeder is uw grootste fan!!!!!!!!!

watchmen

Eigenlijk hoort dit thuis onder het kopje "in de krant vandaag", maar er is meer uitleg nodig. Zie artikel. Er is een wet aangenomen dat veel meer zal vergen van de security guards dan tot nu toe gebruikelijk was. Iedereen heeft ze, winkels, winkelcentra, appartementengebouwen. Ons gebouw heeft er 13 rondlopen/hangen/zitten. Wat ze doen? Ze beveiligen de boel. wat ze werkelijk doen? Ze hangen de hele dag rond, bedienen de lift, gaan snel staan als je aankomt, helpen met de kinderen de lift in of uit te krijgen, entertainen de kinderen tijdens het ritje in de lift met de lift-alarmbel, brengen je post, helpen je in de auto, zetten de airco voor je aan in de gymzaal. Van die dingen dus.

Ze verdienen erg weinig. Die van ons tussen 2000 en 4000 rupees per maand. Dat is tussen de € 26 en € 72. Dat is ook voor hier niet veel geld. Ze beunen bijna allemaal bij met het uitlaten van honden en het wassen van auto's. Dat doen ze in hun vrije uurtjes, naast de 12-urige werkdag. Daarnaast moeten ze ook zelf zorgdragen voor hun eten en genoeg overhouden om naar "back home" te sturen. Want de meeste komen van buiten de stad. Vergeleken met deze jongens heeft onze hulp een riant bestaan. Ze verdient 7300 roepees per maand (Vaak iets meer als ze oppast), ze heeft een eigen kamer met badkamer en kabel-TV, en voor haar natje en droogje wordt gezorgd.

Een van de watchmen (zoals ze hier worden genoemd) wast onze auto's. Hij krijgt hiervoor 1000 roepees per maand. Het is een aardige jonge knul van nog geen twintig. Zijn vader werkt hier ook. Als watchman.

Volgens deze nieuwe wet moeten ze het volgende kunnen: they should have knowledge of the Indian Penal Code, Criminal Procedure Code, Arms Act and Explosive act. He must also be able to identify an anti-sabotage device or and Improviced Explosive Device (IED). de bedoeling is dat ze ook meer bevoegdheden krijgen teneinde de politie te helpen als er een situation is.

Erg benieuwd hoe ze dan voor elkaar willen krijgen. De meeste zijn laag opgeleid, vaak analphabeet, zelfs in eigen taal.Sommigen maken niet bepaald een snuggere indruk.

Eindelijk geveld

We hebben tot nu toe geluk gehad, de mannen en ik. Van eenvoudige griepjes tot aan Dengue en ernstige darmklachten, om ons heen werd iedereen ziek. Op wat onschuldige snotneusjes na hebben de jongens de eerste 10 maanden in India goed overleefd. Max is een taaie. Hij heeft nergens last van (afkloppen). Maurits heeft want tandproblemen gehad dat - helaas - gepaard ging met snotterige verkoudheid. Maar hij blijft daar irritant vrolijk onder (zeker 's nachts om 6 uur is dat om het bloed onder je nagels vandaan te halen). Maarten heeft wat kleine infecties te verduren gehad, en an occasional case of mild indigestion, maar niets om over naar huis te schrijven. Of zoals we op Curacao zeggen: "no ta ko'i kanta Makamba". (letterlijk vertaald: niets om over op te scheppen tegen Nederlanders).

Ik heb zelf nergens last van gehad, if anything, had ik eindelijk geen last meer van hooikoorts. Maar maanden/jarenlang te weinig slapen heeft eindelijk zijn tol geeist. Sinds eergisteren ben ik officieel ziek, koortsig, snotterig en humeurig (Maarten herkent me niet terug - nou ja, op da humeurige na). Ik moest van de zesde in een keer naar de eerste versnelling en ga op het moment echt niet harder dan 15 km/u. Ik wist wel dat het niet gezond is om nachten van drie a vier uurtjes te maken, maar ik deed het toch. Te laat erin en om half zeven elke ochtend er weer uit. Het moest fout gaan.

Ik ben hier niet zo goed in, dat stilzitten, ik word er onrustig van. Ik functioneer optimaal als ik minstens vier dingen tegelijk doe. Verminder het aantal activiteiten en alles loopt in de soep. Maar af en toe is het wel functioneel. Als je ziek bent, hoef je ook niet zo nodig. Ik voel me niet schuldig als ik alleen maar een beetje rond het huis hang. Ik heb vandaag heerlijk gekleurd met Maurits. Doe ik anders ook hoor, maar terwijl ik de krant lees of opruim of zo. Dat hoefde vandaag niet van mezelf, want tenslotte ben ik ziek.

Maarten is streng. Hij stuurt me elke avond om 9 uur naar bed. Gisteren smokkelde ik een boekje naar boven (ik dacht dat hij het niet doorhad), maar 10 minuten later stond hij naast mijn bed en pakte hij het af. Flauw. Vanavond ben ik slimmer. Ik leg mijn boek vast vanmiddag klaar onder mijn bed. En een flashlight.

Nieuwe rubriek: in de krant vandaag

Ik probeer elke ochtend de kranten te lezen.Het lezen van de kranten is onderdeel van mijn ochtendroutine. Ik probeer op die manier op de hoogte te blijven en om de stad.het land beter te leren kennen. Tot nu toe blijf ik achter met meer vragen dan antwoorden, blijkt het - elke keer als ik iets door denk te hebben - het toch weer anders te liggen,en wordt ik keer op keer weer stil van de enorme tegenstellingen in de stad die door de krant alleen worden bevestigd. Contactadvertenties die door ouders worden geplaatst staan naast berichten van slachtingen en lynchpartijen die in Bihar (oosten van India) plaatsvinden. Ik besloot een tijdje terug om elke dag het meest opmerkelijke nieuws te bewaren. Vandaag besloot ik jullie hiervan deelgenoot te maken.

We krijgen er dagelijks vier: The Times of India, The economic Times, The Bombay Times en the Mumbai miror. De eerste twee zijn de wat serieuzere kranten. The Bombay times is onontbeerlijk voor het betere Bollywood-news (wie is met wie, wie maakt welke film, wie is waar geweest). Ook gebruik ik deze als TV-krantje. The Mumbai Mirror is meer een soort aan lager wal geraakte Telegraaf of een soort EXTRA van Curacao. Ze schuwen het gebruik van afgrijselijke foto's niet. Ik probeer die krant te mijden.

Voor vandaag heb ik wat onschuldige berichten uit de Times of India. Enjoy!