Thursday, 18 December 2008

Positief Mumbai, deel 1

In de nieuwe serie "positief Mumbai" heb ik vandaag de eerste aflevering. Vandaag reden Maarten en ik naar het zuiden. Bij de Mahim junction, een erg druk punt in de stad, werd deze flyer uitgedeeld door de politie. De automobilist wordt verzocht een andere route te nemen zodat het verkeer beter kan doorstromen.

Wednesday, 17 December 2008

Sinterklaas

Sinterklaar was in Mumbai! Op de foto Maurits en zijn Keesie tijdens de Sinterklaas viering met de Nederlandse/Belgische club. Deze sint kwam echt uit spanje!

Hij had wat pieten vooruit gestuurd die de schoenkadootjes hebben verzorgd vanaf het moment dat hij in Nederland voet aan wal zette. Sinterklaas weet waar we wonen omdat Sinterklaas alles weet. We staan in het grote rode boek. Dat is ook de reden waarom Soham, je vriendje geen kadootjes krijgt omdat hij niet in het grote rode boek vermeld wordt. We kunnen niet elke dag de schoen zetten omdat er maar een paar pieten naar India zijn gestuurd en ze hebben een heleboel kindjes de bezoeken. Als de pieten elke dag bij ons langs moeten komen, zullen er andere kinderen zijn die geen kadoos krijgen. En dat zou niet aardig zijn toch? Sinterklaas weet inderdaad precies wat jij wilt hebben, maar het kan best zo gebeuren dat hij niet weet waar hij blauwe Bakugon-ballen kan kopen. Een briefje aan sinterklaas met aanwijzingen daaromtrent zal zeker helpen.


Ik zal zijn privacy niet schenden door een kopie van de brief van Max mee te scannen. Laat ik zeggen dat het erg lief, maar duidelijk was. Niet alleen de winkel wordt genoemd, maar ook dat hj in de winkel twee keer linksaf moet en door moet lopen tot aan de onderkant van de roltrap. Het heeft geholpen want hij kreeg blauwe Bakugon-ballen (don't ask, just google) en Maurits een trampoline.

Thursday, 11 December 2008

Mumbai meri jaan (Mumbai mijn liefde)

Lieve familie en vrienden,

Het is inmiddels twee weken geleden dat wij 's ochtends wakker werden en erachter kwamen dat deze vreselijke aanvallen aan de gang waren in het zuiden. Gelukkig wonen we in het noorden van de stad, maar deze plekken waren ons erg bekend en dierbaar en het is hartverscheurend om ze in vlammen op te zien gaan. Wij kwamen vooral in de Taj erg graag.

We hebben gelukkig geen vrienden verloren, maar het idee alleen al dat wij er net zo goed hadden kunnen zitten is "chilling". Tenslotte hebben Maarten, Annet (Oma) en ik er dinsdagochtend nog koffie gedronken en waren we van plan om donderdagavond terug te gaan om een veiling van Indiase kunst bij te wonen. In de afgelopen twee weken hebben we legio verhalen gehoord van vrienden die familie en vrienden hebben verloren of juist niet hebben verloren. Een goede vriend van ons was onderweg naar cafe Leopold en moest rennen voor zijn leven. HIj heeft uiteindelijk met een stel anderen de hele nacht in een cafeetje gezeten. Pas de volgende ochtend durfde hij naar huis te gaan.

De grap van dit verhaal (voor zover dit grappig is tenminste) is dat Azam (zo heet die vriend) veel eerder val plan was om naar Leopold's te gaan. Hij zou een bezoekende kennis meenemen die het boek Shantaram had gelezen en heel graag Leopold's wilde bezoeken. Het wachten was op Nouhad, zijn vrouw, die in de gym aan de praat werd gehouden door een kennis. Zij moest zich echt van haar losrukken en was dus laat thuis. Als Nouhad niet te laat was geweest had Azam in Leopold hebben gezeten op het moment dat de terroristen daar binnen kwamen. Wij maakten vaak grapjes over de klok-kijk-vaardigheden van Azam en Nouhad (Maarten heeft zelfs een running gag als we met ze uit eten gaan: "zullen we vast het voorgerecht bestellen?"). Ik heb al tegen Nouhad gezegd dat ze in het vervolg altijd te laat mag komen!

De Mumbaikars zijn verdrietig. De Taj, de Oberoi, Victoria Station, dit zijn plekken die ze in hun hart bewaren. Ze zijn ook boos, vooral op politici. Ik hoop dat deze boosheid wordt gebruikt om positieve veranderingen teweeg te brengen. De stad heeft het nodig.

Sommige expats zijn bang, een enkeling heeft (tijdelijk) het land verlaten. Anderen zijn boos op India omdat zij zich niet meer veilig voelen. Ik ben niet boos, maar verdrietig dat Mumbai dit is aangedaan en dat niemand zich nergens ter wereld echt veilig kan wanen.

Maar de mensen hier zijn sterk, ze kunnen tegen een stootje. De Taj wordt in alle glorie herteld, al duurt het een jaar. Ik sluit af met de voorpagina('s) van de Time Out van deze week. Zo denken we erover!
.

Monday, 24 November 2008

Mac Express

Mac Donalds. Je vindt ze overal ter wereld dus ook in Mumbai.Wij kwamen er vroeger graag van tijd tot tijd, maar de laatste jaren smaakt het steeds minder en komen we er eigenlijk zelden. Ook uit zelfbescherming sinds we van die verschrikkelijk gezonde mensen zijn geworden.

De kinderen vinden het helemaal geweldig, niet het eten, dat vinden ze ook niet lekker maar uiteraard het poppetje bij de Happy Meal. Het poppetje compenseert een hoop. In Mumbai is de golden arches niet strictly "veg", maar de sappige runderburgertjes zijn wel subtiel vervangen door veg- en aardappelburgers (de zogenaamde aloo-pattys)en overal zit een dosis curry door. Bovendien hebben ze geen chicken nuggets en bestaan de blije maaltijden alleen uit een broodje en wat te drinken. Nou wil het toeval dat de mannen de broodjes niet lusten, maar wel graag een frietje eten. Het frietje moet je extra bijbestellen. Wat ik dan meestal doe is twee happy meals bestellen en twee frietjes. De burgers (met aloo-patty) neem ik mee naar huis en bied ik het huispersoneel aan. De jongens eten frietjes, drinken cola en spelen met hun poppetjes.

De laatste keer dat ik er was, enkele maanden geleden, dacht ik dat de tijd rijp was om de kassa-jongen een lucratief voorstel te doen. Ik bestel twee happy meals, maar wil alleen poppetje, frietje en cola. Frietje is een stuk goedkoper dan burger! Hij ging er niet op in. Als ik een burger bestelde kreeg ik een burger en geen frietje. "Maar het is in jullie voordeel!", probeerde ik nog in mijn naiviteit, "het frietje is stukken goedkoper dat de burger!!!. De burgers mag je houden, geef me alleen twee frietjes!" Helaas was het tegen dovemansoren gezegd. Regels zijn regels en hij kon een dergelijke wisseltruuk niet legitimeren.

Ik besloot er nooit meer naartoe te gaan, maar het lot is mij niet gunstig gezind. Op dit moment hebben ze een Ben 10 aktie. Dat hadden ze in mei in Maleisie en van de zomer op Curacao ook, maar omdat onze bezoekfrequentie niet hoog genoeg lag hebben we maar 2 van de 4 poppetjes kunnen verzamelen. Eeen groot probleem dus, dat begrijpen jullie wel.

Dus dacht ik, ik bel de Mac Express. Die bezorgen aan huis, hoef ik er tenminste niet voor de deur uit. Dat gesprek ging zo.

Goedemiddag, u spreekt met Mac Express, hoe kan ik u helpen?

Goedemiddag, u spreekt met Monique Rhuggenaath. Ik wilde graag twee happy meals bestellen.

Kunt u mij eerst vertellen welk Mac Donalds filiaal zich het dichtste bij uw woning bevindt?

Dat kan ik, dat is Mac Donalds in Bandra op Linking road.

Link Road in Andheri?

Nee, Linking Road in Bandra.

S.V. Road in Santa Cruz?

Nee, Linking Road in Bandra.

Atja, Atja (o ja, o ja) Een momentje aub.

(3 minuten later)

Gevonden mevrouw, Mag ik uw telefoonnummer noteren?

Jazeker! Dat is 9819622828


Dank u mevrouw! Mag ik u vervolgens vragen wat de naam is van uw woning of appartement?

Dat mag, dat is Narain Terraces, Union Park Road.

Narain Palace?

Nee, Narain Terraces, Union Park Road.

Narain Terraces....... Is het aan de Ambedkar Road?

Nee, nee, het ligt daar wel vlakbij, maar de straatnaam is Union Park Road. Het appartement ligt tegenover Kubelisq en vlakbij Barbeque Nation en CLub IX. Het is even voorbij het dr. Ambedkar beeld.

Ligt uw appartement achter het Rock View appartment?

Geen idee.


Ligt het naast de air india colony?

GEEN IDEE, Ik zei het u al, vlakbij BBQ Nation en club IX. Ik denk dat u zo genoeg landmarks heeft. Eerlijk gezegd begint dit gesprek me behoorlijk te ergeren. Wat heeft nu nog meer nodig om twee happy meals te kunnen laten bezorgen? Ik had ze net zo goed zelf kunnen gaan halen! IK ZEG HET NOG EEN KEER: NARAIN TERRACES, UNION PARK ROAD, VLAKBIJ DR. AMBEDKAR BUSTE, CLUB IX EN BBQ NATION EN RECHT TEGENOVER KUBELISQ!!!


tuut tuut tuut tuuuuuut.
Hij hing gewoon op.
En dat deed hij express.
No more mappy meals.

Monday, 10 November 2008

Maarten's zijn favoriete bezigheid



YES WE CAN!!!!

Ook wij hebben Obama op de voet gevolgd. Het werd steeds spannender, maar we waren vol vertrouwen dat hij het echt zou worden. Maar vorige week dacht ik toch stiekum dat de Amerikanen het uiteindelijk niet zouden durven. De peilingen waren to good to be true. Ik denk niet dat ik eerder Amerikaanse verkiezingen zo spannend heb gevonden. Komende van de eilanden, de achtertuim van de VS, heeft het mij altijd meer dan gemiddeld geboeid. Ondanks het feit dat 8 jaar Bush mij niet erg vrolijk hebben gestemd, deed ik niet mee aan het grote afgeven op Amerika dat in Nederland zo polulair is. Het was mij te verwant.

En dan Hillary Clinton en Obama. Dat heeft de hele politiek al een andere dynamiek gegeven. Tenslotte Obama en Mc Cain..... Het resultaat is u allen bekend.

De CNN commentator zie terecht dat dit een van de momenten is waarvan je achteraf altijd zult weten waar je was toen je het nieuws hoorde. Dit geldt in ieder geval voor mij. Ik was onderweg naar de gym en Maarten belde me op:"Het is voorbij, Obama heeft gewonnen!". Ik blijf het ongelooflijk vinden dat we een zwarte president zullen krijgen!!! Ongelooflijk. Nou ja zwart, Mama vond het eerder "united nations" gekleurd. Wat hij niet zelf was (Kenyaan, Amerikaan, Ier) heeft hij erbij gekregen via zijn familie.

In de sportschool hebben ze van die TV's hangen om verveling tegen te gaan. Ik moest de heren instructeurs bijna omkopen om een van de TV's op CNN te zetten. Tussen de crunches door kon ik zijn speech volgen(en die van mc Cain overigens). Ik was er helemaal vol van en zei tegen mijn trainer: "Don't you think it is amazing that Obama actually won???" Er volgde een stilte en toen zei hij: Who was the president before him?.

Tuesday, 28 October 2008

Verwaarlozing

Ok, ok ok, nu ben ik jullie wel aan het verwaarlozen. Ik heb het zo krankzinnig druk gehad dat het er niet van kwam. As we speak viert heel Hindustaans India hun grootste feest, Diwali. Overal om mij heen hoor ik vuurwerk en zie ik prachtige licht-creaties in de lucht. Ons appartement ligt op de 11de verdieping van Narain Terraces en geeft een geweldig beeld van de stad. Bizar eigenlijk. De mannen liggen allemaal op bed. Het huis is verder stil en buiten is het voor heeeeel veeeeel mensen een heel groot feest. Het voelt alsof iedereen nieuwjaar viert en jij als enige bent vergeten dat er wat te vieren viel. Het voelt ook niet als nieuwjaar.

En toch hebben we er veel aan gedaan. Vorige week zijn we bij vrienden thuis geweest waar we op tradtionele wijze Diwali hebben gevierd: veel eten en drank en kaartspelen om geld. Uiteraard heb ik een partijtje gewonnen en dit - niet verrassend- geheel op de bluf. Ook Maarten heeft wat geld binnengesleept.

De afgelopen dagen hebben we diya;s (kleine lampjes) beschilderd, Rangoli's (tekeningen op de grond van kleurstofpoeder) gemaakt op school, lichtjes buiten gehangen, vuurwerk afgestoken en aan al het Narain Terraces personeel Diwali bonussen uitgereikt. We hebben ons allemaal op gezette tijden gehuld in traditionele kledij. En toch, hoewel het heel goed voelt om een beetje deel uit te maken van het grote geheel, mis ik hierdoor des te meer de viering van onze eigen feesten. Vooral Sinterklaas en Kerst.

Maar er is ook goed nieuws. Opa en Oma Kerbert komen eind november op vakantie en zullen niet alleen de verjaardag van Maurits meevieren, maar ook Sinterklaas. Ik moet maar snel beginnen aan de gedichten, zucht...... Wie had iets gezegd over het missen van feesten......

Monday, 6 October 2008

Nieuws......

Er zijn van die dagen dat ik de kranten liever gelijk in de prullenbak (sorry, papierbak) zonder dat ik eraan begin. Ik heb me zo voorgenomen dat ik zal proberen elke dag te beginnen met de vijf kranten die ik elke ochtend ontvang. Het leek mij de beste manier om een beeld te krijgen van de Indiase samenleving - in al zijn facetten. Meestal lukt het wel, en geloof me, het is niet allemaal even fris. Het meeste daarvan deel ik niet eens met jullie omdat ik jullie niet al te veel wil afschrikken.

Het werkt wel, door artikelen in de krant verwonder ik me over bepaalde zaken, waarna ik op onderzoek uitga. Ik koop boeken en tijdschriften, surf op internet en praat met vrienden. Het resultaat is vaak dat ik daardoor een klein beetje meer begrijp van deze samenleving.

Ik ben nu bijvoorbeeld met een mini-prive-onderzoekje bezig aangaande de hoge sterfte onder meisjes. Dit is bizar hoog maar hangt samen met zoveel andere aspecten van deze maatschappij zoals de bruidschat. Het is hier bijvoorbeeld verboden om het geslacht van je kind te weten voordat het geboren wordt! Meisjes, zelf uit gegoede kringen, krijgen vaak niet de beste opleidingen aangeboden. Er zijn in Punjab hele klassen die vrijwel alleen uit jongens bestaan! Meisjes die ziek worden krijgen niet dezelfde medische zorg als hun broers. Er is hier zelf een organisatie in het leven geroepen met het moto: "save the girl child, save our society". Maar ik dwaal af, ik zal hier wel een apart verhaal aan wijden.

Er komen ook goede dingen uit de krant. Een paar maanden terug is de Times of India een campagne gestart genaamd "teach India", waarmee ze zoveel mogelijk vrijwilligers probeerden te mobiliseren om achtergestelde kinderen te onderwijzen. De reacties waren overweldigend en er zijn nu duizenden mensen die naast hun werk en andere bezigheden de moeite nemen een paar keer per week de sloppenwijken in te gaan om kinderen te onderwijzen. De staat faalt ja, maar een dergelijk initiatief krijgt hier echt een kans en dat is hartverwarmend in deze stad waar men de neiging lijkt te hebben vooral de eigen belangen voor alle andere te plaatsen. Voordat ik beticht wordt van stereotypering, dit zegt men zelf, dat verzin ik niet.

Maar when shit hits the fan, komen er andere krachten vrij zoals tijdens de overstromingen in de stad ruim drie jaar geleden. Honderden mensen zijn omgekomen, maar als men elkaar niet had geholpen, was het daar een veelvoud van geweest. Ik heb verhalen gehoord van vrienden die dagenlang een huis vol mensen hadden, vrienden en totaal onbekenden, die door de overstromingen hun huis niet meer konden bereiken of geen huis meer hadden. Het spreekt dan voor zich dat er voor iedereen voor eten wordt gezorgd door rangen en standen heen.

Maar vanochtend kon ik het niet aan. We waren al niet zo vrolijk van het feit dat Fortis in een week tijd niet meer bestaat. Het Belgische deel, inclusief de overzeese gebieden waar wij onder vallen, is niet door de Nederlandse overheid opgekocht. Het is dus afwachten wat er met ons gaat gebeuren.

Maar toen ik de krant vandaag opendeed werd ik op de voorpagina alleen al gefêteerd op twee nare berichten. In Orissa worden christenen gedwongen te bekeren tot het hindoeïsme (either embrace hindusim or be ready to die) en volgens een ander artikel worden zelfs kleine kinderen van vier/vijf jaar door hun ouders naar de plastische chirurg gebracht voor "fairness treatment" (lichter maken van huidskleur).

Ik doe de krant weg en pak de Bolly krant op, goed voor licht vertier, maar niet vandaag. De film van mijn vriendin Shristi wordt - onterecht overigens - genadeloos afgemaakt.

Ik denk dat ik krant lezen voor vandaag maar even staak.

Saturday, 27 September 2008

Officieel een oude doos

Ik weet dat er grotere problemen zijn in de wereld (zoals wereldvrede, de ozonlaag, en in hun voortbestaan bedreigde diersoorten), maar mag ik aub ook mijn eigen drama hebben? Ik had me al voorgenomen dat ik, nu the big four "O" nadert, volgend jaar of een enorm knalfeest zal geven waar Bollywood Bombay nog jarenlang over zal nabomen, of mezelf zal storten in een major midlife crisis. Ik ben er nog niet uit wat het zal worden. Tot vandaag waren de kansen fifty-fifty, maar sinds vandaag..... ach sinds vandaag is de waarschijnlijkheid dat jullie een uitnodiging zullen krijgen voor een knalfeest met 31% gedaald.

Ik durf het er bijna niet over te hebben, maar ik kreeg vandaag net zo'n verlicht moment waarin ik mij realiseerde dat de tijd verder gaat zonder dat we er iets aan (kunnen) doen, als ik enkel jaren geleden had toen ik Max, toen nauwelijks 3 jaar oud, bracht naar een alleen-speel-feest. Je weet wel, dat is zo'n feest waarbij de ouders geacht worden na beleefdheden te hebben uitgewisseld op te zouten en later het kind weer op te halen. Alleen wist ik dat toen niet. Tot dan toe had ik alleen kom-spelen-en-neem-vooral-je-moeder-mee feesten.

Ik wist toen, dat hij ooit op zichzelf zou gaan wonen en mij niet meer overal voor nodig zou hebben. Ergens deed dat pijn, maar in mijn doemvisoenen was ik nog steeds dezelfde Monique. De tijd zou voorbij schrijden, mijn kind zou volwassen worden, maar ik zou nog dezelfde ik zijn.

Dat is nu definitief veranderd. Want sinds vandaag heb ik een nieuwe bril, met bifocale glazen. Ja, u leest het goed. BIFOCALE GLAZEN!!!!! No offense, maar ik kan mij net zo goed vast inschrijven voor een aanleunwoning (als je in een beetje leuk huisje terecht wilt komen moet je tegenwoordig al opschieten). IK WORD OUD. En daar is niets aan te doen.

Ik had mezelf nog zo voorgesteld als gezellig edoch hip en bij de tijd omaatje, die geen rode oortjes krijgt bij de laatste ontboezemingen van haar kroost. Altijd volgens de laatste mode gekleed, zonder zich erdoor te laten domineren, haartjes netjes, grap op zijn tijd en toch wijs, MAAR ZONDER LEESBRIL!!!!!!

Er kwam geen leesbril voor mijn visioenen, maar dat beeld is nu onherroepelijk bijgesteld. Dus als jullie voorlopig niets van me horen, maak je geen zorgen, ik rust tegenwoordig veel en eet gezond. Vroeg naar bed en niet teveel alcohol. Mijn leeftijd laat het niet meer toe. Een feestje op zijn tijd, graag, maar niet te laat. Ik heb mijn inschrijfformulieren al op de post gedaan.

Tuesday, 23 September 2008

Doden in Islamabad

Niet met de bedoeling jullie op stang te jagen, maar terwijl het Marriott hotel op zaterdagavond in Islamabad werd opgeblazen zaten we met het hele gezin in Marriott Mumbai te eten. We hoorden het toen we thuis kwamen. Hoewel als snel bleek dat de aanslag niet perse tegen deze hotelketen gericht was, was het wel even slikken. Een vriend van ons hier (een Australier) doet de regionale marketing voor Mariott, waar Pakistan ook onder valt. Hij kent daar ook gewoon mensen! Bizar. Het was voor het eerst dat dreiging van terreur, waar je hoe dan ook toch mee leert leven, heel tastbaar werd.

Op zondag besloten we toch naar het zwembad van de Marriott te gaan, waar we een club abbonnement hebben. We hoorden daar dat, hoewel er geen gasten zijn uitgecheckt, het niet zo druk was in de restaurants als anders.

Afgelopen zaterdag was voor het eerst dat ik iets anders heb gedaan dan ik van plan was. Ik wilde de kinderen meenemen naar de Bandra Fair (hele week feest naar aanleiding van de verjaardag van moeder Maria), maar we hadden net deze week een bericht van onze ambassadeur ontvangen waarin werd afgeraden naar drukke plaatsen te gaan (naar aanleiding van de bomaanslagen in new Delhi). Ik ben daardoor toch niet gegaan. Ik las in de krant dat het een groot succes was en dat er duizenden mensen waren. Maar ja, wat als? Het blijven moeilijke keuzes.

Thursday, 18 September 2008

Monday, 15 September 2008

Overleven met Bløf

Overleven is zeker overdreven, weet ik wel, maar het staat zo leuk. "erdoorheen komen met Bløf" of "het goed aankunnen met Bløf" kan ook, maar dat zijn zulke zaad-titels. "Coping with Bløf" zou een goede engelse titel zijn, maar dan slaat bløf weer nergens op.

Bløf verwijst (uiteraard!) naar de Zeeuwse band (en niet naar het vintage tijdschrift met gestolen materiaal, ja ja dankzij NRC de week volgen we het nieuws ). Ze zijn zoooooo goed! Nou wil ik niet zeggen dat alles uit Zeeland goed is (alhoewel, boterbabbelaars, mosselen, stranden, hmmmm, Ineke zal daar vast anders over denken), maar Bløf is nu al een hele lange tijd mijn favoriet. Die heerlijke rollende "r" van Pascal is precies wat ik nodig heb als ik 's ochtends vastzit in Bombay-traffic. Hun album Umoja heb ik helemaal grijsgedraaid, vooral het nummer September, maar ze zijn allemaal goed: Blauwe ruis, Helder, Watermakers..... Met Counting Crows hebben ze enkele jaren geleden het nummer Holiday in Spain gemaakt. Het ideale escape-nummer! Voel ik me down? Dan draai ik Donker hart en Wat zou je doen? (maar dan de live-versie met klootzak-roepend publiek of course).Dat laatste is overigens ook een favoriet van Max, die maar al te graag met het publiek meezingt.

Met Hier aan de kust krijg ik twee voor de prijs van een. Werkt uitstekend bij zowel heimee naar Nederland als heimwee naar Curacao. als ik een schop onder mijn kont nodig heb draai ik Anders, helpt altijd.

U ziet het, Bløf is een multi-inzetbaar middel en werkt altijd. Ik luister er ook graag naar als ik het echt helemaal gehad heb met de Bollywood filmmuziek waar je hier mee wordt doodgegooid. Ik heb er niets op tegen, integendeel, ik heb zelf een tijdje Bollywooddansles gevolgd. Maar altijd en overal? Zucht, met een beetje Bløf kunnen we het weer aan!