Kadootje

Kadootjes komen in alle soorten en maten. Ik heb me deze dagen meer dan ooit gerealiseerd wat een bevoorecht mens ik eigenlijk ben. Wacht maar even, log niet uit! Deze blog wordt op de valreep heus geen sentimentele tranentrekker, echt niet!
Maar dit moet ik wel even kwijt.

De afgelopen weken is ons pijnlijk duidelijk geworden dat onze tijd in Mumbai (in dit leven althans) ten einde loopt. Dit is eerder dan gedacht en veel eerder dan gehoopt, maar het is nu een feit: we gaan terug naar Nederland.

Omdat ik hier nog lang niet klaar ben, en we hier graag nog een jaar waren gebleven was het voor mij wel even slikken, maar tegelijkertijd realiseerde ik mij dat ik de rest van de tijd die ik hier heb niet wilde verpesten met verdrietig of verbitterd zijn. Life is simply far too short for that.

Dus lijstje maken, die als een gek afwerken en in de tussentijd zoveel mogelijk genieten van onze vrienden. Lukt aardig moet ik zeggen. Ik koop me helemaal gek (niet tegen Maarten zeggen) en ga van feest naar feest (ook niet tegen Maarten zeggen). Zuipen kan ik helaas nog steeds niet, dus het zal er wel niet meer van koMen.

Anyway, toen belde mijn nicht Lisa op uit Curacao dat ze in augustus in Nederland moest zijn voor haar werk en of zij een weekje bij ons langs kon komen. Dat was uiteraard geen probleem en we hebben een ontzettende leuke week samen gehad. Zij was nog maar mijn tweede bezoek uit Curacao!

Ik kon mijn geluk al niet op en toen meldde mijn zus Valerie dat ook zij naar Mumbai wou komen om ons op te zoeken. Zij ging al van Curacao naar Nederland voor een jaarclubreunie en ook zij besloot die tweede vlucht naar Mumbai te pakken.

Valerie is krap 6 dagen bij mij geweest en ik moet eerlijk zeggen dat haar bezoek het grootste kadootje ever was. Sure, alle bezoek was leuk en sommige van jullie zijn zelfs twee keer gekomen! Dat stellen we ontzettend op prijs. Maar dat mij zusje Vallie helemaal vanuit Curacao de moeite heeft genomen om mij te komen op zoeken is gewoon heaven on earth. Ik had het nooit verwacht, tenslotte heeft ze de tweeling van drie en baby Jenna van 7 maanden (en ook nog man Leo) om voor te zorgen - not to mention her job- . Ik zou zeggen dat ze genoeg aan haar hoofd heeft. En toch kwam ze. En het was leuk. GEWELDIG!!!

Ooit hadden we het plan om samen door India te trekken, op zoek naar onze roots. Dat is er helaas nooit van gekomen. Maar we zijn wel met zijn tweeen een dag in Varanasi geweest, en dat was magisch!

Verder heb ik Vallie als van oudsher op sleeptouw genomen en haar zoveel mogelijk mijn leven hier laten meemaken. Ik hoop dat ik daarin ben geslaagd, want nu Vallie Is geweest voelt het alsof ik dit hoofdstuk van het boek India gepast kan afsluiten.

Valerie is gistermiddag (15 september) om 1 uur hier vertrokken en ze is nog steeds onderweg naar huis. Ze komt pas vanacht (Bombay-time) om half 2 aan. Ik weet zeker dat ze dan blij zal zijn om weer thuis te zijn, maar nu ze bij mij is geweest mis ik haar meer dan ooit tevoren.

My son is a true Mumbaikar!

Van de twee jongens is Maurits altijd de "Bombay boy" geweest. Dat kunnen we hem ook niet kwalijk nemen aangezien het net 1 was toen we kwamen en inmiddels bijna vier jaar oud is.

Hij houdt niet van kleren met lange mouwen, vindt kou niet prettig, eet het liefst Indaas eten (met als uber-lievelings butter paneer met chapatti), slaapt graag zonder deken, weigerde (tot voor kort) in alle talen dichte schoenen te dragen en lijkt niet te lijden onder de overbevolking in Mumbai. Bovendien begint hij elke zin met "Arey!!!" en eindigt hij met "yaar". Vrij vertaald: "Hé!!! .....joh/vriend".

Kortom een echte Mumbaikar dus.

Vandaag in de riksja onderweg naar huis kreeg ik het ultieme bewijs van de echte roots van deze jongen. In het overvolle Ganpatti-verkeer (met allerlei optochten e.a.) viel Mau in slaap. Gedurende vrijwel de gehele rit naar huis van zo'n 20 minuten heeft hij geslapen! Diep. Zeer diep.

Hiermee is mijns inziens afdoende aangetoond dan Maurits Anthony Kerbert geen Nederlander, nee niet eens een Curacaoenaar, maar een Mumbaikar is.

117 rupees only (1,62 euro)

Genieten kan ook van kleine dingen.

Vanochtend heb ik (nadat ik de kindern naar school heb gebracht) wat booschappen gedaan. Eerst naar de supermarkt voor de droge dingen, dan naar Sante voor de kazen en worsten en vervolgens naar de markt voor groente en fruit (Met dit hele ritueel ben ik om 9 uur begonnen en ik was om 12 uur thuis).

Op de markt aangekomen bleek ik maar 20 rupees (en wat munten) in mijn portemonee te hebben. Nou is eten in Mumbai relatief goedkoop, maar voor 20 rupees kan je echt niet veel boodschappen doen(ongeveer 30 cent). Dus vroeg ik aan mijn chauffeur of hij mij een paar honderd rupees kon lenen, om te voorkomen dat ik eerst op zoek moet gaan naar een pinautomaat. Marshal kon niet meer dan 100 rupees kwijt.

Dus ging ik op stap met 110 rupees. Een beetje nerveus was ik wel, als dame op stand wilde ik niet al te armoedig overkomen. Ik deed natuurlijk wel vaker boodschappen op de markt, en ik had dan ook mijn eigen groentewallah, maar ik hoefde niet eerder op de kleintjes te letten. Maar terug wou ik ook niet, het boodschappen doen duurde me al veel te lang.

Het meest noodzakelijk waren de amerikaanse selderij en wat boontjes, als ik dat er tenminste voor kon krijgen, kon ik nog altijd doen alsof ik alleen daarvoor was gekomen. Dus ik vraag erom, ze weegt het een en ander af en het kost 25 rupees bij elkaar. We waren goed op weg. Dan toch nog een paar bananen erbij voor 20 rupees. Ik had nog 65 rupees over! Ik werd helemaal warm van binnen! Zou ik toch durven om mijn lijstje af te werken? Waarom niet, ik ben toch geen watje! Dus daar ging ik: nog wat kouseband (22 rupees), champignons (30 rupees)en een rode paprika (20 rupees). Ik was klaar en had zelfs nog 10 rupees over!

Waarom wordt ik daar nou zo blij van? Ik wist toch dat het goedkoop zou zijn? Als ik niet was uitgekomen had ik heus wel de groentewallah de volgende keer kunnen betalen. Daar doet ze nooit moeilijk over.Ik weet het niet en ga niet de moeite nemen om het te analyseren.

Ik weet zeker dat ik rest van de dag hiervan zal genieten, van zoiets kleins, heerlijk toch?

Eerste schoolweek en swine flu

Eindelijk was het dan zover, de jongens gingen weer naar school. Maurits na 4 maanden en Max na ruim 2 maanden. Ik denk dat ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan stellen dat alle drie partijen in kwestie wel behoefte hadden aan ander gezelschap. De een iets meer dan de andere, we noemen geen namen.

Voor Max was het gesneden koek. Hij zit nu in grade 2B en vrijwel al zijn vriendjes zitten weer bij hem in de klas. Zijn beste vriendje Soham zit zelfs tegenover hem!

Voor Mau was het relatief nieuw, hij komt er al ruim twee jaar over de vloer, maar nu zou hij echt ook gaan! We hebben uniformen gehaald en hij ziet er zoooo leuk uit! Hij was ook zo trots!


Max zit in een klas met 19 kindjes, Maurits zit met nog 6 andere kinderen in de klas en heeft echt de leukste juffies gekregen. Zijn vriendinnetje - and wife to be - Anne zit bij hem in de klas en dat is dubbel leuk. Binnen drie dagen keek hij mij niet meer aan. Dat was alles.

Dus mama ook blij. Er is nog zoveel te doen!

Totdat wij zondagavond een sms kregen van de school dat ze swine flu bij Max in de klas hebben ontdekt (we weten nog steeds niet om welk kind het gaat) en grade 2 kinderen en hun sibblings zijn tot persona non grata bestempeld. Dus.

De mannen zijn de hele week weer thuis..........

Water!!!!!

De maanden juni, juli en augustus zijn de monsoon maanden in Mumbai. De meeste Mumbaikars weten niet beter en vinden het heerlijk omdat de stad dan eindelijk afkoelt na de hete maanden april en mei. Voor velen is het echter een gegeven dat met ambivalente gevoelens wordt afgewacht. Door de regens verliezen elk haar honderden mensen hun “ huizen” die hier niet tegen bestand zijn.

Veel expats ontvluchten de stad zo snel ze kunnen. De infrastuctuur van de stad raakt snel verlamd, waardoor monsoon vaak synoniem staat met altijd binnen zitten. Niet een erg aantrekkelijk vooruitzicht (zeker niet met jonge kinderen!).

In juli 2005 was de monsoon zo zwaar dat er honderdern mensen zijn omgekomen. Veel mensen zaten dagenlang gevangen op de plek waar ze zich op dat moment toevallig bevonden. Je had geluk als je op een goede plek zat waar je tenminste nog aan eten kon komen. Pas na drie dagen zakte het water voldoende om weer huiswaarts te kunnen keren. Als er tenminste nog een huis was.

Men heeft het er nog over. Toch hebben veel mensen er ook goede herinneringen aan overgehouden. In deze stad, waar iedereen vooral voor zichzelf moet zorgen, heeft men elkaar geholpen. De ene heeft haar huis volgestopt met iedereen die ze verdwaasd op straat rond zag waden, de ander heeft eten geregeld voor een groep mensen dat ergens vastzat. Men haalde elkaar vanonder het puin vandaan en er zijn verhalen van auto’s die gemold zijn zodat de inzittenden eruit konden worden gehaald. Dit alles zonder tegenprestaties. In de beleving van de mensen die ik sprak was de hulp van de overheid – in welke vorm dan ook – niet te vergelijken met de hulp die men elkaar bood.

Wij merken ook in de omgang met onze vrienden dat men weinig humor heeft als het op “ the rains” aankomt. Toen Maxie’s school vorig jaar een sms stuurde met het verzoek de kinderen eerder op te halen in verband met de aanhoudende regen, was ik geirriteerd en maakte ik een opmerking tegen een vriendin (“what’s the worst than can happen? That we get stuck in traffic?”). Ik werd getracteerd op een een geschiedenisles en een (welverdiende) veeg uit de pan. Overigens had diezelfde vriendin die dag Max en 10 andere kinderen al mee naar huis genomen. Je weet maar nooit.

Dit jaar is een extra waarschuwing afgegeven. Men verwachtte hoge vloed op 24 en 25 juli. Als dat gepaard zou gaan met zware regenval zou het voor de stad een absolute catastrofe hebben betekend. Ik schrijf dit op 26 juli en ik kan nu melden dat de regen gelukkig erg mee is gevallen. De vloed was vrijdag echter het hoogst in 100 jaar! Wij zijn langs het strand (Juhu beach) gereden en de golven waren zo hoog dat ze bijna tot aan de weg kwamen! Onderweg naar huis stroomde het zeewater (via de riolering) door de straten van Khar. Daar heb ik gelukkig een foto van gemaakt. Mijn chauffeur vertelde dat het zeewater door zijn toilet naar boven kwam. De krant vermeldt honderden mensen die zonder huizen zitten en toont foto’s van stromende zeewater door de straten van Ulhasnagar, een woonwijk vlakbij zee. Dat is heel erg, maar tegelijkertijd heeft het iets overweldigends als de natuur zich zo laat gelden

We wachten de rest van de monsoon geduldig af.

Max stelt de vraag

Het is 3 uur snachts. Ik kan niet slapen omdat ik tot half vier vanmiddag in mijn nest lag te meuren. Eigen schuld. Jetlag. Op het moment dat ik naar bed wil gaan hoor ik een geluid op de trap. Maurits, alweer wakker. Jetlag. Ach, daar kan die jongen ook niets aan doen dus ik haal hem naar beneden en we kijken samen TV. Best gezellg. Een half uur later hoor ik weer wat. Max, of het al ochtend is. Nee, nog niet, maar kom er gezellig bij zitten. Wij zijn ook wakker. Jetlag.

Op een gegeven moment zegt Max out of the blue:
" Mama, ik heb twee vragen. Mijn eerste vraag is "hoe ben ik gemaakt?" en mijn tweede vraag is "hoe ben ik mezelf geworden?"





Nou wist ik heus wel dat ik ooit de vraag zou krijgen, maar ik dacht dat ik er meer op voorbereid zou zijn. Niet om drie uur snachts terwijl ik gejetlagged op de bank lig. Maar als goede mama probeer ik toch zo goed mogelijk antwoord te geven op zijn 2 vragen. Ik kan hem natuurlijk niet afschepen met hetzlefde antwoord dat hij als vierjarige kreeg toen hij vroeg waar babies vandaan komen (van tussen mama's benen, schat). Hij was toen content en vroeg niet door. Maar meneertje is inmiddels 7....


Dus ik antwoord:
"Dat zijn twee hele belangrijke vragen Max!"

En Max zegt:
"Die moet ik dan de volgende keer aan de teacher vragen. Teachers zijn er om antwoord te geven op belangrijke vragen".

Mama:
En Mama's zijn er om antwoord te geven op al je vragen. Kijk max. Jij bent in mama's buik gemaakt. Eerst ben je heel klein, niet groter dan een zaadje, en je groeit en groeit en groeit totdat je zo groot bent dat je uit de buik mag komen.

Max:
" Maar mama, hoe ben ik dan in je buik gekomen? God heeft toch niet uit de hemel een zaadje naar je buik gegooid!

Mama:
" Nee, Mama's hebben altijd eieren in hun buik. Weet je nog dat we op Curacao naar de struisvogel boerderij zijn geweest? Die meneer vertelde toch dat er bevruchte en onbevruchte eieren zijn? Zo een ei dus, maar dan een stuk kleiner. Papa's hebben altijd zaadjes in hun piemel. Als een papa zaadje bij een eitje van mama komt wordt het samen een heel klein boontje en daar groeit dan een kindje uit."

Max"
" Oh, dus als papa's en mama's heel lang bij elkaar zijn gaan de zaadjes van papa naar de eieren van mama en dan worden die samen een boontje. Die groeit en groeit en groeit en wordt een baby en dan komt de baby uit de buik. Dan gaat hij verder met groeien en wordt 1, 2 en dan 7 jaar en dan 20 en dan 30 en dan 100 en dan gaat hij dood en dan begint hij weer opnieuw door weer een zaadje te worden?"

Mama:
" Ik vind dat je er een beetje snel doorheen gaat, maar ja zoiets. Is dat genoeg antwoord op je vraag?

Max knikt.

Mama:
" Het antwoord op je twee vraag is een beetje moeilijker. Je wordt jezelf door te zijn wie je bent. Jij bent Max en niet mama of papa of Maurits, doordat je een eigen hoofd hebt om te denken en een eigen hart om te voelen. Niemand heeft jouw hoofd of jouw hart. Daarom ben jij uniek, daarom ben jij Max. Begijp je dat?"

Max:
" Een beetje, maar het is wel een beetje een raar antwoord. Daar moet ik even over nadenken. Misschien moet ik toch aan de teacher vragen, die weet dat soort dingen beter".

Mama:
"J e mag het zeker aan de teacher vragen, maar beloof je me dat je het weer aan mij zult vragen als je erover na hebt gedacht? "

Max vond het goed en we hebben handshake of honour gedaan om de afspraak de bezegelen.

Het is nu tijd om te gaan slapen. Jetlag of geen jetlag.

back in town!

We zijn er weer! Na zes weken Nederland en Curacao zijn we blij om weer thuis te zijn. Velen van jullie hebben we in de afgelopen weken gezien en uitgebreid besproken. Anderen helaas niet of niet lang genoeg (maken we goed). Het was een hele rare vakantie met nieuwe ontwikkelingen, maar we hebben het leuk gehad. Jullie hebben nog heel veel verhaaltjes te goed. Daar ga ik me de komende dagen op storten, beloofd.
We missen jullie allemaal nu al, maar wat ben ik blij weer thuis te zijn!

Drie telefoons

In de veel landen is het tegenwoordig vrij eenvoudig om een chip voor een mobiele telefoon te bemachtigen. Ideaal voor vakanties: je koopt een chip, voor weinig, en vervangt daarmee voor de duur van de vakantie je vaste chip. Het maakt de kosten van bellen en gebeld worden een stuk overzichtelijker.

Ik doe het tegenwoordig ook. Toen ik vorig jaar met Hana ik Jordanie was, was dat het eerste dat we deden: chips scoren en dat nummer doorgeven aan het thuisfront om de kosten van roaming te voorkomen. Toch zonde van het geld. En ik doe nog iets, ik koop een reisportomonee (een leuk souvenierprulletje typerend voor het land in kwestie), waarin ik na de vakantie het geld bewaar en de telefoonchip. Werkt perfect.

Toch moet ik constateren dat ik op dit moment in het bezit ben van diverse chips en drie mobiele telefoons. Hoe is dit zover gekomen?

Van mijn mobiele nummer in Nederland heb ik geen afscheid kunnen nemen. In het begin moest ik hem behouden omdat mijn Indiase nummer niet overal te gebruiken was, later kwam ik erachter dat ik hem heel goedkoop kon handhaven met een zeer betaalbare maandelijkse bundel. Nu ons verblijf in India geen jaren meer gaat duren heeft het geen zin meer om dit telefoonnummer weg te doen.

Ook voor Curacao heb ik al enkele jaren een chip, een prepaid. Ik gebruik de chip standaard in een oude telefoon. Aan het begin van elke vakantie hier (daar ben ik nu dus), moet ik de chip voor Naf 10,50 heractiveren en ik ben weer lokaal in de lucht. Het bemachtigen van een chip is nog eenvoudiger. Voor Naf 30,00 (ong 12 euro) krijg je een chip met Naf 20,00 beltegoed. No questions asked.

Hoe anders was het om in Mumbai aan een (prepaid!) telefoonnummer te komen! Zo moeilijk als het was om in de eerste maanden mijn weg te vinden in het labyrint dat Mumbai heet, zo moeilijk was het om een mobiele telefoonnummer te bemachtigen. Het duurde enkele dagen voordat het in de lucht was en voor het zover was moest ik een flinke stapel gegevens overleggen, van een kopie van mijn paspoort tot informatie over mijn vaders professie. Als toerist is het zo goed als onmogelijk om aan een telefoonnummer te komen!

Zoals met de meeste dingen die niet aan komen waaien, ben ik ook trots op mijn telefoonnummer. Hij werkt goed en het is nog een leuk nummer ook! Ik betaal altijd heel blij mijn rekeningen (dat komt natuurlijk ook omdat de bedragen over het algemeen heel overzichtelijk zijn) en klaag zelden over de provider. Ik kan me zo voorstellen dat ik grote moeite zal hebben om afstand te doen van mijn Indiase nummer als we hier straks weg zijn. Ik denk dat ik hem houd, daar heb ik tenslotte hard voor gewerkt.

Ik schaam me niet voor mijn drie telefoons: One because its my birthright, one because I put in the years and one because I worked hard to get it!

Gesprek met Max in de lift

Gesprek met Max in de lift.

Max, kan je even kijken wat mama hier heeft? (ik laat hem boven op mijn hoofd kijken waar ik dacht iets te zien glinsteren)

Mama, dat zijn grijze haren hoor!

Grijze haren? Weet je het zeker Max?

Ja mama, het zijn er misschien vier of vijf maar hoor, maar ze zijn wel grijs.

O jee Max, ik ben een oude oma geworden!

Nee mama, dat kan toch niet, Maurits en ik hebben toch geen kindjes! Je bent geen oude oma, je bent gewoon een oude mevrouw.

Koninginnedag bij Max op school

Afgelopen dinsdag, op de 28ste, hebben we bij Max in de klas koninginnedag gevierd. Ik heb wel eerder wat in de klas gedaan. Ze hadden vorige maand bijvoorbeeld aandacht besteed aan talen. Toen heb ik ze twee woordjes geleerd (dushi en schatje) en Max heeft in het nederlands voorgelezen uit Jip en Janneke. Zijn vriendjes waren daar erg van onder de indruk!

Max had me al eens eerder gevraagd welke feesten van ons zijn. Op zijn school wordt aan bijna alle feestdagen en andere festiviteiten aandacht besteed. Vaak komt er dan een ouder in de klas om daar wat meer over te vertellen. Ik had me voorgenomen iets met karnaval te doen, maar toen was ik op Curacao.... Met pasen kwam het allemaal heel ongelukkig uit, dus besloot ik de juffies te benaderen voor koninginnedag.

.Het idee ontstond om de kinderen in oranje kleding te laten komen en om een vrijmarkt te organiseren. Alle kinderen moesten 3 speelgoedjes meenemen waar ze op uitgekeken waren om te verkopen. Als geld heb ik guldens gekopieerd (konden we metteen iets vertellen over guldens en euro's). In het weekend hebben Max en ik voor alle kinderen " shopping bags" gemaakt
Het was een groot succes. De kinderen verloren zich helemaal in het spel en waren bovendien erg blij met hun nieuwe speelgoedjes (of de ouders net zo blij zijn valt nog te bezien. je stuurt rommel weg en krijgt er gewoon weer rommel voor terug). Een vriendin-moeder, Raksha, was popcornverkoopster (door het geld dat we hadden kostte 1zakje popcorn 10 gulden, duidelijke tekenen van een recessie)en de juffies waren blij omdat de kinderen moesten rekenen om het spel mee te kunnen spelen.

Max was helemaal in zijn element en heeft heel gericht boodschappen gedaan. Sommige kinderen verraadden hun moeder. Eerst verkochten ze alles wat ze hadden om vervolgens als een gek alles te kopen wat ze tegenkwamen. Soms zelfs zonder te weten wat het was! Ik plaats wat foto's en zal proberen via youtube een filmpje erop te zetten!

Ratten, garnalen en vogelpoep

Bezoek is leuk. Ze komen of alleen of met zijn tweeën. Ze blijven een paar dagen tot een paar weken. Ze relaxen of ze doen veel. In de ruim twee jaar die wij er nu op hebben zitten hebben veel mensen ons vereerd met een bezoek (sommigen zelfs twee keer!) en het is altijd even leuk. Bombay blijft zo moeilijk om uit te leggen dat de beste manier om het over te brengen toch blijft: kom zelf maar kijken, dan begrijp je het nog niet, maar dan heb je het in ieder geval met je eigen ogen gezien.

Tot nu toe kwam al ons bezoek uit Nederland. Ik heb steeds gehoopt op bezoek uit Curaçao, maar wist diep in mijn hart ook wel dat het zo ver weg is dat het voor de meeste van mijn familieleden een zeer ingewikkelde (en voor sommigen zelfs een gevaarlijke!) onderneming zou zijn.

And then there was Junice.. Junice heb ik tijdens een vakantie op Curaçao via een gemeenschappelijke vriendin leren kennen in de periode dat ik net een jaar op de hotelschool zat. Zij is ook from the island, maar we hadden elkaar tot dan toe nooit ontmoet. In de twintig jaar (slik) die daarna volgden hebben we altijd contact gehouden, ook al waren de tussenpozen soms groot. Dat ging wat mij betreft vanzelf omdat we elkaar altijd wel wisten te vinden zonder dat er ooit enige vorm van "waarom heb je zolang niets van je laten horen..... -issues" aan de orde waren.

Toen Junice mij begin dit jaar mailde dat ze serieus overwoog naar Bombay te komen hoopte ik heel erg dat het zou lukken. Niet alleen omdat het gezellig is om haar over de vloer te hebben, maar ook omdat er dan tenminste iemand van Curaçao een klein beetje zou meekrijgen wat wij hier allemaal meemaken. Tot nu toe was ik tevreden met mijn nieuwe vriend Vijay uit Bombay die op Curaçao werkt, maar dit is natuurlijk van geheel andere orde!

En toen lukte het! Ze heeft er 3 dagen over gedaan om hier te komen en zal straks weer drie dagen moeten reizen voor ze weer thuis is. En dat allemaal voor 8 dagen Bombay! Vandaag is haar laatste dag en ik schrijf dit terwijl ze nog boven ligt te meuren (gisteravond samen naar een Bollywoodfilm gekeken van 22.30 tot 02.30).

Junice is het type dat je overal mee naar toe kan sleuren, maar niet onrustig wordt van een hele dag relaxen en zwembad. Ze loopt overal foto's te maken, praat met iedereen (vooral op straat), en begrijpt dat het heel belangrijk is om wholesale houten kralen te kopen voor een goede prijs. In de afgelopen dagen heeft ze diverse interessante animal encounters achter de rug. In de Crawford market rende een rat over haar voeten, in Bandstand, Bandra heeft ze intens genoten van de gedroogde garnalen-geur, en pal voor het Taj Mahal hotel heeft een vogel het nodig gevonden om op haar hoofd te kakken (terwjl ze daar net een foto van stond te maken - de vogels dus, niet het hotel). Maar zij deinst nergens voor terug. Ze koopt zich helemaal gek aan stoffen en zal straks - for sure - overgewicht hebben.

Kortom, de ideale gast die ik heel graag nog een keer hier zou willen terugzien! Junice, leuk dat je hier bent, jammer dat je weer weggaat, bon viaje en tot snel weer op Curaçao!

De volgende dag..........

 

Radhika, Maarten en Shristi: partners in crime

 

Met Shrishti

 

ja aj, feestkleren waren ook kado!