Thursday, 26 April 2007
Mumbai dag 28( 14 februari): Aftands bouquetje
Valentijnsdag. Altijd een moeilijke dag . Al 17 jaar. Wel of geen kadootjes? Het is tenslotte uitgevonden door de middenstand om mensen te verplichten kadootjes voor elkaar te kopen. Je hebt toch geen Valentijnsdag nodig om te weten dat je van elkaar houdt? Onzin dus. Doen we niet aan mee. Na een paar jaar – niet vervulde verwachtingen van mijn kant – besloot Maarten – als de dag er weer aan zat te komen – toch te informeren of ik van plan was een kado voor hem te kopen. Mijn antwoord was steevast ja. Waarna Maarten toch nog iets leuks meenam. Een bloemetje, een CDtje, of een aardigheidje (meneer Zonneberg). Inmiddels hebben we een mutual understanding dat als de ene partij van plan is niets te doen, dit in ieder geval gemeld moet worden aan de andere partij. Dat je niet voor lul stond met je bloemetje. Ja ja ze zeggen wel dat je na zoveel jaren weinig woorden nodig hebt, maar dat is gelogen. Je hebt net zoveel woorden nodig en je moet goede afspraken maken om misverstanden te voorkomen. Maar goed, 14 februari komt eraan en ik bereidde Maarten er vast op voor dat ik niet in de gelegenheid was om een passend kadootje voor hem te regelen. Maarten was opgelucht want hij zag ook geen kans om voor mij een leuk kadootje te kopen. Fijn zo, dan is dat in ieder geval besproken. Maar op de dag zelf moet hij gedacht hebben dat hij niet geheel met lege handen thuis kon komen. (ik geef toe: het waren ook niet mijn beste dagen) en onderweg naar huis vroeg hij Rakesh, onze chauffeur, om even te stoppen bij een bloemenstalletje. Maarten kocht daar voor 200 roepies een bouqetje met witte lelies en rozen en wat opvulgroen. Hij was er blij mee omdat het nogal laat was en de bloemenwala had nog maar een paar bloemetjes over. Toen hij thuis kwam was ik blij verrast (we waren tenslotte overeengekomen dat we niets zouden doen) en voelde me in ene een heel stuk beter. Het was niet voordat we het bouquet op tafel zetten dat we zagen dat de helft van de bloemen al verlept was en het opvulgroen onder de bladluizen zat! In het donker op straat zag het er heel anders uit. Het is by far het meest aftandse bouquetje dat ik ooit heb gehad. Echt, geloof me, by far!!! Maar ik was er blij mee. Ik heb hem dagen laten staat totdat het echt niet meer kon en op een middag was het verdwenen. De heren van housekeeping konden het niet meer aanzien.
Monday, 16 April 2007
Mumbai dag 27 (13 februari): Gesprek met Max
Mama hoeveel nachtjes nog voordat ik jarig ben?
Nog 32 nachtjes slapen, Max
Zooooo, dat is superveel nachtjes ! 32 31 30 29, 28, 27,26, 25, 24, 23, 22, 21, 20, 19, 18, 17, 16, 15, 14, 13, 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0!!!! Dan ben ik jarig he mama! Dan ben ik vijf JAAR!
Dan hebben we zeker een feestje hè Max?
Ja, dan ga ik Amon en Casper en Edward uitnodigen en ook een paar kindjes van mijn Engelse school; Jordan en Meit en Paarsav!
Toen was het even stil in de auto
Mama?
Ja max?
Ik vind het niet zo leuk in India.
O nee, max? Waarom niet?
Ik wil geen mangosap meer drinken.
Ik dacht dat je juist van mangosap hield!
Jawel, maar ik wil niet elke dag mangosap drinken, ik wil gewoon appelsap van thuis.
Maar we hebben toch ook roosvicee?
Ik wil geen roosvicee, ik wil appelsap van thuis in Nederland.
Maxie?
Ja
Je mist Nederland een beetje he?
Ja, soms wel heel erg.
Mama ook hoor.
Nog 32 nachtjes slapen, Max
Zooooo, dat is superveel nachtjes ! 32 31 30 29, 28, 27,26, 25, 24, 23, 22, 21, 20, 19, 18, 17, 16, 15, 14, 13, 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0!!!! Dan ben ik jarig he mama! Dan ben ik vijf JAAR!
Dan hebben we zeker een feestje hè Max?
Ja, dan ga ik Amon en Casper en Edward uitnodigen en ook een paar kindjes van mijn Engelse school; Jordan en Meit en Paarsav!
Toen was het even stil in de auto
Mama?
Ja max?
Ik vind het niet zo leuk in India.
O nee, max? Waarom niet?
Ik wil geen mangosap meer drinken.
Ik dacht dat je juist van mangosap hield!
Jawel, maar ik wil niet elke dag mangosap drinken, ik wil gewoon appelsap van thuis.
Maar we hebben toch ook roosvicee?
Ik wil geen roosvicee, ik wil appelsap van thuis in Nederland.
Maxie?
Ja
Je mist Nederland een beetje he?
Ja, soms wel heel erg.
Mama ook hoor.
Mumbai dag 26 (12 februari): Spelen bij Jordan
Max heeft een nieuwe vriendinnetje: Jordan. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het niet van het kaliber Amon is. Amon is nog steeds zijn beste vriend, maar hij vindt Jordan wel ok om mee te spelen. Jordan heeft bovendien iets wat hij niet heeft, een eigen huis. Vandaag vroeg Hana of ze Max vanuit school mocht meenemen om te spelen. Max was helemaal happy om met haar mee te gaan. Aan het einde van de dag heeft Hana Max weer thuisgebracht en hij was echt blij om in een normale omgeving te zijn. Ik hoop dat alles gaandeweg normaler wordt e dat we zijn uit deze twilight zone kunnen. Ik heb me vandaag in ieder geval voorgenomen om – zolang we toch hier zitten – ervan te genieten. Ik heb vanavond mijn handen en mijn voeten laten doen (en geloof me ze hadden desperately een treatment nodig!) en ik voel me als herboren. Het is tijd om weer wakker te worden! We zijn zo passief geworden in het hotel. We gaan ook weer wat sporten. Sporten en verwenkuren, daar moet je je wel lekkerder door gaan voelen!. Ik ga ook voor Maarten afspraken maken. Die kilo’s moeten er weer af!!!!!
Friday, 13 April 2007
Mumbai dag 25 (11 februari): Papa naar huis!
Vandaag is een superdag! Pap mag, na een maand in Colombia te zijn geweest, weer naar huis. Mam is helemaal excited en, nou ja, we zijn allemaal blij. Ik heb hem ook een paar keer gesproken en dan vertelt hij mij eigenlijk alleen maar feitjes. Maar ik weet dat hij zin heeft om naar huis te gaan. Van Anthony weet ik dat hij mama heel erg heeft gemist. Hij maakt het goed, de artsen waren tevreden. Hij moet als hij weer thuis is wel weer aan zijn conditie gaan werken, maar dat is hem wel toevertrouwd.
Thursday, 5 April 2007
Mumbai dag 24 (10 februari): Spices
Het blijft een beetje behelpen in zo’n hotel maar ons verblijf heeft wel wat voordelen. Een daarvan is dat je geen boodschappen hoeft te doen voor het eten. Het Marriott hotel heeft 3 restaurants, een Lotus cafe, waar ook het ontbijt genuttigd wordt, en een poolside cafe. Bij het zwembad krijg je voornamelijk zwembadvoer, caesar salads, frietje, burgers en wat pasta. In Lotus cafe hebben ze zowel voor de lunch als voor het diner een goed buffet. Je kan er ook a la carte eten, daar zijn we niet zo enthousiast over. Dan heb je nog een redelijk Italiaans restaurant, een Indiaas restaurant en een Oosters restaurant, Spices. Spices hebben we helemaal ontdekt. Ik denk dat we er wel 15/20 keer hebben gegeten en het verveelt nog steeds niet. De sushi is heerlijk, maar ook de rijst- en bamigerechten smaken voortreffelijk. De kaart is zeer in balans zowel voor wat betreft de smaak als de kleurcombinaties. Je vindt er o.a. diverse Chinese, Thaise en Japanse gerechten. Fennema zou er helemaal blij van worden (voor non-hotello’s: Fennema was docent menuleer van de Hotelschool den Haag). Er worden ook regelmatig food-festivals georganiseerd. Een tijdje terug was het dim-sum week en ze hebben een een south-east asia festival gehad. Hotelgasten werden uitgenodigd om aan een kookworkshop mee te doen. Erg leuk allemaal. Maar goed, ik dwaal af. Wat ik wou zeggen is dat we nu door hebben hoe we toch van al dit lekkers kunnen genieten, ondanks de kinderen. Het sleutelwoord is: babyfoon. Een dag voor ons vertrek uit Nederland heb ik samen met Dolores een nieuwe babyfoon gekocht en die is perfect! Ik heb niet overal bereik, maar wel in Spices, bij de Italiaan en bij het zwembad. Voor alle overige ruimten in het hotel heb ik het volgende gevonden. Ik laat de babyfoon (met mijn telefoonnummer) achter bij de dames en heren van de executive business center. Als er gejank uit komt bellen ze me en zijn we binnen 2 minuten bij de mannen. Het werkt perfect! Dat wilden we vanavond weer eens proberen, maar de mannen roken onze plannen en hebben het gepresteerd om pas om tien uur in slaap te vallen. Toen hadden we en geen honger en geen zin meer. Het wordt een andere keer maar weer.
Sunday, 1 April 2007
Mumbai dag 23 (9 februari): off day
Vandaag is geen goede dag. Ik ben het zo zat om de hele dag in het hotel te zitten. Met de babyfoon heb ik wel wat meer vrijheid, maar ik kan het hotel niet uit. Nou is al die luxe best leuk, maar op het moment is het een gouden kooi. Ik wil de straat op, zonder de kinderen. Gewoon een beetje snuffelen in de stad. Dat kan nu gewoon niet. Het valt me ook tegen om de hele dag met de jongens opgesloten te zitten in de hotelkamer. Begrijp me niet verkeerd, ze zijn best leuk, maar heus niet altijd. Er zijn momenten dat ik ze best zou willen meegeven aan de eerste de beste wildvreemde die ik tegenkom. Daar moeten we maar iets op vinden.
Mmmbai dag 22 (8 februari) :De luchtpost is aangekomen!
Het heeft even geduurd, maar onze luchtpost is nu aangekomen. Writers, de lokale agent, heeft de spullen naar het hotel gebracht. Het was nog even raar omdat de meneer die de baas was een lijst bij zich had met 26 "items" erop. Na het uitladen kon hij maar 14 items vinden.Vlak voordat ik in paniek raakte kwam ik erachter dat hij een lijst bij zich had van ene heer Williams en dus niet van de Kerberts. Eigen kopie even gehaald en toen bleek alles toch weer te kloppen (iedereen blij). We kunnen weer even vooruit want naast de scheerzeep zijn ook de luiers nu aangekomen!
Wednesday, 28 March 2007
Max met een slapend Maike
Mumbai dag 21 (7 februari): Op zoek naar Pampers

Onze luchtvracht is hier nog steeds niet. Het zou er een week over doen, maar we zijn nu drie weken verder en nog steeds vgeen teken van de luchtvracht. Dat is vervelend omdat ik van allerlei zaken een klein voorraad heb laten invliegen waardoor ik de tijd zou hebben om uit te zoeken waar ik die het bestekan kopen. Nu ben ik door mijn voorraad Pampers heen en het is niet eenvoudig om kwalitatief goede luiers te kopen van de juiste maat. Toch maar op stap dus. Ik probeerde eerst de supermarkten. Hebben wel luiers, maar gaan niet verder dan maat twee of drie (Maupie heeft 4 of 4+ nodig). Toen wat drogisterijen. Blijken die nauwelijks luiers te verkopen. Van een andere moeder kreeg ik uiteindelijk een tip. In Juhu, vlakbij de Juhu market zijn er twee General Stores naast elkaar. Ze hebben allebei een goede collectie luiers. Dus ben ik de volgende ochtend - inmiddels redelijk desperate want nog maar 10 luiers over- met Maurits op de arm – naar Juhu market getogen. De winkels waren goed te vinden. De eerste winkel had inderdaad Pampers, maar niet groter dan maat drie. Dat was toch echt te klein dus wilde ik doorlopen naar winkel twee toen de verkoper mij probeerde te overtuigen door de luier vóór Maurits te houden.” It will fit Ma’am” zei ook deze meneer. Met een “No it will not”, nam ik afscheid en schoof ik door naar de tweede winkel. Daar hadden zij gelukkig zijn maat, maar afrekenen moest ik in de winkel daar weer naast. Ik was blij met mijn luiers. Pas enkele dagen later ontdekte ik vlakbij het hotel een babywinkel waar ze Pampers (en Huggies) in alle kleuren en maten hebben. Ik hoop dat de luchtpost (met de luiers) een dezer dagen komt, dan heb ik de tijd om rustig een prijs-kwaliteit matrix te maken. Misschien kan ik dat weer afzetten tegen de afstand tot het hotel en het koopgemak. Het mooiste zou zijn als ik een winkel zou vinden die de luiers komt brengen! Schijnt hier heel normaal te zijn. Wij passen ons graag aan.
Mumbai dag 20 (6 februari): spelen bij Jordan

Vandaag was Max uitgenodigd om bij zijn nieuwe vriendinnetje, Jordan, te spelen. Jordan zit bij Max in de klas en heeft een Jordanese moeder en een Nederlandse vader. Jordan heeft ook nog een broertje van anderhalf: Kees-Jan. De Meijers wonen vlakbij zee in Juhu, vlak achter een ander huis dat wij in onze zoektocht naar een huis hebben bekeken (zie uitzicht van dag 15). Het was erg leuk om bij iemand thuis te komen. Na een paar weken in het hotel wil je gewoon bij iemand aan de keukentafel zitten met een kop koffie. De kinderen lijken leuk met elkaar te spelen en daar zaten wij dan ook. In de keuken. Met een kop koffie. Toen de telefoon ging. Het was de moeder van Araav. Araav zit ook bij Max in de klas en zijn vader is een van de beroemdste Bollywood acteurs van het moment. Zijn moeder (ex-Bollywood) is tegenwoordig “interior designer”. Zij hebben twee verdiepingen gekocht in het appartementengebouw van dag 15 en waren daar voor een site-inspection. Of Jordan wilde komen spelen. Hana, Jordan’s moeder, had daar niet zo’n zin en vroeg of Araav bij Jordan wilde komen spelen. Even later kwam hij, met zijn mannelijke nanny (we hebben hem omgedoopt tot nanno) en ook een ander kindje dat bij hem aan het spelen was met haar eigen nanny. Het was de eerste keer dat ik de nanny’s van zo dichtbij aan het werk kon zien. Ze liepen letterlijk de hele middag achter hun kindjes aan. Ook om ze te voeren tijdens het spelen. Het is onvoorstelbaar. Het andere kindje viel reuze mee, maar ik hoop dat Max niet al te bevriend raak met Araav. Ik heb zelden zo’n verwend nest gezien. Terwijl Nanno achter hem aanliep met zijn warme hap probeerde hij steeds chocola uit de koelkast te pakken. Hana heeft het verschillende malen uit zijn klauwen moet redden. Het spelen was daardoor een bijzondere ervaring. Onderweg naar huis vroeg Max wanneer we een eigen huis zullen krijgen. Hij was het enige kindje dat in een hotel woonde. Mijn visie dat hij juist een heel groot huis had, met een enorm zwembad deelde hij niet echt, maar hij had wel weer zin om de volgende dag te gaan zwemmen.. Ik hoop dat het opschiet met het huis.
Subscribe to:
Posts (Atom)





