Wednesday, 2 December 2009
4 now!!
Monday, 23 November 2009
Diets
I am not particularly fond of diets. In fact, I always try not to follow any ignoring the fact that I might need one in order to loose weight properly. Last year I lost a lot of weight, but in order to loose more I must consider changing my eating habits.
These passed few weeks I have been reading a book by dr. Agaston about the south beach diet. This doctor, who is a cardiologist, stumbled on a diet while trying to workout a healthy eating system for his patients. Since heart and cardiovascular deseases are well represented in my family tree I thought it would be a wise thing to check out what mr. Agaston has to say.
It is all very logical really, and I even might try this one. It comes highly recommended by my sister so it can’t be that bad. But honesty, I do detest the fact that I have to consider a diet. I have done diets before. A few years back I tried weightwatchers and quite succesfully I might add, loosing up to 8 kg in an few months. Only to watch the weight crawling back up in again an few months. Ok, Mauritses arrival in this world had something to do with it, but still....
They only diet that always works with me is stress and tough times. Instead of eating, I suddenly stop eating completely, achieving some very good results. But when the stress is less, suposedly my body does not understand this and stores every extra cruble on my hip.
What really pisses me off is the explanation of all the diet-experts that we – as people - are gaining weight and dying of terrible deseases because our eating habbits conflict with the way we are built. We are – so to say – fysiologically unfit for the modern lifestyle.
HOW LONG HAS CIVILIZATION BEEN AROUND, PEOPLE!!????? 50.000 YEARS?????
Why have we – as people- still not been able to evolve into a species that can easily drink himself silly every day without waking up with a headache? Why have our bodies not realized that we have stopped hunting deer, gathering fruit, and building villages? The only hunting we do nowadays is virtual and the only villages we build are on facebook. There is no phisical exercise involved in any of that. You should think our body systems must have picked up on that by now.
But noooooooo, our bodies still pretend that we might actually might not have food tomorrow and are being greedy bitches by storing EVERYTHING THEY SEE!! If we have been eating refined food for generations! Deal with it and move on. If we have not been adding the necessary fibres to our diets lately, be creative and use alcohol instead. How difficult can it be to shed all access energy we take in? The system is in place, lets use it properly. It does not seam all that difficult to me.
If nowadays it takes a simple pokemon to do an act of courage to evolve into another lifeform, why can we – as people – not do the same? We had our fare share of wars, that is corageous! It is time to move on.
And that, my friends, is the real problem of our times. Our bodies are in denial! What we need is a mass intervention to reset its habits and maybe we can finally evolve into a new species. A new species that I would like to call the homo non-dietus!
These passed few weeks I have been reading a book by dr. Agaston about the south beach diet. This doctor, who is a cardiologist, stumbled on a diet while trying to workout a healthy eating system for his patients. Since heart and cardiovascular deseases are well represented in my family tree I thought it would be a wise thing to check out what mr. Agaston has to say.
It is all very logical really, and I even might try this one. It comes highly recommended by my sister so it can’t be that bad. But honesty, I do detest the fact that I have to consider a diet. I have done diets before. A few years back I tried weightwatchers and quite succesfully I might add, loosing up to 8 kg in an few months. Only to watch the weight crawling back up in again an few months. Ok, Mauritses arrival in this world had something to do with it, but still....
They only diet that always works with me is stress and tough times. Instead of eating, I suddenly stop eating completely, achieving some very good results. But when the stress is less, suposedly my body does not understand this and stores every extra cruble on my hip.
What really pisses me off is the explanation of all the diet-experts that we – as people - are gaining weight and dying of terrible deseases because our eating habbits conflict with the way we are built. We are – so to say – fysiologically unfit for the modern lifestyle.
HOW LONG HAS CIVILIZATION BEEN AROUND, PEOPLE!!????? 50.000 YEARS?????
Why have we – as people- still not been able to evolve into a species that can easily drink himself silly every day without waking up with a headache? Why have our bodies not realized that we have stopped hunting deer, gathering fruit, and building villages? The only hunting we do nowadays is virtual and the only villages we build are on facebook. There is no phisical exercise involved in any of that. You should think our body systems must have picked up on that by now.
But noooooooo, our bodies still pretend that we might actually might not have food tomorrow and are being greedy bitches by storing EVERYTHING THEY SEE!! If we have been eating refined food for generations! Deal with it and move on. If we have not been adding the necessary fibres to our diets lately, be creative and use alcohol instead. How difficult can it be to shed all access energy we take in? The system is in place, lets use it properly. It does not seam all that difficult to me.
If nowadays it takes a simple pokemon to do an act of courage to evolve into another lifeform, why can we – as people – not do the same? We had our fare share of wars, that is corageous! It is time to move on.
And that, my friends, is the real problem of our times. Our bodies are in denial! What we need is a mass intervention to reset its habits and maybe we can finally evolve into a new species. A new species that I would like to call the homo non-dietus!
Wednesday, 18 November 2009
Leaving Mumbai?
Dear friends,
I am writing this after we left Mumbai exactly one month ago. I tried to write this before, but I just could not put words to paper without getting emotional. Because it's one thing to get out of Mumbai, it is a totally different matter to get Mumbai out of you. That is not so easy.
We came to Mumbai almost three years ago, not knowing what to expect of this huge, overcrowded and polluted city. In the years here I learned to love it in all his avatars. You don't get used to Mumbai, Mumbai just takes over and invades you like an alien and even if you decide to leave, you will take Mumbai with you. You don't have a choice, it is just how it's done.
I learned that there is only one way to live in Bombay properly and that is by accepting it for 100% with all your senses. If you manage to do that, you will receive a gift every single day.
Every single day. Something you see, hear or experience will make you happy, give you food for though and enrich you.
For those who cannot let Mumbai take over, it will always be a big messy city with a lot of poverty, and of course..... slums.
I am not claiming that it is an easy place to live. Not at all. Numerous times when I was -again - stuck in traffic or driving for hours looking for Dutch cheese I wished it could be easier. But that is the beauty of the place. It is not handed to you, but when you get it, you get it!
We leave with much greave but enriched with all the friends we made. I do not feel at all that I am leaving you behind. Like Mumbai I am taking all of you with me, not as a reminder of times gone by, but as friendships that I intend to keep for the rest of my life.
So let me say thank you and see you soon.
Fermelenge!
Monique
I am writing this after we left Mumbai exactly one month ago. I tried to write this before, but I just could not put words to paper without getting emotional. Because it's one thing to get out of Mumbai, it is a totally different matter to get Mumbai out of you. That is not so easy.
We came to Mumbai almost three years ago, not knowing what to expect of this huge, overcrowded and polluted city. In the years here I learned to love it in all his avatars. You don't get used to Mumbai, Mumbai just takes over and invades you like an alien and even if you decide to leave, you will take Mumbai with you. You don't have a choice, it is just how it's done.
Every single day. Something you see, hear or experience will make you happy, give you food for though and enrich you.
For those who cannot let Mumbai take over, it will always be a big messy city with a lot of poverty, and of course..... slums.
I am not claiming that it is an easy place to live. Not at all. Numerous times when I was -again - stuck in traffic or driving for hours looking for Dutch cheese I wished it could be easier. But that is the beauty of the place. It is not handed to you, but when you get it, you get it!
We leave with much greave but enriched with all the friends we made. I do not feel at all that I am leaving you behind. Like Mumbai I am taking all of you with me, not as a reminder of times gone by, but as friendships that I intend to keep for the rest of my life.
So let me say thank you and see you soon.
Fermelenge!
Monique
Tuesday, 27 October 2009
De laatste weken
Ik schrijf dit terwijl we iets meer dan een week weer terug zijn in Nederland. Maarten is al een week aan het werk en Max is sinds gisteren weer naar school.
Het is een lang verhaal geworden, maar dit is dan ook mijn laatste verhaaltje.....
De laatste paar weken in Mumbai waren druk en heftig en zijn snel voorbij gevlogen. Tegelijkertijd voelt het nu al zo ver weg, dat ik daar verdrietig van wordt.
Zaterdag avond kwamen we vrij laat aan in het hotel en de twee dagen relatieve rust die we daar hadden waren geen overbodige luxe. Op maandag vertrokken we voor 4 dagen met vrienden naar Gujarat, naar hun nature cure oord in Kutch. Dat was een zeer aangename verrassing! Ik kreeg een heus intake gesprek. De dokter concludeerde vrij snel dat ik leed aan oververmoeidheid die zich onder meer uitte in verkrampte spieren in de schouders.
Rosy was mee, niet alleen mij een handje te helpen, maar ook omdat de jongens en zij zo aan elkaar verknocht waren geraakt dat ik het hart niet had om haar achter te laten. De jongens hebben heerlijk gespeeld met Shaan, maxies vriendje, en zijn hond Toffy. Met Raksha en Jatin,de ouders, was het ook erg gezellig
Donderdag keerde wij weer huiswaarts en donderdagavond kwam Maarten ook aan. Ons laatste weekend in Mumbai - dat wij doorbrachten in het JW Marriott hotel in bijna dezelfde kamer als waar we bijna drie jaar geleden 2 maanden in gewoond hebben, was heel bijzonder. We kregen veel bezoek van vrienden die ons nog even wilden zien we hebben Shrishti en Sameer nog vaak gezien. Op vrijdagavong gaven ze ter ere van ons vertrek een feestje bij hen thuis, dat wederom tot in de kleinste uurtjes van de nacht doorging (om 3 uur gingen we als eerste weg). Op zaterdag, op Diwali, werden we op sleeptouw genomen tijdens hun Diwali-hoppen. Van feest naar feest naar feest dus.
Op die avond zagen wij meer Bollywoodsterren dan ik in drie jaar in de bioscoop heb gezien! We begonnen de avond bij Amitabh Bachchan thuis, waar Ashwarya Rai notabene voor ons de deur opendeed. Het was een komen en gaan van celebrities, needless to say dat wij ons een piezeltje out of place voelden.
Een feestje verder liepen we onder meer tegen Hritrik Roshan, Shah Rukh Khan, Arjun Rampal en Farhan Aktar aan, google ze maar.Ons laatste feestje was een corporate feest waar de Brennikmeijers van India rondliepen.
We hebben de hele volgende dag nodig gehad om van deze avond te bekomen. Het ontroert mij dat onze vrienden, die we vooral op informele wijze zeer goed hebben leren kennen, ons hebben meegenomen naar hun wereld. Een glamoureuze wereld die wel degelijk een schaduwzjde heeft. Familie - in de breedste zin van het woord - is alles, je kunt daar altijd op terugvallen en men is er voor elkaar no matter what. Maar, je loyaliteiten en je rol in het geheel liggen zowat bij geboorte vast. Je wilt en kunt je daar niet aan onttrekken, want dan houd je niets over.
.
In die zin functioneert Bollywood niet veel anders dan welke andere Indiase community. Er zijn uiteraard geaccepteerde recalcitranten zoals Shrishti, die doodleuk 8 jaar heeft gewacht totdat ze mocht trouwen met de liefde van haar leven, en Karan Johan, een homosexuele filmproducent die zich voor zijn sexuele geaardheid niet schaamt, ondanks het feit dat dit in India nog steeds strafbaar is. Maar geheel je eigen weg gaan blijft een risico. In India heb je elkaar te hard nodig
Afijn zondagnacht, zeer symbolisch op Indiaas nieuwjaar, vertrokken we, en we hadden een zeer goede reis. Iedereen heeft geslapen en ook aankomen ging voorspoedig mede dankzij de valetservice die Maarten van tevoren had geregeld.
Ik weet nu niet zo goed hoe ik dit verhaaltje moet afronden. Ik heb geen punchline, of whitty remark, of een ander grappigheidje. This is it. Dat was India. De 3 emma's en een mier zijn weer terug.
Friday, 9 October 2009
te laat
Ik zou allang in bed moeten liggen, maar het huis is nog 1 grote puinhoop en morgen komen de pakkers voor het laatst. Dan moet alles echt mee in de container. Het is dus onze laatste nacht in dit huis. De mannen liggen boven in mijn bed (hun bedden zijn al ingepakt) en ik probeer in een vlaag van verstandsverbijstering nog een paar kleurplaten uit de draaien voor de mannen voor de komende dagen (printer wordt morgen ingepakt).
- ondertussen print ik Oggy and the cockroaches -
Het is een race tegen de klok gebleken, de pakkers waren sneller dan gepland (jazeker, en dat in de tropen)en elke avond nadat de mannetjes er eindelijk in liggen zit ik nog tot in de kleine uurtjes van de nacht kamer voor kamer de boel uit te zoeken.
Vorige week hebben we - in wat again verdacht veel lijkt op een vlaag van verstandsverbijstering - gordijnen besteld bij een winkel met prachtige stoffen en de gordijnenwallah heeft eea in 2 dagen beloofd af te leveren. Nou weet ik heus wel dat 2 dagen nooit echt twee dagen is, maar je gaat er toch mee in zee. Alles leek in orde totdat bleek dat ik te weinig materiaal heb besteld (aan advies doen ze in de winkel helaas niet) waardoor het - reeds zeer irreëel - tweedagen schema natuurlijk helemaal in de war werd geschopt. Inmiddels is 2 dagen al twee dagen voorbij en ik heb moeten dreigen met hel en verdoemenis om de gordijnen (althans een deel ervan) hier morgen om 12 uur af te laten leveren.
Ja ja mensen, je moet er wel wat voor over hebben, zo'n verhuizing. (excuse me terwijl wat pokemon platen uitdraai), want dat is nog niet alles!
Voor ze bisnis had ik al weken geleden een extra voorraad ritsen besteld. Deze zouden eerst uiterlijk de 30ste klaar zijn. Maar ook dat 2-dagen schema is een fictieve gebleken want heden 10 oktober zijn de ritsen nog steeds niet af. Dit alles ondanks de zeer trouwe inspanningen van mijn goede vriend Deepan die mijn liason in deze is. Dus morgenochtend vroeg snelt mijn chauffeur Marshall zich naar Deepan's huis om de ritsen (althans een deel daarvan) op te halen zodat ze toch met de container mee kunnen.
- Tom & Jerry -
Ik moet er bij de verhuizers ook echt bovenop zitten, als ik me even omdraai tonen ze opeens eigen initiatief en loopt de boel natuurlijk helemaal in de soep. Terwijl ik Rosy ondertussen probeer te helpen aan een nieuwe baan loopt het arme kind sinds woensdag verdwaasd door het huis op en neer alsof het nu pas tot haar doordringt dat we echt weg gaan. Overdag krijgt ze niets uit haar handen en 's avonds reist ze de hele stad door om intervieuws te houden. Mijn haar ziet eruit alsof de duivel er met een haaknaald in aan de gang is geweest en mijn voeten zijn most definetely aan een treatment toe, maar ik ben de hele dag bezig de mannen ervan te overtuigen dat ook papa vindt dat half 11 te laat is om naar bed te gaan en dat het ingepakte speelgoed echt ingepakt moet blijven.
- karate, laatste -
Je moet het dus echt, echt heel graag willen, zo'n verhuizing.
Kortom, morgen wordt weer een monsterdag, zeker nu ik terwijl ik de kleurplaten aan het uitdraaien was - in wederom een vlaag van verstandsverbijstering, ik herken ze nu goed - zonodig moest bloggen waardoor ik mezelf van een extra halfuur slaap heb beroofd.
Maar het valt mee, boven nog een paar kamers, mijn horloge naar de horlogewallah, sariblouse ophalen, nog wat lintjes, gordijnen, fotolijsten, brillen ophalen en voedingsmiddelen (inclusief drank) uitrijden.
Maar morgenavond, ja morgenavond slaap ik lekker in het Marriott.
- ondertussen print ik Oggy and the cockroaches -
Het is een race tegen de klok gebleken, de pakkers waren sneller dan gepland (jazeker, en dat in de tropen)en elke avond nadat de mannetjes er eindelijk in liggen zit ik nog tot in de kleine uurtjes van de nacht kamer voor kamer de boel uit te zoeken.
Vorige week hebben we - in wat again verdacht veel lijkt op een vlaag van verstandsverbijstering - gordijnen besteld bij een winkel met prachtige stoffen en de gordijnenwallah heeft eea in 2 dagen beloofd af te leveren. Nou weet ik heus wel dat 2 dagen nooit echt twee dagen is, maar je gaat er toch mee in zee. Alles leek in orde totdat bleek dat ik te weinig materiaal heb besteld (aan advies doen ze in de winkel helaas niet) waardoor het - reeds zeer irreëel - tweedagen schema natuurlijk helemaal in de war werd geschopt. Inmiddels is 2 dagen al twee dagen voorbij en ik heb moeten dreigen met hel en verdoemenis om de gordijnen (althans een deel ervan) hier morgen om 12 uur af te laten leveren.
Ja ja mensen, je moet er wel wat voor over hebben, zo'n verhuizing. (excuse me terwijl wat pokemon platen uitdraai), want dat is nog niet alles!
Voor ze bisnis had ik al weken geleden een extra voorraad ritsen besteld. Deze zouden eerst uiterlijk de 30ste klaar zijn. Maar ook dat 2-dagen schema is een fictieve gebleken want heden 10 oktober zijn de ritsen nog steeds niet af. Dit alles ondanks de zeer trouwe inspanningen van mijn goede vriend Deepan die mijn liason in deze is. Dus morgenochtend vroeg snelt mijn chauffeur Marshall zich naar Deepan's huis om de ritsen (althans een deel daarvan) op te halen zodat ze toch met de container mee kunnen.
- Tom & Jerry -
Ik moet er bij de verhuizers ook echt bovenop zitten, als ik me even omdraai tonen ze opeens eigen initiatief en loopt de boel natuurlijk helemaal in de soep. Terwijl ik Rosy ondertussen probeer te helpen aan een nieuwe baan loopt het arme kind sinds woensdag verdwaasd door het huis op en neer alsof het nu pas tot haar doordringt dat we echt weg gaan. Overdag krijgt ze niets uit haar handen en 's avonds reist ze de hele stad door om intervieuws te houden. Mijn haar ziet eruit alsof de duivel er met een haaknaald in aan de gang is geweest en mijn voeten zijn most definetely aan een treatment toe, maar ik ben de hele dag bezig de mannen ervan te overtuigen dat ook papa vindt dat half 11 te laat is om naar bed te gaan en dat het ingepakte speelgoed echt ingepakt moet blijven.
- karate, laatste -
Je moet het dus echt, echt heel graag willen, zo'n verhuizing.
Kortom, morgen wordt weer een monsterdag, zeker nu ik terwijl ik de kleurplaten aan het uitdraaien was - in wederom een vlaag van verstandsverbijstering, ik herken ze nu goed - zonodig moest bloggen waardoor ik mezelf van een extra halfuur slaap heb beroofd.
Maar het valt mee, boven nog een paar kamers, mijn horloge naar de horlogewallah, sariblouse ophalen, nog wat lintjes, gordijnen, fotolijsten, brillen ophalen en voedingsmiddelen (inclusief drank) uitrijden.
Maar morgenavond, ja morgenavond slaap ik lekker in het Marriott.
Friday, 2 October 2009
Maurits en Anne
Het was liefde op het eerste gezicht. Toen Anne vorig jaar bij Maurits (toen nog bij treehouse)in de klas kwam was het gelijk dikke mik. Zij zitten ook nu weer bij elkaar in de klas en Maurits en Anne zijn altijd samen. Van de juffie hoor ik dat Mau 's ochtends(die meestal wat eerder binnen is) in de speeltuin rustig op een muurtje zit te wachten tot zijn vriendinnetje er is. Dan houden ze elkaars handjes vast en gaan ze samen spelen. Mau zorgt er in de klas ook voor dat Anne niets tekort komt. Als ze iets wil zeggen en de juffie heeft het niet gehoord, overschreeuwt hij de rest zodat zijn vriendinnetje ook aan bod komt.
Wij wisten niet hoeveel Maurits begreep van onze verhuizing terug naar Nederland totdat Anne's moeder (Matthea-auntie voor intimi) mij op een dag vertelde dat Maurits aan Anne had vertreld dat hij weg ging. Anne was er erg verdrietig van.
Wij zijn er allemaal erg verdrietig van. Deze twee hebben echt iets speciaals samen. Maar daarom niet getreurd, ook Anne komt een keer terug naar Nederland en Amsterdam is heus niet aan de andere kant van de wereld. dus het komt wel goed met die twee!
Echtscheiden mag niet van de Hoge Raad
Heerlijk wetgeving hier, echt voer voor juristen. Van de week knipte ik deze eruit. Het verhaal gaat zo.
Een stel raakt (weer) bevriend met een oude schoolvriendin (verder te noemen "vriendin") van de man (verder te noemen "manlief"). Deze komt - conveniently na haar echtscheiding - steeds vaker over de vloer bij het stel. Mevrouw (verder te noemen "vrouw") - die ook niet op haar achterhoofd is gevallen - wordt wat achterdochtig. Dat manlief steeds vaker zeer laat thuis komt onder het mom van "busy with work" helpt niet echt.
Zij heeft bovendien gezien dat ze van hetzelfde bord aten! (they were seen eating food from the same plate). Al met al een zeer ongure situatie.
Manlief, die ook zijn trots heeft, heeft bij de rechtbank van Thane een echtscheiding aangevraagd wegens act of cruelty, zijnde haar constante achterdocht en vragen over zijn vriendschap met vriendin. De rechtbank willigt dit verzoek in.
De Hoge Raad draait dit besluit echter terug.
De uitspraak is als volgt: Mevrouw is terecht achterdochtig omdat van elke man kan worden verwacht dat hij na zijn werk binnen een redelijk tijd thuis is. Dat Manlief zich hier niet aan houdt is voldoende aanleiding om achterdochtig te zijn ten aanzien van zijn vriendschap met vriendin.
Want, (nu komt het) "After marriage, no wife may tolerate the comppany of another lady friend in her husbands life".
Maar.......
De door mevrouw ten toon gespredie achterdocht kan niet worden aangemerkt als een act of cruelty, dus zijn er onvoldoende gronden voor een echtscheiding. De Hoge Raad drukt manlief en vrouw stevig op het hart dat ze allebei hun best moeten doen om hun huwelijk weer nieuw leven in te blazen, en om derden uit hun huwelijk te weren.
Nou leuk toch?
Wednesday, 16 September 2009
Kadootje
Maar dit moet ik wel even kwijt.
De afgelopen weken is ons pijnlijk duidelijk geworden dat onze tijd in Mumbai (in dit leven althans) ten einde loopt. Dit is eerder dan gedacht en veel eerder dan gehoopt, maar het is nu een feit: we gaan terug naar Nederland.
Omdat ik hier nog lang niet klaar ben, en we hier graag nog een jaar waren gebleven was het voor mij wel even slikken, maar tegelijkertijd realiseerde ik mij dat ik de rest van de tijd die ik hier heb niet wilde verpesten met verdrietig of verbitterd zijn. Life is simply far too short for that.
Dus lijstje maken, die als een gek afwerken en in de tussentijd zoveel mogelijk genieten van onze vrienden. Lukt aardig moet ik zeggen. Ik koop me helemaal gek (niet tegen Maarten zeggen) en ga van feest naar feest (ook niet tegen Maarten zeggen). Zuipen kan ik helaas nog steeds niet, dus het zal er wel niet meer van koMen.
Anyway, toen belde mijn nicht Lisa op uit Curacao dat ze in augustus in Nederland moest zijn voor haar werk en of zij een weekje bij ons langs kon komen. Dat was uiteraard geen probleem en we hebben een ontzettende leuke week samen gehad. Zij was nog maar mijn tweede bezoek uit Curacao!
Ik kon mijn geluk al niet op en toen meldde mijn zus Valerie dat ook zij naar Mumbai wou komen om ons op te zoeken. Zij ging al van Curacao naar Nederland voor een jaarclubreunie en ook zij besloot die tweede vlucht naar Mumbai te pakken.
Valerie is krap 6 dagen bij mij geweest en ik moet eerlijk zeggen dat haar bezoek het grootste kadootje ever was. Sure, alle bezoek was leuk en sommige van jullie zijn zelfs twee keer gekomen! Dat stellen we ontzettend op prijs. Maar dat mij zusje Vallie helemaal vanuit Curacao de moeite heeft genomen om mij te komen op zoeken is gewoon heaven on earth. Ik had het nooit verwacht, tenslotte heeft ze de tweeling van drie en baby Jenna van 7 maanden (en ook nog man Leo) om voor te zorgen - not to mention her job- . Ik zou zeggen dat ze genoeg aan haar hoofd heeft. En toch kwam ze. En het was leuk. GEWELDIG!!!
Ooit hadden we het plan om samen door India te trekken, op zoek naar onze roots. Dat is er helaas nooit van gekomen. Maar we zijn wel met zijn tweeen een dag in Varanasi geweest, en dat was magisch!
Verder heb ik Vallie als van oudsher op sleeptouw genomen en haar zoveel mogelijk mijn leven hier laten meemaken. Ik hoop dat ik daarin ben geslaagd, want nu Vallie Is geweest voelt het alsof ik dit hoofdstuk van het boek India gepast kan afsluiten.
Valerie is gistermiddag (15 september) om 1 uur hier vertrokken en ze is nog steeds onderweg naar huis. Ze komt pas vanacht (Bombay-time) om half 2 aan. Ik weet zeker dat ze dan blij zal zijn om weer thuis te zijn, maar nu ze bij mij is geweest mis ik haar meer dan ooit tevoren.
Subscribe to:
Posts (Atom)
