We missen jullie allemaal nu al, maar wat ben ik blij weer thuis te zijn!
Wednesday, 22 July 2009
back in town!
We missen jullie allemaal nu al, maar wat ben ik blij weer thuis te zijn!
Sunday, 12 July 2009
Drie telefoons
In de veel landen is het tegenwoordig vrij eenvoudig om een chip voor een mobiele telefoon te bemachtigen. Ideaal voor vakanties: je koopt een chip, voor weinig, en vervangt daarmee voor de duur van de vakantie je vaste chip. Het maakt de kosten van bellen en gebeld worden een stuk overzichtelijker.
Ik doe het tegenwoordig ook. Toen ik vorig jaar met Hana ik Jordanie was, was dat het eerste dat we deden: chips scoren en dat nummer doorgeven aan het thuisfront om de kosten van roaming te voorkomen. Toch zonde van het geld. En ik doe nog iets, ik koop een reisportomonee (een leuk souvenierprulletje typerend voor het land in kwestie), waarin ik na de vakantie het geld bewaar en de telefoonchip. Werkt perfect.
Toch moet ik constateren dat ik op dit moment in het bezit ben van diverse chips en drie mobiele telefoons. Hoe is dit zover gekomen?
Van mijn mobiele nummer in Nederland heb ik geen afscheid kunnen nemen. In het begin moest ik hem behouden omdat mijn Indiase nummer niet overal te gebruiken was, later kwam ik erachter dat ik hem heel goedkoop kon handhaven met een zeer betaalbare maandelijkse bundel. Nu ons verblijf in India geen jaren meer gaat duren heeft het geen zin meer om dit telefoonnummer weg te doen.
Ook voor Curacao heb ik al enkele jaren een chip, een prepaid. Ik gebruik de chip standaard in een oude telefoon. Aan het begin van elke vakantie hier (daar ben ik nu dus), moet ik de chip voor Naf 10,50 heractiveren en ik ben weer lokaal in de lucht. Het bemachtigen van een chip is nog eenvoudiger. Voor Naf 30,00 (ong 12 euro) krijg je een chip met Naf 20,00 beltegoed. No questions asked.
Hoe anders was het om in Mumbai aan een (prepaid!) telefoonnummer te komen! Zo moeilijk als het was om in de eerste maanden mijn weg te vinden in het labyrint dat Mumbai heet, zo moeilijk was het om een mobiele telefoonnummer te bemachtigen. Het duurde enkele dagen voordat het in de lucht was en voor het zover was moest ik een flinke stapel gegevens overleggen, van een kopie van mijn paspoort tot informatie over mijn vaders professie. Als toerist is het zo goed als onmogelijk om aan een telefoonnummer te komen!
Zoals met de meeste dingen die niet aan komen waaien, ben ik ook trots op mijn telefoonnummer. Hij werkt goed en het is nog een leuk nummer ook! Ik betaal altijd heel blij mijn rekeningen (dat komt natuurlijk ook omdat de bedragen over het algemeen heel overzichtelijk zijn) en klaag zelden over de provider. Ik kan me zo voorstellen dat ik grote moeite zal hebben om afstand te doen van mijn Indiase nummer als we hier straks weg zijn. Ik denk dat ik hem houd, daar heb ik tenslotte hard voor gewerkt.
Ik schaam me niet voor mijn drie telefoons: One because its my birthright, one because I put in the years and one because I worked hard to get it!
Ik doe het tegenwoordig ook. Toen ik vorig jaar met Hana ik Jordanie was, was dat het eerste dat we deden: chips scoren en dat nummer doorgeven aan het thuisfront om de kosten van roaming te voorkomen. Toch zonde van het geld. En ik doe nog iets, ik koop een reisportomonee (een leuk souvenierprulletje typerend voor het land in kwestie), waarin ik na de vakantie het geld bewaar en de telefoonchip. Werkt perfect.
Toch moet ik constateren dat ik op dit moment in het bezit ben van diverse chips en drie mobiele telefoons. Hoe is dit zover gekomen?
Van mijn mobiele nummer in Nederland heb ik geen afscheid kunnen nemen. In het begin moest ik hem behouden omdat mijn Indiase nummer niet overal te gebruiken was, later kwam ik erachter dat ik hem heel goedkoop kon handhaven met een zeer betaalbare maandelijkse bundel. Nu ons verblijf in India geen jaren meer gaat duren heeft het geen zin meer om dit telefoonnummer weg te doen.
Ook voor Curacao heb ik al enkele jaren een chip, een prepaid. Ik gebruik de chip standaard in een oude telefoon. Aan het begin van elke vakantie hier (daar ben ik nu dus), moet ik de chip voor Naf 10,50 heractiveren en ik ben weer lokaal in de lucht. Het bemachtigen van een chip is nog eenvoudiger. Voor Naf 30,00 (ong 12 euro) krijg je een chip met Naf 20,00 beltegoed. No questions asked.
Hoe anders was het om in Mumbai aan een (prepaid!) telefoonnummer te komen! Zo moeilijk als het was om in de eerste maanden mijn weg te vinden in het labyrint dat Mumbai heet, zo moeilijk was het om een mobiele telefoonnummer te bemachtigen. Het duurde enkele dagen voordat het in de lucht was en voor het zover was moest ik een flinke stapel gegevens overleggen, van een kopie van mijn paspoort tot informatie over mijn vaders professie. Als toerist is het zo goed als onmogelijk om aan een telefoonnummer te komen!
Zoals met de meeste dingen die niet aan komen waaien, ben ik ook trots op mijn telefoonnummer. Hij werkt goed en het is nog een leuk nummer ook! Ik betaal altijd heel blij mijn rekeningen (dat komt natuurlijk ook omdat de bedragen over het algemeen heel overzichtelijk zijn) en klaag zelden over de provider. Ik kan me zo voorstellen dat ik grote moeite zal hebben om afstand te doen van mijn Indiase nummer als we hier straks weg zijn. Ik denk dat ik hem houd, daar heb ik tenslotte hard voor gewerkt.
Ik schaam me niet voor mijn drie telefoons: One because its my birthright, one because I put in the years and one because I worked hard to get it!
Sunday, 31 May 2009
Gesprek met Max in de lift
Gesprek met Max in de lift.
Max, kan je even kijken wat mama hier heeft? (ik laat hem boven op mijn hoofd kijken waar ik dacht iets te zien glinsteren)
Mama, dat zijn grijze haren hoor!
Grijze haren? Weet je het zeker Max?
Ja mama, het zijn er misschien vier of vijf maar hoor, maar ze zijn wel grijs.
O jee Max, ik ben een oude oma geworden!
Nee mama, dat kan toch niet, Maurits en ik hebben toch geen kindjes! Je bent geen oude oma, je bent gewoon een oude mevrouw.
Max, kan je even kijken wat mama hier heeft? (ik laat hem boven op mijn hoofd kijken waar ik dacht iets te zien glinsteren)
Mama, dat zijn grijze haren hoor!
Grijze haren? Weet je het zeker Max?
Ja mama, het zijn er misschien vier of vijf maar hoor, maar ze zijn wel grijs.
O jee Max, ik ben een oude oma geworden!
Nee mama, dat kan toch niet, Maurits en ik hebben toch geen kindjes! Je bent geen oude oma, je bent gewoon een oude mevrouw.
Thursday, 30 April 2009
Koninginnedag bij Max op school
Afgelopen dinsdag, op de 28ste, hebben we bij Max in de klas koninginnedag gevierd. Ik heb wel eerder wat in de klas gedaan. Ze hadden vorige maand bijvoorbeeld aandacht besteed aan talen. Toen heb ik ze twee woordjes geleerd (dushi en schatje) en Max heeft in het nederlands voorgelezen uit Jip en Janneke. Zijn vriendjes waren daar erg van onder de indruk!
Max had me al eens eerder gevraagd welke feesten van ons zijn. Op zijn school wordt aan bijna alle feestdagen en andere festiviteiten aandacht besteed. Vaak komt er dan een ouder in de klas om daar wat meer over te vertellen. Ik had me voorgenomen iets met karnaval te doen, maar toen was ik op Curacao.... Met pasen kwam het allemaal heel ongelukkig uit, dus besloot ik de juffies te benaderen voor koninginnedag.
.
Het was een groot succes. De kinderen verloren zich helemaal in het spel en waren bovendien erg blij met hun nieuwe speelgoedjes (of de ouders net zo blij zijn valt nog te bezien. je stuurt rommel weg en krijgt er gewoon weer rommel voor terug). Een vriendin-moeder, Raksha, was popcornverkoopster (door het geld dat we hadden kostte 1zakje popcorn 10 gulden, duidelijke tekenen van een recessie)en de juffies waren blij omdat de kinderen moesten rekenen om het spel mee te kunnen spelen.
Max was helemaal in zijn element en heeft heel gericht boodschappen gedaan. Sommige kinderen verraadden hun moeder. Eerst verkochten ze alles wat ze hadden om vervolgens als een gek alles te kopen wat ze tegenkwamen. Soms zelfs zonder te weten wat het was! Ik plaats wat foto's en zal proberen via youtube een filmpje erop te zetten!
Saturday, 18 April 2009
Ratten, garnalen en vogelpoep
Bezoek is leuk. Ze komen of alleen of met zijn tweeën. Ze blijven een paar dagen tot een paar weken. Ze relaxen of ze doen veel. In de ruim twee jaar die wij er nu op hebben zitten hebben veel mensen ons vereerd met een bezoek (sommigen zelfs twee keer!) en het is altijd even leuk. Bombay blijft zo moeilijk om uit te leggen dat de beste manier om het over te brengen toch blijft: kom zelf maar kijken, dan begrijp je het nog niet, maar dan heb je het in ieder geval met je eigen ogen gezien.
Tot nu toe kwam al ons bezoek uit Nederland. Ik heb steeds gehoopt op bezoek uit Curaçao, maar wist diep in mijn hart ook wel dat het zo ver weg is dat het voor de meeste van mijn familieleden een zeer ingewikkelde (en voor sommigen zelfs een gevaarlijke!) onderneming zou zijn.
And then there was Junice.. Junice heb ik tijdens een vakantie op Curaçao via een gemeenschappelijke vriendin leren kennen in de periode dat ik net een jaar op de hotelschool zat. Zij is ook from the island, maar we hadden elkaar tot dan toe nooit ontmoet. In de twintig jaar (slik) die daarna volgden hebben we altijd contact gehouden, ook al waren de tussenpozen soms groot. Dat ging wat mij betreft vanzelf omdat we elkaar altijd wel wisten te vinden zonder dat er ooit enige vorm van "waarom heb je zolang niets van je laten horen..... -issues" aan de orde waren.
Toen Junice mij begin dit jaar mailde dat ze serieus overwoog naar Bombay te komen hoopte ik heel erg dat het zou lukken. Niet alleen omdat het gezellig is om haar over de vloer te hebben, maar ook omdat er dan tenminste iemand van Curaçao een klein beetje zou meekrijgen wat wij hier allemaal meemaken. Tot nu toe was ik tevreden met mijn nieuwe vriend Vijay uit Bombay die op Curaçao werkt, maar dit is natuurlijk van geheel andere orde!
En toen lukte het! Ze heeft er 3 dagen over gedaan om hier te komen en zal straks weer drie dagen moeten reizen voor ze weer thuis is. En dat allemaal voor 8 dagen Bombay! Vandaag is haar laatste dag en ik schrijf dit terwijl ze nog boven ligt te meuren (gisteravond samen naar een Bollywoodfilm gekeken van 22.30 tot 02.30).
Junice is het type dat je overal mee naar toe kan sleuren, maar niet onrustig wordt van een hele dag relaxen en zwembad. Ze loopt overal foto's te maken, praat met iedereen (vooral op straat), en begrijpt dat het heel belangrijk is om wholesale houten kralen te kopen voor een goede prijs. In de afgelopen dagen heeft ze diverse interessante animal encounters achter de rug. In de Crawford market rende een rat over haar voeten, in Bandstand, Bandra heeft ze intens genoten van de gedroogde garnalen-geur, en pal voor het Taj Mahal hotel heeft een vogel het nodig gevonden om op haar hoofd te kakken (terwjl ze daar net een foto van stond te maken - de vogels dus, niet het hotel). Maar zij deinst nergens voor terug. Ze koopt zich helemaal gek aan stoffen en zal straks - for sure - overgewicht hebben.
Kortom, de ideale gast die ik heel graag nog een keer hier zou willen terugzien! Junice, leuk dat je hier bent, jammer dat je weer weggaat, bon viaje en tot snel weer op Curaçao!
Saturday, 28 March 2009
Wednesday, 18 March 2009
40!!!!
Het was zover. Ik wilde het niet weten, maar het kwam toch. "The big four O". Ik roep al maanden dat het of een enorme midlife crisis tot gevolg zal hebben of een groot feest (Maarten zei:"doe allebei, dan hebben wij er ook plezier van"). Want laten we eerlijk zijn, 40 is misschien de nieuwe 30 maar hoe je het draait of keert over tien jaar ben je vijftig en daarna ga je dood. Zo is het nu eenmaal. Dus of 40 de nieuwe 30 of de oude 50 is maakt dan niet meer zo verschrikkelijk veel meer uit. IK WORD OUD!
Ik weet wat de boeken zeggen. Het heeft allemaal met verwachtingen te maken. Je leven is bepaald, je hebt gedaan wat je wilde, wilde haren kwijt, je 2.2 kinderen hebben de eerste gezonde jaren achter de rug (3.4 in gegoede kringen tegenwoordig), je man is getraind in zijn rol als liefhebbende echtgenoot, je baan is leuk en je hebt gezellige collega's (en je werk zelf is heeeeeeeeeeeel erg leuk), je hebt goede vrienden waar je alles mee kan bespreken, je hebt de wereld gezien en nog een keer, je hebt jezelf leren kennen - diep van binnen - en helemaal wall-to-wall ontplooid, je weet wat je missie in dit leven is, je doet ook eens wat voor de medemens en je hebt alleen politiek correcte gedachten.
Zijn we er dan?
Op dit punt in de geschiedenis kan ik alleen concluderen dat, als 40 worden dit alles betekent, ik er niet eens zo slecht vanaf kom. Behalve de wilde haren dan, daar moet ik maar gewoon aan wennen (af en toe chemisch behandelen doet wonderen, by the way). En politiek correct denken, kan niemand me op betrappen. Er zijn nog wat werkgebieden die extra inspanning vergen, maar terwijl ik nu de rekening opmaak lijkt het allemaal zo slecht niet.
Maar zal ik jullie wat verklappen? Het lijkt niet (meer) zo belangrijk. Zonder al te zweverig te klinken ben ik op dit moment blij met de wetenschap dat ik mezelf goed ken, en heb leren accepteren zoals ik ben. Dat weten jullie nog niet, maar ik ben verre van perfect. En dat hoeft ook niet van mij. Het streven naar perfectie is voor mij geen doel op zich meer en sindsdien geniet ik veel meer van iedereen om mij heen want ook zij hoeven niet prefect te zijn.
Dus lieve mensen, de midlife crisis is uitgebleven en Maarten heeft ervoor gezorgd dat er een heel groot feest kwam. Terwijl ik op Curacao mij met total devotion kweet van mij taak als liefhebbende zus en tante plande hij (achter mij rug!!!!) een suprise party voor mij. Mijn beste vriendinnen zaten in het complot en iedereen (behalve ik natuurlijk) was ervan op de hoogte. Eten, drinken, taart, bartenders en versieringen, hij heeft overal aan gedacht. Ik kreeg prachtige kadoos en het feest was een groot succes. Het was......perfect.
Ik weet wat de boeken zeggen. Het heeft allemaal met verwachtingen te maken. Je leven is bepaald, je hebt gedaan wat je wilde, wilde haren kwijt, je 2.2 kinderen hebben de eerste gezonde jaren achter de rug (3.4 in gegoede kringen tegenwoordig), je man is getraind in zijn rol als liefhebbende echtgenoot, je baan is leuk en je hebt gezellige collega's (en je werk zelf is heeeeeeeeeeeel erg leuk), je hebt goede vrienden waar je alles mee kan bespreken, je hebt de wereld gezien en nog een keer, je hebt jezelf leren kennen - diep van binnen - en helemaal wall-to-wall ontplooid, je weet wat je missie in dit leven is, je doet ook eens wat voor de medemens en je hebt alleen politiek correcte gedachten.
Zijn we er dan?
Op dit punt in de geschiedenis kan ik alleen concluderen dat, als 40 worden dit alles betekent, ik er niet eens zo slecht vanaf kom. Behalve de wilde haren dan, daar moet ik maar gewoon aan wennen (af en toe chemisch behandelen doet wonderen, by the way). En politiek correct denken, kan niemand me op betrappen. Er zijn nog wat werkgebieden die extra inspanning vergen, maar terwijl ik nu de rekening opmaak lijkt het allemaal zo slecht niet.
Maar zal ik jullie wat verklappen? Het lijkt niet (meer) zo belangrijk. Zonder al te zweverig te klinken ben ik op dit moment blij met de wetenschap dat ik mezelf goed ken, en heb leren accepteren zoals ik ben. Dat weten jullie nog niet, maar ik ben verre van perfect. En dat hoeft ook niet van mij. Het streven naar perfectie is voor mij geen doel op zich meer en sindsdien geniet ik veel meer van iedereen om mij heen want ook zij hoeven niet prefect te zijn.
Dus lieve mensen, de midlife crisis is uitgebleven en Maarten heeft ervoor gezorgd dat er een heel groot feest kwam. Terwijl ik op Curacao mij met total devotion kweet van mij taak als liefhebbende zus en tante plande hij (achter mij rug!!!!) een suprise party voor mij. Mijn beste vriendinnen zaten in het complot en iedereen (behalve ik natuurlijk) was ervan op de hoogte. Eten, drinken, taart, bartenders en versieringen, hij heeft overal aan gedacht. Ik kreeg prachtige kadoos en het feest was een groot succes. Het was......perfect.
Thursday, 19 February 2009
Op Curacao bij Jenna
Subscribe to:
Posts (Atom)
