Wednesday, 18 March 2009

40!!!!

Het was zover. Ik wilde het niet weten, maar het kwam toch. "The big four O". Ik roep al maanden dat het of een enorme midlife crisis tot gevolg zal hebben of een groot feest (Maarten zei:"doe allebei, dan hebben wij er ook plezier van"). Want laten we eerlijk zijn, 40 is misschien de nieuwe 30 maar hoe je het draait of keert over tien jaar ben je vijftig en daarna ga je dood. Zo is het nu eenmaal. Dus of 40 de nieuwe 30 of de oude 50 is maakt dan niet meer zo verschrikkelijk veel meer uit. IK WORD OUD!

Ik weet wat de boeken zeggen. Het heeft allemaal met verwachtingen te maken. Je leven is bepaald, je hebt gedaan wat je wilde, wilde haren kwijt, je 2.2 kinderen hebben de eerste gezonde jaren achter de rug (3.4 in gegoede kringen tegenwoordig), je man is getraind in zijn rol als liefhebbende echtgenoot, je baan is leuk en je hebt gezellige collega's (en je werk zelf is heeeeeeeeeeeel erg leuk), je hebt goede vrienden waar je alles mee kan bespreken, je hebt de wereld gezien en nog een keer, je hebt jezelf leren kennen - diep van binnen - en helemaal wall-to-wall ontplooid, je weet wat je missie in dit leven is, je doet ook eens wat voor de medemens en je hebt alleen politiek correcte gedachten.

Zijn we er dan?

Op dit punt in de geschiedenis kan ik alleen concluderen dat, als 40 worden dit alles betekent, ik er niet eens zo slecht vanaf kom. Behalve de wilde haren dan, daar moet ik maar gewoon aan wennen (af en toe chemisch behandelen doet wonderen, by the way). En politiek correct denken, kan niemand me op betrappen. Er zijn nog wat werkgebieden die extra inspanning vergen, maar terwijl ik nu de rekening opmaak lijkt het allemaal zo slecht niet.

Maar zal ik jullie wat verklappen? Het lijkt niet (meer) zo belangrijk. Zonder al te zweverig te klinken ben ik op dit moment blij met de wetenschap dat ik mezelf goed ken, en heb leren accepteren zoals ik ben. Dat weten jullie nog niet, maar ik ben verre van perfect. En dat hoeft ook niet van mij. Het streven naar perfectie is voor mij geen doel op zich meer en sindsdien geniet ik veel meer van iedereen om mij heen want ook zij hoeven niet prefect te zijn.

Dus lieve mensen, de midlife crisis is uitgebleven en Maarten heeft ervoor gezorgd dat er een heel groot feest kwam. Terwijl ik op Curacao mij met total devotion kweet van mij taak als liefhebbende zus en tante plande hij (achter mij rug!!!!) een suprise party voor mij. Mijn beste vriendinnen zaten in het complot en iedereen (behalve ik natuurlijk) was ervan op de hoogte. Eten, drinken, taart, bartenders en versieringen, hij heeft overal aan gedacht. Ik kreeg prachtige kadoos en het feest was een groot succes. Het was......perfect.

Thursday, 19 February 2009

Op Curacao bij Jenna

Ik ben op Curacao. Valerie, mijn zus, is op 9 februari bevallen van haar derde dochter Jenna(nummers 1 en 2 zijn een tweeling)en haar uitgerekende datum kwam goed overeen met de periode van het jaar waarin ik in mijn eentje op vakantie wilde komen. Het reizen valt me zwaar, steeds zwaarder, maar het is zeker de moeite waard. Niet is te vergelijken met de eerste weken van een kleine baby en het is heel bijzonder om dit van heel dichtbij te kunnen meemaken, juist omdat ik al zolang al zo ver weg benvan de familie. Van de zomer is ze al zo groot en zonder mijn eigen monsters hebben Vallie en ik alle tijd om bij te praten en ervaringen uitwisselen. Quality time heet dat. Jenna is zoet en lief, eet en slaapt de hele dag (op een paar kleine momenten na. Voila, een foto van Jenna!

Sunday, 8 February 2009

debiele momenten neutralizer

Naar aanleiding van diverse vragen (o.a. van mijn Ento) over de manier die ik heb gevonden mijn mijn debiele momenten in toom te houden, toch nog een iets langer verhaaltje.

Hoe ga ik er mee om? Ik denk dat dit heel persoonlijk is. Wat voor mij werkt, werkt voor een ander niet. Maar aangezien de contfrontatie met extreme armoede zowiezo een zeer persoonlijke zaak is, kan dit niet anders. Voor mij kwam de ommekeer op de dag dat ik niet meer naar de mensen keek als arme sloebers, maar als andere mensen who just happen to have nothing.

Het is eigenlijk heel eenvoudig als je erover nadenkt: Denk niet altijd dat jouw leven zoveel beter is dan het leven van een ander. Als je kijkt naar de mensen om je heen, probeer niet alleen hun context te zien (geen armen, vieze kleren) maar kijk naar de mensen zelf en zie ze voor wie ze zijn. Wij zijn denk ik snel geneigd naar anderen te kijken door onze eigen bril. Iemand zonder schoenen is al snel zielig als jij 20 paar hebt staan (ok, ik heb mischien ietsjes meer dan 20 paar). Is dat dan echt zo? Ja ze hebben minder en ongetwijfeld een hoop meer (geld)zorgen, maar betekent dit nu echt dat jouw leven zoveel beter is? Ik merkte dat ik in het begin moeite had met mijn beslissing om nooit geld te geven aan bedelaars op straat totdat ik mij realiseerde dat het beeld zo contrastreerde met wat ik een menswaardig bestaan vond dat ik het bijna niet aan mezelf kon verkopen om het niet te doen.Maar geld geven helpt niet, zeker niet aan kinderen. Daar houdt je alleen een verschrikkelijk systeem mee in stand. Het is zaak om via andere kanalen een steentje bij te dragen.


Ik pretendeer niet dat de situatie hier ok, omdat de context anders is. De situatie hier is niet ok, een hoop is voor verbetering vatbaar. Maar ik realiseer zeer goed dat het "westerse" referentiekader niet geschikt is om deze maatschappij te begrijpen. Iemand die in Dharavi woont (dat doorgaat voor de grootste sloppenwijk ter wereld), is niet perse zielig of ongelukkig. Hij heeft alleen geen huis omdat de stad uitpuilt en de politiek (op alle niveaus) niet bij machte is dit probleem op te lossen. Hij heeft in 90% van de gevallen wel een baan en grote kans dat zijn kinderen studeren aan de universiteit of een hippe baan in de IT-sector hebben. Ze hebben TV's, scooters (auto's nemen te veel plaats in) en compleet ingerichte keukens. Alleen geen ruimte.

Ja, er is een hoop voor verbetering vatbaar, maar we kunnen ook een hoop leren van de mensen hier. In deze stad kan iemand met bijna niets trots op de hoek van een straat luciferdoosjes staan verkopen voor een rupee meer dan waarvoor hij ze zelf een paar straten verderop heeft gekocht. Trots. Mensen zorgen voor zichzelf in deze stad. Noodgedwongen weliswaar omdat er niet zoiets bestaat als bijstand, en niemand ze na 3 jaar weer een nieuw bankstel verstrekt uit het bijzondere bijstand-potje, maar ze doen het mooi wel.

In het westen weten we niet meer hoe dat moet. Wie heeft het nou slecht?

Friday, 30 January 2009

Debiele momenten

Mijn zus en ik noemen het debiele momenten. Als rechtgeaarde dochters van Freddy hebben ook wij er af en toe last van, deze debiele momenten. Je doet er niets aan, het overvalt je op de meest onmogelijke momenten en je kunt niet anders dan eraan toegeven.

De uitdrukking is een goed voorbeeld van hoe wij - toen we opgroeiden - woorden uit de ene taal verbasterden om het bij een andere taal te laten passen. Wij breidden zo moeiteloos nederlands, engels, papiamento en spaans aan elkaar tot een geheel nieuw dialect, overigens tot grote frustratie van mijn vader die vond dat we of de ene of de andere taal moesten spreken. Na al die jaren hebben we er gelukkig niets ernstigs aan overgehouden (of de constante strijd tegen overgewicht moet daaraan te wijden zijn.....)

Terug naar de debiele momenten. Debiel heeft hier niet (perse) de nederlandse betekenis, maar is een verbastering van het papiamentse debil. Debil betekent "zwak". Zwakke momenten dus.

Het wordt een beetje een lang verhaal maar Vallie en ik hebben zwakke momenten als we een zwerver op straat geld geven, of als we op straat veel te dure pakjes kauwgum kopen van een tandeloze vrouw, of een stukje "bijechi"(staatslot) kopen van een straat verkoopster terwijl we weten dat we toch nooit iets winnen.

Debiele momenten komen in vele soorten en maten voor. Het belangrijkste kenmerk is dat je iets doet of laat waarvan je weet dat het zeker in jouw nadeel is, maar iemand anders of de gemeenschap heeft daar baat bij. Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat elke gemeenschap gebaat is bij een gezonde dosis debiele momenten. Het probleem waar ik mee zit is dat er bij mij nauwelijks een overweging aan voorafgaat, ik lijk soms niet anders te kunnen handelen.

Debiele momenten dus, je kunt er alleen aan toegeven.

In Mumbai zijn debiele momenten dodelijk, dat hoef ik niet uit te leggen. Je kan niet bij elke zwerver en elk bedelend kind - al dan niet met ledematen - eraan toegeven. Je gaat eraan onderdoor. Ik heb inmiddels een goede manier gevonden om hiermee on te gaan.

Dat wil niet zeggen dat ik helemaal debiele-momenten-vrij ben. Ik heb er bijvoorbeeld last van als ik blikjes zwan cocktailworstjes vind. Ik koop het nooit allemaal. Ik laat altijd een paar blikjes staan voor een ander die ook de hele stad af is gegaan op zoek naar deze worstjes.

Een paar weken geleden ontdekte ik dat er een hele kolonie duiven woonde in een nis achter ons terrras waardoor het terras continu werd ondergescheten door die vieze beesten, het er continu stonk naar duivenstront en ik helemaal gestoord werd van de 24X7 gekir. Toen ik de tuinman vroeg de boel uit te mesten en een schotje voor de ingang te zetten kwam ik erachter dat er net een nieuw nestje met jonge duifjes in zat. Ze konden nog niet vliegen. Wat nu te doen?

Debiel moment dus.

We hebben geduldig enkele weken gewacht tot de duiven groot genoeg waren om uit te vliegen en toen is de boel pas schoongemaakt. Sindsdien leven ze op het terras, schijten ze nog meer dingen onder en heeft het gekir onmetelijke normen aangenomen.

Ik moet echt van die debiele momenten af.........

Thursday, 22 January 2009

De riksja-wallah

Grappig hoe je door bepaalde ervaringen je gedrag leert bij te stellen om er vervolgens achter te komen dat je gedrag gebaseerd is op bepaalde veronderstellingen die niet altijd opgaan.

Nee, dit is geen psychologisch-sociologish-antropologisch beschouwing over leven in Mumbai (of misschien toch wel?), maar een aha! moment naar aanleiding van twee riksja-ritjes

Een van de eerste dingen die ik hier leerde managen was een ritje met de riksja.
- Hoe houd je ze aan? (wapperen met de handjes)
- Hoe lees je de meter? (bedrag minus 1 rupee)
- Hoe betaal je? (altijd gepast, ze hebben nooooooooooit change)
- Wel of geen tip? (korte rit: geen, langere rit: een paar rupees nooit meer dan 2 a 3)
- hoe spreek je ze aan? (nooit met twee woorden spreken, is verwarrend. Gebruik geen lange volzinnen, verstaan ze niet. Ondersteun je vraag dan wel opdracht altijd met nonverbale tekens, ze verstaan eigenlijk zowiezo geen engels, schreeuw indien nodig)

Handig is het om wat kreten in hindi te kennen zoals:
- Ruko! (stop!)
- RUKOOOOOO!!!!!"(IK ZEI TOCH STOP, EIKEL!!!)
- right lo (rechtsaf)
- left lo (linksaf)
- change hai? (heeft u ook wisselgeld?)

Na een korte inwerkperiode, had ik het helemaal onder de knie en kan ik met trots zeggen dat ik een volleerd riksja-nemer ben. Desgewenst geef ik nu ook cursussen aan derden.

Maar door twee ervaringen, allebei in de afgelopen dagen moet ik mijn beeld van de riksjarijder enigzins bijstellen.

Vorige week zat ik met Mauch in de riksja en lette ik niet zo goed op de weg waardoor ik op het allerlaatse moment "ruko!!!" moest roepen om de rikjsa te laten stoppen. Hij stopt, draait zich om en zegt tegen me in perfect engels "you want me to stop here ma'am?". Die kon ik in mijn zak steken.

Vandaag bracht ik Mauch naar school met de riksja. Bij het instappen zeg ik - geheel tegen protocol - "good morning" tegen de rikjsa-walah. Hij draait zich om en zegt: "Good morning Ma'am! Where shall I take you?". Ik geef aan waar we naartoe gaan en verzoek hem even bij de school te wachten terwijl ik el Mau naar binnen breng. Terug bij de riksja zie ik hem uitgebreid zijn wagen poetsen. "More clean now, Ma'am" zegtie, terwijl hij me uitnodigt weer plaats te nemen, "Next stop?". Weer thuis betaal ik hem inclusief een kleine tip (overigens niet conform de regels voor kleine rit). Terwijl ik wegloopt roept hij nog "Tomorrow same time?".

Nou, dit heb ik nog nooit meegemaakt en leert mij des te meer not to judge books by their cover ( ik begin steeds meer als mijn moeder te klinken). Met ik mijn vooroordeeld ten aanzien van de riksjarijder nu bijstellen? Of is het de uitzondering die de regel bevestigt?

Wednesday, 21 January 2009

Travelher presentatie!

druk geweest-------> Travelher!!!!!

IK ben druk geweest lieve mensen. Ik realiseer me dat ik best tijd had kunnen maken om jullie op de hoogte te houden, maar het was echt druk.

Het is dan eindelijk zover. Ik ben begonnen. Maandenlang ben ik aan het knutselen geweest met mijn tasjes. Nu heb ik mijn eerste verkoop gehad in het Marriott hotel! Tijdens een besloten bijeenkomst heb ik mijn reistasjes (inmiddels om gedoopt tot "travel buddies" tentoongesteld en bijna alles verkocht. Het was een geweldige ervaring en de vraag is HOE NU VERDER???????

Annet (stiefschoonmoeder, vriendin en tevens grafisch ontwerpster) heeft voor mij een logo gemaakt. Ik heb nu visitekaartjes, labels en briefpapier dus ben ik superprofi!!!!

ik zal proberen mijn presentatie te bloggen..............

Saturday, 20 December 2008

Positief Mumbai deel 2

In de nieuwe serie positief Mumbai volgt nu al heel snel de tweede aflevering. U zult wel begrijpen waarom. Ik weet niet eens zeker of hij echt uit Mumbai komt, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Ik geef u John Abraham, gekozen tot Asia's sexiest man (en nummer 7 van de wereld). En ja, ik geef toe, hem "positief" noemen is enigzins een understatement! Ex-model en acteur, zijn laatste film Dostana draait nu in de bioscoop. Helaas heb ik nog niet de gelegenheid gehad om erheen te gaan. De film schijnt zeeeeeer de moeite waard te zijn (verhaallijn en diepgang natuurlijk). Van zeer betrouwbare bron weet ik dat hij de zwerm vrouwen die hij aantrekt met open armen ontvangt. Dat is toch aardig?