Grappig hoe je door bepaalde ervaringen je gedrag leert bij te stellen om er vervolgens achter te komen dat je gedrag gebaseerd is op bepaalde veronderstellingen die niet altijd opgaan.
Nee, dit is geen psychologisch-sociologish-antropologisch beschouwing over leven in Mumbai (of misschien toch wel?), maar een aha! moment naar aanleiding van twee riksja-ritjes
Een van de eerste dingen die ik hier leerde managen was een ritje met de riksja.
- Hoe houd je ze aan? (wapperen met de handjes)
- Hoe lees je de meter? (bedrag minus 1 rupee)
- Hoe betaal je? (altijd gepast, ze hebben nooooooooooit change)
- Wel of geen tip? (korte rit: geen, langere rit: een paar rupees nooit meer dan 2 a 3)
- hoe spreek je ze aan? (nooit met twee woorden spreken, is verwarrend. Gebruik geen lange volzinnen, verstaan ze niet. Ondersteun je vraag dan wel opdracht altijd met nonverbale tekens, ze verstaan eigenlijk zowiezo geen engels, schreeuw indien nodig)
Handig is het om wat kreten in hindi te kennen zoals:
- Ruko! (stop!)
- RUKOOOOOO!!!!!"(IK ZEI TOCH STOP, EIKEL!!!)
- right lo (rechtsaf)
- left lo (linksaf)
- change hai? (heeft u ook wisselgeld?)
Na een korte inwerkperiode, had ik het helemaal onder de knie en kan ik met trots zeggen dat ik een volleerd riksja-nemer ben. Desgewenst geef ik nu ook cursussen aan derden.
Maar door twee ervaringen, allebei in de afgelopen dagen moet ik mijn beeld van de riksjarijder enigzins bijstellen.
Vorige week zat ik met Mauch in de riksja en lette ik niet zo goed op de weg waardoor ik op het allerlaatse moment "ruko!!!" moest roepen om de rikjsa te laten stoppen. Hij stopt, draait zich om en zegt tegen me in perfect engels "you want me to stop here ma'am?". Die kon ik in mijn zak steken.
Vandaag bracht ik Mauch naar school met de riksja. Bij het instappen zeg ik - geheel tegen protocol - "good morning" tegen de rikjsa-walah. Hij draait zich om en zegt: "Good morning Ma'am! Where shall I take you?". Ik geef aan waar we naartoe gaan en verzoek hem even bij de school te wachten terwijl ik el Mau naar binnen breng. Terug bij de riksja zie ik hem uitgebreid zijn wagen poetsen. "More clean now, Ma'am" zegtie, terwijl hij me uitnodigt weer plaats te nemen, "Next stop?". Weer thuis betaal ik hem inclusief een kleine tip (overigens niet conform de regels voor kleine rit). Terwijl ik wegloopt roept hij nog "Tomorrow same time?".
Nou, dit heb ik nog nooit meegemaakt en leert mij des te meer not to judge books by their cover ( ik begin steeds meer als mijn moeder te klinken). Met ik mijn vooroordeeld ten aanzien van de riksjarijder nu bijstellen? Of is het de uitzondering die de regel bevestigt?
Thursday, 22 January 2009
Wednesday, 21 January 2009
druk geweest-------> Travelher!!!!!
IK ben druk geweest lieve mensen. Ik realiseer me dat ik best tijd had kunnen maken om jullie op de hoogte te houden, maar het was echt druk.
Het is dan eindelijk zover. Ik ben begonnen. Maandenlang ben ik aan het knutselen geweest met mijn tasjes. Nu heb ik mijn eerste verkoop gehad in het Marriott hotel! Tijdens een besloten bijeenkomst heb ik mijn reistasjes (inmiddels om gedoopt tot "travel buddies" tentoongesteld en bijna alles verkocht. Het was een geweldige ervaring en de vraag is HOE NU VERDER???????
Annet (stiefschoonmoeder, vriendin en tevens grafisch ontwerpster) heeft voor mij een logo gemaakt. Ik heb nu visitekaartjes, labels en briefpapier dus ben ik superprofi!!!!
ik zal proberen mijn presentatie te bloggen..............
Het is dan eindelijk zover. Ik ben begonnen. Maandenlang ben ik aan het knutselen geweest met mijn tasjes. Nu heb ik mijn eerste verkoop gehad in het Marriott hotel! Tijdens een besloten bijeenkomst heb ik mijn reistasjes (inmiddels om gedoopt tot "travel buddies" tentoongesteld en bijna alles verkocht. Het was een geweldige ervaring en de vraag is HOE NU VERDER???????
Annet (stiefschoonmoeder, vriendin en tevens grafisch ontwerpster) heeft voor mij een logo gemaakt. Ik heb nu visitekaartjes, labels en briefpapier dus ben ik superprofi!!!!
ik zal proberen mijn presentatie te bloggen..............
Saturday, 20 December 2008
Positief Mumbai deel 2
In de nieuwe serie positief Mumbai volgt nu al heel snel de tweede aflevering. U zult wel begrijpen waarom. Ik weet niet eens zeker of hij echt uit Mumbai komt, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Ik geef u John Abraham, gekozen tot Asia's sexiest man (en nummer 7 van de wereld). En ja, ik geef toe, hem "positief" noemen is enigzins een understatement! Ex-model en acteur, zijn laatste film Dostana draait nu in de bioscoop. Helaas heb ik nog niet de gelegenheid gehad om erheen te gaan. De film schijnt zeeeeeer de moeite waard te zijn (verhaallijn en diepgang natuurlijk). Van zeer betrouwbare bron weet ik dat hij de zwerm vrouwen die hij aantrekt met open armen ontvangt. Dat is toch aardig?
Thursday, 18 December 2008
Positief Mumbai, deel 1
In de nieuwe serie "positief Mumbai" heb ik vandaag de eerste aflevering. Vandaag reden Maarten en ik naar het zuiden. Bij de Mahim junction, een erg druk punt in de stad, werd deze flyer uitgedeeld door de politie. De automobilist wordt verzocht een andere route te nemen zodat het verkeer beter kan doorstromen.
Wednesday, 17 December 2008
Sinterklaas
Sinterklaar was in Mumbai! Op de foto Maurits en zijn Keesie tijdens de Sinterklaas viering met de Nederlandse/Belgische club. Deze sint kwam echt uit spanje!Hij had wat pieten vooruit gestuurd die de schoenkadootjes hebben verzorgd vanaf het moment dat hij in Nederland voet aan wal zette. Sinterklaas weet waar we wonen omdat Sinterklaas alles weet. We staan in het grote rode boek. Dat is ook de reden waarom Soham, je vriendje geen kadootjes krijgt omdat hij niet in het grote rode boek vermeld wordt. We kunnen niet elke dag de schoen zetten omdat er maar een paar pieten naar India zijn gestuurd en ze hebben een heleboel kindjes de bezoeken. Als de pieten elke dag bij ons langs moeten komen, zullen er andere kinderen zijn die geen kadoos krijgen. En dat zou niet aardig zijn toch? Sinterklaas weet inderdaad precies wat jij wilt hebben, maar het kan best zo gebeuren dat hij niet weet waar hij blauwe Bakugon-ballen kan kopen. Een briefje aan sinterklaas met aanwijzingen daaromtrent zal zeker helpen.

Ik zal zijn privacy niet schenden door een kopie van de brief van Max mee te scannen. Laat ik zeggen dat het erg lief, maar duidelijk was. Niet alleen de winkel wordt genoemd, maar ook dat hj in de winkel twee keer linksaf moet en door moet lopen tot aan de onderkant van de roltrap. Het heeft geholpen want hij kreeg blauwe Bakugon-ballen (don't ask, just google) en Maurits een trampoline.
Thursday, 11 December 2008
Mumbai meri jaan (Mumbai mijn liefde)
Lieve familie en vrienden,
Het is inmiddels twee weken geleden dat wij 's ochtends wakker werden en erachter kwamen dat deze vreselijke aanvallen aan de gang waren in het zuiden. Gelukkig wonen we in het noorden van de stad, maar deze plekken waren ons erg bekend en dierbaar en het is hartverscheurend om ze in vlammen op te zien gaan. Wij kwamen vooral in de Taj erg graag.
We hebben gelukkig geen vrienden verloren, maar het idee alleen al dat wij er net zo goed hadden kunnen zitten is "chilling". Tenslotte hebben Maarten, Annet (Oma) en ik er dinsdagochtend nog koffie gedronken en waren we van plan om donderdagavond terug te gaan om een veiling van Indiase kunst bij te wonen. In de afgelopen twee weken hebben we legio verhalen gehoord van vrienden die familie en vrienden hebben verloren of juist niet hebben verloren. Een goede vriend van ons was onderweg naar cafe Leopold en moest rennen voor zijn leven. HIj heeft uiteindelijk met een stel anderen de hele nacht in een cafeetje gezeten. Pas de volgende ochtend durfde hij naar huis te gaan.
De grap van dit verhaal (voor zover dit grappig is tenminste) is dat Azam (zo heet die vriend) veel eerder val plan was om naar Leopold's te gaan. Hij zou een bezoekende kennis meenemen die het boek Shantaram had gelezen en heel graag Leopold's wilde bezoeken. Het wachten was op Nouhad, zijn vrouw, die in de gym aan de praat werd gehouden door een kennis. Zij moest zich echt van haar losrukken en was dus laat thuis. Als Nouhad niet te laat was geweest had Azam in Leopold hebben gezeten op het moment dat de terroristen daar binnen kwamen. Wij maakten vaak grapjes over de klok-kijk-vaardigheden van Azam en Nouhad (Maarten heeft zelfs een running gag als we met ze uit eten gaan: "zullen we vast het voorgerecht bestellen?"). Ik heb al tegen Nouhad gezegd dat ze in het vervolg altijd te laat mag komen!
De Mumbaikars zijn verdrietig. De Taj, de Oberoi, Victoria Station, dit zijn plekken die ze in hun hart bewaren. Ze zijn ook boos, vooral op politici. Ik hoop dat deze boosheid wordt gebruikt om positieve veranderingen teweeg te brengen. De stad heeft het nodig.
Sommige expats zijn bang, een enkeling heeft (tijdelijk) het land verlaten. Anderen zijn boos op India omdat zij zich niet meer veilig voelen. Ik ben niet boos, maar verdrietig dat Mumbai dit is aangedaan en dat niemand zich nergens ter wereld echt veilig kan wanen.
Maar de mensen hier zijn sterk, ze kunnen tegen een stootje. De Taj wordt in alle glorie herteld, al duurt het een jaar. Ik sluit af met de voorpagina('s) van de Time Out van deze week. Zo denken we erover!
.
Het is inmiddels twee weken geleden dat wij 's ochtends wakker werden en erachter kwamen dat deze vreselijke aanvallen aan de gang waren in het zuiden. Gelukkig wonen we in het noorden van de stad, maar deze plekken waren ons erg bekend en dierbaar en het is hartverscheurend om ze in vlammen op te zien gaan. Wij kwamen vooral in de Taj erg graag.
We hebben gelukkig geen vrienden verloren, maar het idee alleen al dat wij er net zo goed hadden kunnen zitten is "chilling". Tenslotte hebben Maarten, Annet (Oma) en ik er dinsdagochtend nog koffie gedronken en waren we van plan om donderdagavond terug te gaan om een veiling van Indiase kunst bij te wonen. In de afgelopen twee weken hebben we legio verhalen gehoord van vrienden die familie en vrienden hebben verloren of juist niet hebben verloren. Een goede vriend van ons was onderweg naar cafe Leopold en moest rennen voor zijn leven. HIj heeft uiteindelijk met een stel anderen de hele nacht in een cafeetje gezeten. Pas de volgende ochtend durfde hij naar huis te gaan.
De grap van dit verhaal (voor zover dit grappig is tenminste) is dat Azam (zo heet die vriend) veel eerder val plan was om naar Leopold's te gaan. Hij zou een bezoekende kennis meenemen die het boek Shantaram had gelezen en heel graag Leopold's wilde bezoeken. Het wachten was op Nouhad, zijn vrouw, die in de gym aan de praat werd gehouden door een kennis. Zij moest zich echt van haar losrukken en was dus laat thuis. Als Nouhad niet te laat was geweest had Azam in Leopold hebben gezeten op het moment dat de terroristen daar binnen kwamen. Wij maakten vaak grapjes over de klok-kijk-vaardigheden van Azam en Nouhad (Maarten heeft zelfs een running gag als we met ze uit eten gaan: "zullen we vast het voorgerecht bestellen?"). Ik heb al tegen Nouhad gezegd dat ze in het vervolg altijd te laat mag komen!
De Mumbaikars zijn verdrietig. De Taj, de Oberoi, Victoria Station, dit zijn plekken die ze in hun hart bewaren. Ze zijn ook boos, vooral op politici. Ik hoop dat deze boosheid wordt gebruikt om positieve veranderingen teweeg te brengen. De stad heeft het nodig.
Sommige expats zijn bang, een enkeling heeft (tijdelijk) het land verlaten. Anderen zijn boos op India omdat zij zich niet meer veilig voelen. Ik ben niet boos, maar verdrietig dat Mumbai dit is aangedaan en dat niemand zich nergens ter wereld echt veilig kan wanen.
Maar de mensen hier zijn sterk, ze kunnen tegen een stootje. De Taj wordt in alle glorie herteld, al duurt het een jaar. Ik sluit af met de voorpagina('s) van de Time Out van deze week. Zo denken we erover!
.
Thursday, 27 November 2008
Monday, 24 November 2008
Mac Express
De kinderen vinden het helemaal geweldig, niet het eten, dat vinden ze ook niet lekker maar uiteraard het poppetje bij de Happy Meal. Het poppetje compenseert een hoop. In Mumbai is de golden arches niet strictly "veg", maar de sappige runderburgertjes zijn wel subtiel vervangen door veg- en aardappelburgers (de zogenaamde aloo-pattys)en overal zit een dosis curry door. Bovendien hebben ze geen chicken nuggets en bestaan de blije maaltijden alleen uit een broodje en wat te drinken. Nou wil het toeval dat de mannen de broodjes niet lusten, maar wel graag een frietje eten. Het frietje moet je extra bijbestellen. Wat ik dan meestal doe is twee happy meals bestellen en twee frietjes. De burgers (met aloo-patty) neem ik mee naar huis en bied ik het huispersoneel aan. De jongens eten frietjes, drinken cola en spelen met hun poppetjes.
De laatste keer dat ik er was, enkele maanden geleden, dacht ik dat de tijd rijp was om de kassa-jongen een lucratief voorstel te doen. Ik bestel twee happy meals, maar wil alleen poppetje, frietje en cola. Frietje is een stuk goedkoper dan burger! Hij ging er niet op in. Als ik een burger bestelde kreeg ik een burger en geen frietje. "Maar het is in jullie voordeel!", probeerde ik nog in mijn naiviteit, "het frietje is stukken goedkoper dat de burger!!!. De burgers mag je houden, geef me alleen twee frietjes!" Helaas was het tegen dovemansoren gezegd. Regels zijn regels en hij kon een dergelijke wisseltruuk niet legitimeren.
Ik besloot er nooit meer naartoe te gaan, maar het lot is mij niet gunstig gezind. Op dit moment hebben ze een Ben 10 aktie. Dat hadden ze in mei in Maleisie en van de zomer op Curacao ook, maar omdat onze bezoekfrequentie niet hoog genoeg lag hebben we maar 2 van de 4 poppetjes kunnen verzamelen. Eeen groot probleem dus, dat begrijpen jullie wel.
Dus dacht ik, ik bel de Mac Express. Die bezorgen aan huis, hoef ik er tenminste niet voor de deur uit. Dat gesprek ging zo.
Goedemiddag, u spreekt met Mac Express, hoe kan ik u helpen?
Goedemiddag, u spreekt met Monique Rhuggenaath. Ik wilde graag twee happy meals bestellen.
Kunt u mij eerst vertellen welk Mac Donalds filiaal zich het dichtste bij uw woning bevindt?
Dat kan ik, dat is Mac Donalds in Bandra op Linking road.
Link Road in Andheri?
Nee, Linking Road in Bandra.
S.V. Road in Santa Cruz?
Nee, Linking Road in Bandra.
Atja, Atja (o ja, o ja) Een momentje aub.
(3 minuten later)
Gevonden mevrouw, Mag ik uw telefoonnummer noteren?
Jazeker! Dat is 9819622828
Dank u mevrouw! Mag ik u vervolgens vragen wat de naam is van uw woning of appartement?
Dat mag, dat is Narain Terraces, Union Park Road.
Narain Palace?
Nee, Narain Terraces, Union Park Road.
Narain Terraces....... Is het aan de Ambedkar Road?
Nee, nee, het ligt daar wel vlakbij, maar de straatnaam is Union Park Road. Het appartement ligt tegenover Kubelisq en vlakbij Barbeque Nation en CLub IX. Het is even voorbij het dr. Ambedkar beeld.
Ligt uw appartement achter het Rock View appartment?
Geen idee.
Ligt het naast de air india colony?
GEEN IDEE, Ik zei het u al, vlakbij BBQ Nation en club IX. Ik denk dat u zo genoeg landmarks heeft. Eerlijk gezegd begint dit gesprek me behoorlijk te ergeren. Wat heeft nu nog meer nodig om twee happy meals te kunnen laten bezorgen? Ik had ze net zo goed zelf kunnen gaan halen! IK ZEG HET NOG EEN KEER: NARAIN TERRACES, UNION PARK ROAD, VLAKBIJ DR. AMBEDKAR BUSTE, CLUB IX EN BBQ NATION EN RECHT TEGENOVER KUBELISQ!!!
tuut tuut tuut tuuuuuut.
Hij hing gewoon op.
En dat deed hij express.
No more mappy meals.
Monday, 10 November 2008
YES WE CAN!!!!
Ook wij hebben Obama op de voet gevolgd. Het werd steeds spannender, maar we waren vol vertrouwen dat hij het echt zou worden. Maar vorige week dacht ik toch stiekum dat de Amerikanen het uiteindelijk niet zouden durven. De peilingen waren to good to be true. Ik denk niet dat ik eerder Amerikaanse verkiezingen zo spannend heb gevonden. Komende van de eilanden, de achtertuim van de VS, heeft het mij altijd meer dan gemiddeld geboeid. Ondanks het feit dat 8 jaar Bush mij niet erg vrolijk hebben gestemd, deed ik niet mee aan het grote afgeven op Amerika dat in Nederland zo polulair is. Het was mij te verwant.
En dan Hillary Clinton en Obama. Dat heeft de hele politiek al een andere dynamiek gegeven. Tenslotte Obama en Mc Cain..... Het resultaat is u allen bekend.
De CNN commentator zie terecht dat dit een van de momenten is waarvan je achteraf altijd zult weten waar je was toen je het nieuws hoorde. Dit geldt in ieder geval voor mij. Ik was onderweg naar de gym en Maarten belde me op:"Het is voorbij, Obama heeft gewonnen!". Ik blijf het ongelooflijk vinden dat we een zwarte president zullen krijgen!!! Ongelooflijk. Nou ja zwart, Mama vond het eerder "united nations" gekleurd. Wat hij niet zelf was (Kenyaan, Amerikaan, Ier) heeft hij erbij gekregen via zijn familie.
In de sportschool hebben ze van die TV's hangen om verveling tegen te gaan. Ik moest de heren instructeurs bijna omkopen om een van de TV's op CNN te zetten. Tussen de crunches door kon ik zijn speech volgen(en die van mc Cain overigens). Ik was er helemaal vol van en zei tegen mijn trainer: "Don't you think it is amazing that Obama actually won???" Er volgde een stilte en toen zei hij: Who was the president before him?.
En dan Hillary Clinton en Obama. Dat heeft de hele politiek al een andere dynamiek gegeven. Tenslotte Obama en Mc Cain..... Het resultaat is u allen bekend.
De CNN commentator zie terecht dat dit een van de momenten is waarvan je achteraf altijd zult weten waar je was toen je het nieuws hoorde. Dit geldt in ieder geval voor mij. Ik was onderweg naar de gym en Maarten belde me op:"Het is voorbij, Obama heeft gewonnen!". Ik blijf het ongelooflijk vinden dat we een zwarte president zullen krijgen!!! Ongelooflijk. Nou ja zwart, Mama vond het eerder "united nations" gekleurd. Wat hij niet zelf was (Kenyaan, Amerikaan, Ier) heeft hij erbij gekregen via zijn familie.
In de sportschool hebben ze van die TV's hangen om verveling tegen te gaan. Ik moest de heren instructeurs bijna omkopen om een van de TV's op CNN te zetten. Tussen de crunches door kon ik zijn speech volgen(en die van mc Cain overigens). Ik was er helemaal vol van en zei tegen mijn trainer: "Don't you think it is amazing that Obama actually won???" Er volgde een stilte en toen zei hij: Who was the president before him?.
Tuesday, 28 October 2008
Verwaarlozing
Ok, ok ok, nu ben ik jullie wel aan het verwaarlozen. Ik heb het zo krankzinnig druk gehad dat het er niet van kwam. As we speak viert heel Hindustaans India hun grootste feest, Diwali. Overal om mij heen hoor ik vuurwerk en zie ik prachtige licht-creaties in de lucht. Ons appartement ligt op de 11de verdieping van Narain Terraces en geeft een geweldig beeld van de stad. Bizar eigenlijk. De mannen liggen allemaal op bed. Het huis is verder stil en buiten is het voor heeeeel veeeeel mensen een heel groot feest. Het voelt alsof iedereen nieuwjaar viert en jij als enige bent vergeten dat er wat te vieren viel. Het voelt ook niet als nieuwjaar.
En toch hebben we er veel aan gedaan. Vorige week zijn we bij vrienden thuis geweest waar we op tradtionele wijze Diwali hebben gevierd: veel eten en drank en kaartspelen om geld. Uiteraard heb ik een partijtje gewonnen en dit - niet verrassend- geheel op de bluf. Ook Maarten heeft wat geld binnengesleept.
De afgelopen dagen hebben we diya;s (kleine lampjes) beschilderd, Rangoli's (tekeningen op de grond van kleurstofpoeder) gemaakt op school, lichtjes buiten gehangen, vuurwerk afgestoken en aan al het Narain Terraces personeel Diwali bonussen uitgereikt. We hebben ons allemaal op gezette tijden gehuld in traditionele kledij. En toch, hoewel het heel goed voelt om een beetje deel uit te maken van het grote geheel, mis ik hierdoor des te meer de viering van onze eigen feesten. Vooral Sinterklaas en Kerst.
Maar er is ook goed nieuws. Opa en Oma Kerbert komen eind november op vakantie en zullen niet alleen de verjaardag van Maurits meevieren, maar ook Sinterklaas. Ik moet maar snel beginnen aan de gedichten, zucht...... Wie had iets gezegd over het missen van feesten......
En toch hebben we er veel aan gedaan. Vorige week zijn we bij vrienden thuis geweest waar we op tradtionele wijze Diwali hebben gevierd: veel eten en drank en kaartspelen om geld. Uiteraard heb ik een partijtje gewonnen en dit - niet verrassend- geheel op de bluf. Ook Maarten heeft wat geld binnengesleept.
De afgelopen dagen hebben we diya;s (kleine lampjes) beschilderd, Rangoli's (tekeningen op de grond van kleurstofpoeder) gemaakt op school, lichtjes buiten gehangen, vuurwerk afgestoken en aan al het Narain Terraces personeel Diwali bonussen uitgereikt. We hebben ons allemaal op gezette tijden gehuld in traditionele kledij. En toch, hoewel het heel goed voelt om een beetje deel uit te maken van het grote geheel, mis ik hierdoor des te meer de viering van onze eigen feesten. Vooral Sinterklaas en Kerst.
Maar er is ook goed nieuws. Opa en Oma Kerbert komen eind november op vakantie en zullen niet alleen de verjaardag van Maurits meevieren, maar ook Sinterklaas. Ik moet maar snel beginnen aan de gedichten, zucht...... Wie had iets gezegd over het missen van feesten......
Monday, 6 October 2008
Nieuws......
Er zijn van die dagen dat ik de kranten liever gelijk in de prullenbak (sorry, papierbak) zonder dat ik eraan begin. Ik heb me zo voorgenomen dat ik zal proberen elke dag te beginnen met de vijf kranten die ik elke ochtend ontvang. Het leek mij de beste manier om een beeld te krijgen van de Indiase samenleving - in al zijn facetten. Meestal lukt het wel, en geloof me, het is niet allemaal even fris. Het meeste daarvan deel ik niet eens met jullie omdat ik jullie niet al te veel wil afschrikken. Het werkt wel, door artikelen in de krant verwonder ik me over bepaalde zaken, waarna ik op onderzoek uitga. Ik koop boeken en tijdschriften, surf op internet en praat met vrienden. Het resultaat is vaak dat ik daardoor een klein beetje meer begrijp van deze samenleving.
Ik ben nu bijvoorbeeld met een mini-prive-onderzoekje bezig aangaande de hoge sterfte onder meisjes. Dit is bizar hoog maar hangt samen met zoveel andere aspecten van deze maatschappij zoals de bruidschat. Het is hier bijvoorbeeld verboden om het geslacht van je kind te weten voordat het geboren wordt! Meisjes, zelf uit gegoede kringen, krijgen vaak niet de beste opleidingen aangeboden. Er zijn in Punjab hele klassen die vrijwel alleen uit jongens bestaan! Meisjes die ziek worden krijgen niet dezelfde medische zorg als hun broers. Er is hier zelf een organisatie in het leven geroepen met het moto: "save the girl child, save our society". Maar ik dwaal af, ik zal hier wel een apart verhaal aan wijden.
Er komen ook goede dingen uit de krant. Een paar maanden terug is de Times of India een campagne gestart genaamd "teach India", waarmee ze zoveel mogelijk vrijwilligers probeerden te mobiliseren om achtergestelde kinderen te onderwijzen. De reacties waren overweldigend en er zijn nu duizenden mensen die naast hun werk en andere bezigheden de moeite nemen een paar keer per week de sloppenwijken in te gaan om kinderen te onderwijzen. De staat faalt ja, maar een dergelijk initiatief krijgt hier echt een kans en dat is hartverwarmend in deze stad waar men de neiging lijkt te hebben vooral de eigen belangen voor alle andere te plaatsen. Voordat ik beticht wordt van stereotypering, dit zegt men zelf, dat verzin ik niet.
Maar when shit hits the fan, komen er andere krachten vrij zoals tijdens de overstromingen in de stad ruim drie jaar geleden. Honderden mensen zijn omgekomen, maar als men elkaar niet had geholpen, was het daar een veelvoud van geweest. Ik heb verhalen gehoord van vrienden die dagenlang een huis vol mensen hadden, vrienden en totaal onbekenden, die door de overstromingen hun huis niet meer konden bereiken of geen huis meer hadden. Het spreekt dan voor zich dat er voor iedereen voor eten wordt gezorgd door rangen en standen heen.
Maar vanochtend kon ik het niet aan. We waren al niet zo vrolijk van het feit dat Fortis in een week tijd niet meer bestaat. Het Belgische deel, inclusief de overzeese gebieden waar wij onder vallen, is niet door de Nederlandse overheid opgekocht. Het is dus afwachten wat er met ons gaat gebeuren.
Maar toen ik de krant vandaag opendeed werd ik op de voorpagina alleen al gefêteerd op twee nare berichten. In Orissa worden christenen gedwongen te bekeren tot het hindoeïsme (either embrace hindusim or be ready to die) en volgens een ander artikel worden zelfs kleine kinderen van vier/vijf jaar door hun ouders naar de plastische chirurg gebracht voor "fairness treatment" (lichter maken van huidskleur).
Ik doe de krant weg en pak de Bolly krant op, goed voor licht vertier, maar niet vandaag. De film van mijn vriendin Shristi wordt - onterecht overigens - genadeloos afgemaakt.
Ik denk dat ik krant lezen voor vandaag maar even staak.
Friday, 3 October 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)






