Sunday, 2 September 2007

Max en Maurits op Avila Beach, Curacao

 
Posted by Picasa

De Page is bijna op

Noem ons raar (en waarschijnlijk zijn we dat ook), maar toen we kwamen hebben een paar grote pakken Page toiletpapier extra zacht gekocht en in de container gedaan. Ze waren uiteraard in de aanbieding. Je weet wel zo'n groot pak met 24 rollen. Lekker zacht. Ik ben er zo zuinig op dat ik voor onze hulp apart toiletpapier koop zodat we er zelf zo lang mogelijk me kunnen doen. Lekker zachte Page, met wel drie vellen. De vellen zijn ook lekker groot.

Ze verkopen hier heus wel toiletpapier en daar is op zich niets mis mee. De keus is niet groot, maar je hoeft echt niet te "settlen" voor merk schuurpapier. Over een paar weken zullen we eraan moeten geloven, want dan is de Page op (je kent de reclame toch met die klein schattige puppy die er een bende van maakt?), en dan zullen we onze billen moeten vegen met lokaal materiaal. Nogmaals, het is prima spul hoor! Echt niets mis mee (dat stukje dat de bazin komt en eerst boos wordt omdat hij er een puinhoop van heeft gemaakt is ook leuk. Ze is eerst boos, maar hij is te schattig en ze kan niet boos op hem blijven, echt Page!).

Maar goed, dan burgeren we maar nog een beetje in. Gelukkig hebben we nog tandpasta, inlegkruisje en shampoo van thuis, voorlopig...

Misschien moeten we een hondje overwegen, je weet wel zo'n golden retriever.... We noemen hem Page....of zo.

Toch een huisnummer!

Vorige week reed ik met Max naar huis nadat ik hem van school had gehaald.

Vraagtie: Mama, hebben alle huizen in de wereld een naam?

Mama:
Nee Max, de meeste huizen in de wereld hebben geen naam. Ons huis in Rotterdam heeft toch ook geen naam?

Max:
Oh.
Maar ons huis in India heeft toch wel een naam? (Narain Terraces dus)

Mama:
Ja Max, dat klopt, maar daar staat tegenover dat we geen huisnummer hebben. We hebben wel een straatnaam (Union Park Road), maar geen huisnummer (1101 is de aanduiding van ons appartement in het gebouw).

Max:
Oh.

- even niets -
- we kijken samen naar buiten -

Max weer:
Maar mama ons huis in Nederland heeft toch nummer zeven? Hoe weet de postbode nou waar we wonen als ons huis geen nummer heeft? Ik weet het al! Als je geen nummer hebt, maar wel een naam, moet je de letters tellen in de naam en dan heb je vanzelf een huisnummer!

Toen we thuis aankwamen stopten we even voor de deur om de letters op de muur te tellen, en ja hoor mensen, we hebben huisnummer 14!

Een kleine tip voor de post: gebruik toch liever de naam van het huis, anders raken de postbodes hier daarvan in de war. Ze zullen toch blijven zoeken naar Narain Terraces!

Tuesday, 28 August 2007

Laptop kapot

Ik weet dat het een slechte smoes is, maar mijn laptop was kapot. Een software fout of zo. Maarten heeft het ding mee naar zijn werk genomen en drie weken later kreeg ik het terug. We waren even bang de we al onze foto's waren kwijt geraakt, maar een "person" heeft dag en nacht gewerkt om ervoor te zorgen dat die behouden bleven. Jammer dat ik het zolang kwijt was, maar ik was blij dat ik mijn bestanden nog had. Ik heb ervan geleerd. Ik maak nu de hele tijd backups van mijn bestanden en ik heb een apart geheugentje gekocht waar alle foto's nu opstaan. Dat was even schrikken dus. In de tussentijd zaten we mooi zonder, maar moesten we af en toe wel op internet. Machteld en ik zijn eerst naar de business center van het Marriott hotel geweest. Een half uur later stonden we op de stoep, bijna 10 euro lichter voor het internetgebruik en een paar kopietjes! Dat vonden we een piezeltje aan de prijs (we kregen wel een flesje water erbij). De chauffeur wist wel een goedkoper etablissement, een internetcafe in Juhu (vlakbij Max zijn school). Geweldig! Een klein gangetje achter een kopieerwinkel (die hier allemaal xerox heten), met een paar computers op een rij. Niet bepaald de laatste modellen, maar ze deden wat ze moesten doen. Het computergebruik kostte hier 50 roepies per uur (in tegenstelling tot 160 rpm per 15 minuten inclusief flesje water in het Marriott). Dat is iets minder dan een euro, iets malser geprijsd dus. Het was prima voor een noodgeval, maar helemaal ideaal bleek het bezoeken van een cybercafe een paar dagen later toch niet. We wilden Machteld alvast via internet inchecken voor haar terugvlucht - ik was natuurlijk allerlei obstakels aan het opwerpen teneinde haar hier te houden - en we zijn door heel Bandra gereden op zoek naar een cyberspot. Toen we er eindelijk een vonden waren allebei de computers - naar het scheen - langdurig bezet. Een ander cafe hebben we niet gevonden. Ten einde raad hebben we Maarten op zijn werk gebeld (en gestoord bij zijn drukke IT-management-bezigheden), hij heeft uiteindelijk Machteld ingechekt!

Saturday, 21 July 2007

We zijn er weer!

Lieve vrienden en familie,

jullie zijn te lang verwaarloosd. Ik wilde heel graag elke dag een verhaaltje schrijven om de thuisfronten (zoals jullie weten heb ik er twee) op de hoogte te houden. Het is me niet gelukt. Ook hierbij zat mijn perfectionisme me in de weg (working on that part). Er is een troost: ik bewaar al mijn dagelijkse aantekeningen, die zou ik in de toekomst nog kunnen uitwerken. Maar dat is nu voor de meeste van jullie geen nieuws meer. Ik kan niet beloven dagelijks de blog bij te werken, maar ik zal dat zeker wekelijks doen. Ik zorg ook voor een regelmatige verversing van de foto's.

Terwijl ik dit schrijf zijn we net terug uit Nederland en Curacao, waar we de afgelopen anderhalve maand zijn geweest (Maarten aanzienlijk korter, aangezien hij de working one is, sorry) Ik heb lang niet iedereen gezien en gesproken die ik had willen zien (en spreken). Please do not be offended. Ik heb veel meer mensen in mijn hart dan ik in die korte tijd heb opgezocht.

Een korte samenvatting van de afgelopen maanden:
We zijn begin maart verhuist naar dit appartement dat groot en mooi is. We hebben zat ruimte voor logees, dus zij die nog twijfelden, schroom niet. We hebben gebofd. We wonen ook in een leuke buurt. Met Max gaat het goed, na een lange periode van tekeningen van hem en Amon, heeft hij ook tekeningen gemaakt waar hij namen van kindjes uit zijn klas op schreef. Hij vertelde erbij dat dit de kinderen zijn die hij voor zijn verjaardag wil gaan uitnodigen. De 31ste juli begint school weer, na twee maanden schoolvakantie. We zijn allemaal zeer benieuwd hoe het dan zal gaan in KG 2 (kindergarten 2).

Het was heerlijk om hem in de vakantie met Amon te zien spelen, alsof hij nooit was weg geweest! Toen zag ik pas weer waarom ze zulke goede maatjes zijn. Hij heeft ook al zijn andere vriendjes weer gezien en hij was vooral blij om Casper weer te zien. Ik hoop dat hij dit kan behouden!

Met Maurits gaat het erg goed, hij mist alleen wat speelmaatjes, en heeft niet echt een dagbesteding. Hij hangt maar de hele dag in huis bij mij of bij onze hulp, Assynta. Ik heb hem voor na de vakantie ingeschreven voor een speelschool, elke dag van 9 tot 11, maar ik heb er nu al spijt van. Ik wil hem helemaal niet kwijt! Na de vakantie heeft Max wat langere schooldagen dan kan ik lekker langer met Maupie op stap.

Met Maarten gaat het goed. Hij heeft wel een periode gehad, waarin hij zich afvroeg waar we aan zijn begonnen, maar die lijkt achter de rug. Zijn werk is leuk en geeft veel energie, hoewel het wel moeilijke kanten heeft. Hij heeft een paar leuke collega's waar hij het goed mee kan vinden en dat is belangrijk.

Met mij gaat nu goed, maar zo is het niet altijd geweest. Ik heb ontzettende moeite met mijn huisvrouwen bestaan en hoewel ik zelf de meest grapjes daarover maak, vind ik het niet makkelijk. Ik overweeg een hoop: studie, vrijwilligerswerk, freubelbezigheden en andere activiteiten. Zodra alles hier wat rustiger is, zal daar wel wat uitkomen, daar ben ik van overtuigd. In het voorjaar overleden vlak na elkaar twee ooms van mij. Een broer van mijn moeder (Ompi Hender voor Henry) en een broer van vader (Oom Henk). Vooral het overlijden van oom Henk is hard aangekomen. Ik kan het nog steed niet geloven. Ik voelde me zo ver weg van iedereen die mij dierbaar is, dat het pijn deed. Ik miste ook heel erg mijn eigen leven, mijn eigen werk, met mijn eigen collega's, mijn eigen vrienden (ik heb helemaal geen nieuwe vrienden nodig, ik heb vrienden), mijn eigen buren en mijn eigen vage kennissen. Mijn eigen familie miste ik al, dat gevoel was me bekend. Bovendien had ik juist daarvoor de familie van Maarten ingehuurd, om dat gemis een beetje minder te maken. Nu ben ik nog verder van huis (letterlijk en figuurlijk), naast mijn eigen familie mis ik nu ook Maarten's familie! Ik heb gelukkig genoeg zelfkennis om me te realiseren dat mijn gemoedstoestand niet in direct verband stond met hoe het leven hier, in Bombay, is, maar met wat ik achter me had gelaten. Niet dat er op ons nieuwe leven niets op te merken is, maar jullie begrijpen wat ik bedoel....
Anyway, gezellige lichtpuntjes waren het bezoek van Opa en Oma Kerbert (Dada en dadi in het Hindi) en Peter van Ettinger. Toen merkten we pas dat we meer ingeburgerd waren dan we zelf dachten!

Ik had onzettend tegen de vakantie opgezien omdat ik bang was dat ik niet terug zou willen komen. Dat viel gelukkig reuze mee. Het was gezellig, waar we ook waren. Ik heb ook van iedereen genoten. Het was ook heerlijk om weer lekker op de Wilgelei en op de Peppelweg te zijn. Ik kwam vorige week iemand tegen die van ver riep of ik al inkopen aan het doen ben voor de vakantie. Heerlijk! Had niet eens door dat ik al een half jaar weg ben. Deze move naar India heeft me ook nog iets anders doen realiseren: dat ik meer wortels in Nederland heb geschoten dan ik aan mezelf heb willen toegeven. Dat kan ook niet anders gezien het feit dat ik precies net zolang in Nederland als op Curacao heb gewoond. Maar ik ben jarenlang bezig geweest met het bewaken van mijn wortels op Curacao, dat ik het niet echt door heb gehad dat ik in Nederland ook wortels aan het schieten was. Nederland hoort ook bij mij (en als je denkt dat het al te vol is moet je zeker even hier in Mumbai komen kijken).

Het was dan ook lekker om weer thuis te komen. Machteld is met ons meegekomen. Die mag ik de komende weken Bombay laten zien. Ze is nu nog in shock, maar ik zal haar morgen vragen wat haar indruk tot nu toe is. De jongens waren blij Maarten weer te zien en ik ook natuurlijk. En eindelijk kon ik gisteren heerlijk in mijn eigen bed liggen. Er gaat niets boven je eigen bed. Mijn moeder heeft een tegel hangen met de tekst: "Home is where the heart is". Daar ben ik het niet mee eens: "Home is where your bed is" komt meer in de buurt!

Wednesday, 23 May 2007

Dag 35 (21 februari): Bankrekening openen.

Op deze dag ben ik begonnen met het openen van een bankrekening bij de ABN AMRO. Ik schrijf dit nu drie maanden later en de status is dat er een rekening is, maar dat dit nu een spaarrekening blijkt te zijn (aanvraag was duidelijk anders), we nog niet in de gelegenheid zijn geweest om er geld op te storten omdat de internationale Iban/Bic codes bij de bank in het ongerede zijn geraakt, wij de pasjes pas sinds 3 weken in ons bezit hebben, alleen Maarten een pincode heeft en we nu al rood staan (vandaag brief ontvangen met deze mededeling). Hoe en waarom van rood is mij nog niet duidelijk, daar moet ik morgen maar weer eens voor bellen. Blijf hangen voor het volledige verhaal van de bankrekening. Dat komt een andere dag.

Dag 34 (20 februari): Ons huis gaat door!




Vandaag hoorden wat ons huis definitief doorgaat. Enkele foto’s voor de nieuwsgierigen onder jullie. (uitzicht, woonkamer en Max zijn kamer)

Dag 33 (19 februari): Nog een keer de laundry

Als je zo lang in een hotel moet wonen heb je geen keus, je moet wel af en toe kleren laten wassen. Nou hadden we beter, in retrospective, een goede wasserette kunnen zoeken, waar we veel goedkoper onze kleren hadden kunnen laten wassen. Maar dat is achteraf gepraat. Achteraf weet je altijd alles beter. De wasserij in het hotel was al schandalig duur, maar ze durfden ook nog om met ingang van 16 februari de prijzen met 30 % te verhogen. Het wassen van een eenvoudig t-shirt kost nu 240 roepies (€4,28) , een bloesje kost 280 roepies (€ 5,00), een broek 400 roepies (€ 7,14). Schandalig gewoon. Tijd om in aktie te komen. Ik heb contact gezocht met de front office manager (die kennelijk ook over de was gaat) en met haar een afspraak gemaakt. Na een fair amount van koetjes en kalfjes kwam ik ter zake en beklaagde ik me over de belachelijke prijzen.. Zij begreep het probleem helemaal en zou er werk van maken. Diezelfde middag werd ik gebeld door hoofd Laundry. Dat we zulke goeden gasten waren, dat onze concerns zeker serieus werden genomen. Dat ze ons een korting zullen geven van maar liefs 30 % op de genoemde prijzen. Ik ben niet zo assertief als ik dacht dat ik was, anders had gezegd dat dit percentage gelijk is aan de prijsverhoging dat ze net hebben doorgevoerd. Ik besloot de ontwijkingstechniek toe te passen door zo min mogelijk te laten wassen. Vanaf nu koop ik steeds nieuwe kleren en spaar ik de vuile kleren op totdat we verhuisd zijn. Ook voor de mannen laat ik alleen het hoognodige wassen. In Fabindia koop ik al een leuk bloesje voor 270 roepies. En de jongens hadden toch al wat nieuwe kleren nodig. Dubbel winst dus. Ik doe het niet voor mezelf! Ik hoef niet zonodig elke keer nieuwe kleren te kopen. Ik doe het voor Fortis.

Wednesday, 9 May 2007

Dag 32 (18 februari): Good Earth

Ik vindt het niet makkelijk om hier de dagen door te komen. Tussen de slaapjes van Maurits en Max zijn school in, hang ik maar een beetje rond in het hotel. In het weekend is het niet beter. Dan hangen we met zijn vieren een beetje rond in het hotel. Vaak gaan we op zondag naar beneden om te zwemmen totdat Maupie naar bed moet. Dan gaat een van ons naar boven om bij hem te blijven terwijl hij slaapt. Vandaag besloten we na ons zwem- en slaap pleziertje iets heel anders te doen. We zijn naar het zuiden gereden om rond te snuffellen in een hele mooie interieurwinkel:: Good Earth. Het duurde even voor we het hadden gevonden. De winkel is verstopt in een van de oude “mills’ in het midden van de stad, vlakbij Maarten’s kantoor. Het ziet er prachtig uit. Je kunt er meubels kopen, maar ook allerlei snuisterijen zoals zeepbakjes, kaarsjes, condoomrecyclelaars en andere zinvolle dingetjes. Ik kocht daar twee kaarsen met standaard voor een Brits echtpaar dat ons heeft uitgenodigd om morgen naar hun housewarming party te komen. Het was overigens niet de beste dag om naar het zuiden af te reizen. Toen we naar huis gingen kwamen we genadeloos in de file terecht. De treinen reden niet! Er was een staking aan de gang. Aangezien 80 % van de inwoners van Bombay met trein en bus reist was het één grote chaos op straat. De bussen waren overvol (en geloof me, normaal zijn ze al te vol) en er was vooral ook veel oponthoud doordat een groot deel van de gestrande reizigers te voet hun bestemming probeerde te bereiken. Over straat. Wij schoten ook niet op, maar we zaten tenminste binnen in de airco.

Dag 31 (17 februari): Hypercity

Voor ons is het nog niet zo relevant omdat we nog in het hotel zitten, maar ik heb nu al door dat iedereen zijn boodschappen meestal haalt bij de (kleine) winkeltjes in de buurt van zijn woning. Het beste regel je het als je ervoor zorgt dat ze weten wat je wilt waardoor je met één telefoontje je boodschappen tot in je keuken bezorgd worden. Het fenomeen supermarkt is hier ook relatief nieuw. Tegelijkertijd springen ze – samen met de shopping malls – als paddestoelen uit de grond. Het zijn ware bezienswaardigheden. ’s Avonds en in het weekend flaneert heel upperclass Bombay door de malls. In het noorden van de stad is er een relatief nieuwe grote hypermarkt genaamd: “hypercity”. Het is twee verdiepingen boodschappenplezier. Op de begane grond food, non-food en snuisterijen. Op de eerste verdieping speelgoed, kleding, electronica, meubels en sportartikelen. De supermarkt beneden is vrij uitgebreid. De groenteafdeling is enorm en ziet er prachtig uit. Ze hebben zelfs een aparte ruimte waarin vlees en vis wordt verkocht. Kaasjes en Indiase lekkernijtjes in overvloed. Kortom, je komt hier redelijk aan je trekken en bepaalde speciale dingetjes die je in de toko’s niet krijgt hebben ze vaak wel. Alleen geen bechamelsaus. Ik kan nergens bechamelsaus vinden. Ik kan het wel zelf maken, daar heb ik – geloof ik - een recept voor liggen. Maar daar heb ik geen zin in, ik wil gewoon zo’n zakje. Van Gran Italia. Je weet wel, twee witte zakjes in een geel kartonnen pakje. Zelfs Santé, een deli in Bandra dat speciaal voor de expat incrowd hun comfortfood van overal vandaan importeert, heeft geen bechamelsaus! Vandaag moest Maarten (hoewel zaterdag) werken en besloot ik de mannen mee te nemen naar hypercity. Ik maakte de fout eerst boven te kijken waar ze al snel helemaal hyper werden van het speelgoed aanbod. Van boodschappen kwam daarna niet veel meer terecht, maar de jongens waren blij met de zelf uitgekozen auto’s en ik met mijn skype koptelefoon (waar jullie ook veel plezier van zullen hebben!).

Tuesday, 8 May 2007

Dag 30 (16 februari): Bakboteralley

Wat ik vaak doe is in de bakkerij van het hotel brood kopen. Als we geen zin hebben om in het restaurant te eten of om roomservice te laten komen, smeren we gewoon boterhammen met pindakaas en jam. We hebben zelfs een kleine voorraad vruchtenhagel en vlokken waar we erg zuinig op zijn. Af en toe snakken we (nu al) naar een stukje oude kaas, maar dat zit er nog even niet in. Het (hotel)brood is lekker maar nogal compact, na twee dagen is het niet meer zo smakelijk. Meestal moet ik dan een half brood weggooien (zonde). Ik ben al een paar dagen op zoek naar lekker brood. Op de voordehandliggende plekken verkopen ze voornamelijk kleffe broden die veel te dun gesneden zijn. Een snee is maximaal de helft van wat wij een normale snee zouden noemen. Ik heb misschien niet goed gezocht (of ik ga naar de verkeerde voordehandliggende plekken). Anyway - ik dwaal af - vandaag bezocht ik de Shopper’s stop in de wijk Juhu (ja, ik heb een klantenkaart) en ik ontdekte dat ze een coffeeshop hebben, genaamd BRIO waar ze heerlijke broden verkopen. Ze hebben ook lekkere broodjes en niet te slechte koffie. De broden hebben de juiste consistentie, de sneedikte is perfect en ze zijn dagvers. Om de hoek bij Shopper’s stop is er een hele grote electronica en witgoed zaak: Croma. Daar hebben ze ook een kleine speelgoedafdeling. De grootste attractie is een hele grote rode ferrari (heb ik dat goed gespeld?),dat werkt met een afstandbediening. Af en toe als ik te vroeg ben om Max van school te halen (of als ik geen zin heb om in het hotel rond te hangen) ga ik even een uurtje naar de bakboteralley. Maurits speelt dan met de Ferrari en wordt daarbij geassisteerd door de helft van het winkelpersoneel. Daarna kopen we brood en drinken we koffie in BRIO. Zo komen we de dagen toch nog door.

Thursday, 3 May 2007

 
Posted by Picasa

Max rent graag

 
Posted by Picasa

Dag 29 (15 februari): Tekening voor Amon

 

Ik moet er niet steeds over beginnen, maar ik heb er nog steeds moeite mee dat Max zijn vriendjes zo ontzettend mist. Het schuldgevoel daarover verdwijnt niet vanzelf. Iedereen zegt wel dat ze klein zijn en ze zo weer nieuwe vriendjes maken. Maar ondertussen maak ik een klein menneke mee dat zijn vriendje Amon ontzettend mist. Vandaag heeft hij op school weer een tekening van voetballende Max en Amon gemaakt. Toen ik zie dat ik het zo mooi vond, legde Max uit dat deze tekening voor Amon was. We moeten het opsturen. Hij had het gemaakt “omdat ik zo verdrietig ben omdat ik ben verhuisd”. Slik.
Posted by Picasa