Wednesday, 21 February 2007
Mumbai dag 12 (29 januari): the Foreign registration office, part one, level one -
We hadden de verhalen al gehoord, maar in onze naïviteit dachten we: “hoe erg kan het nou zijn? Het kan toch niet veel erger zijn dan de Indiase ambassade in Den Haag?” We waren niet goed voorbereid. Van de buitenlander die zich in Mumbai wil vestigen wordt verwacht dat hij zich binnen twee weken registreert bij de – je raadt het al – the foreign registration office (FRO). Kinderen jonger dan 16 jaar hoeven zich niet te registreren.
De eerste horde is het vinden van de FRO. Van een college van Maarten (die daar al in geslaagd was) hadden we het adres gekregen en een plattegrond waarop hij met een kruisje de locatie van het kantoor had aangegeven. Ook gaf hij ons het adres van de website waarop we precies konden nagaan welke documenten we bij ons moesten hebben. We waren voorbereid met paspoorten, en kopieën daarvan, Visa, en kopieën daarvan, brieven van de Fortis (ja, hij werkt voor ons), en kopieën daarvan en nog meer brieven van Fortis (ja, hij woont in het Marriott hotel) en kopieën daarvan. We moesten ook 5 pasfoto’s elk overleggen, maar die zouden we wel later maken. We hadden namelijk al gehoord dat de procedure vereist dat je ter plaatse een formulier invult, daar zelf 5 kopieën van maakt (kon niet daar, moet je voor naar een Xerox-wala een paar straten verderop), en vervolgens terugkomt om de procedure verder af te maken. Als we toch moeten kopiëren, dachten we, kunnen we gelijk foto’s maken. In die buurt was het zo geregeld (bij een foto-wala).
Nogmaals. Op de foto’s na dachten we goed voorbereid te zijn.
Dus. Na veel zoeken en een paar keer vragen vonden we het kantoor. We meldden ons bij de receptie van het gebouw waar we onze namen in een boek moesten schrijven om aan te geven dat we het gebouw wilden bezoeken. We werden door een wat norsige dame naar de derde verdieping gestuurd. Daar was er weer een receptie. Ook bij deze receptie meldden we ons en we schreven onze namen in een boek (om aan te geven dat we graag deze afdeling bezochten?). De kunst is om bij de receptie te blijven staan want de dame links controleert je paperassen op volledigheid en dan mag je door de bruine deur naar de volgende level. Deze dame ontdekte al snel dat we van de brieven van Fortis (ja, hij werkt voor ons) onvoldoende kopieën hadden. Of we die toch eerst even wilden gaan maken. Zonder deze kopieën mochten we niet door naar de volgende level. Wij baalden verschrikkelijk omdat we dachten dat we straks nog een keer weg moesten om het aanvraagformulier te kopiëren. This is India, dus er zat niets anders op…..
Drie kwartier later meldden we ons weer bij de dame links (gewapend met kopieen en pasfoto’s) en we mochten vrijwel direct doorlopen naar de volgende wachtkamer. We kwamen er al snel achter dat mensen hier al uren zaten. Sommigen hadden hele maaltijden bij zich.
Het duurde even voordat we doorhadden hoe dit deel de procedure verder gaat. Ze delen namelijk geen foldertjes uit in verschillende talen om de klant te informeren. Bovendien is niet iedereen bevoegd om jou te informeren. Links in de hoek stonden drie computers op een rij. Het is de bedoeling dat je op de computer een aanvraagformulier invult. Daar ben je even mee bezig omdat ze letterlijk alles van je willen weten. Het is opletten geblazen omdat iedereen staat te dringen om een beurt op de computers. Echt relaxte privacy heb je niet. Als je klaar bent maak je een print van je persoonlijke gegevens. Als je dat hebt gedaan moet je naar de caissière – die ernaast zit - om een file (een grote kartonnen map) en een boekje (een soort klein paspoortje) te kopen voor 40 roepees (71 eurocent). Dan ga je in de wachtkamer op je beurt zitten wachten. Ondertussen heb je alle tijd om je uitdraai – en alle andere documenten - in je persoonlijke file te bewaren en om in je kleine paspoortje alle gegevens, die je al eerder in de computer hebt ingevuld, in je kleine boekje te schrijven.
Al die tijd hadden we Maurits bij ons. Max was op school en moest om 14.30 worden opgehaald en de tijd begon nu echt wel te dringen. Ik kon natuurlijk wel weggaan, maar dan zou ik voor mezelf weer terug moeten komen (en opnieuw moeten beginnen) omdat je je persoonlijk hoort te registreren.
Tegen alle regels in ging ik toch terug naar de receptie. Daar legde ik mijn situatie voor aan de mevrouw “links”. Ze hoorde me serieus aan en gaf me – terwijl ze the Maup een brede glimlach schonk – toestemming om vast te gaan. De enige voorwaarde was dat ik mijn eerst even zou afmelden bij een dame in de laatste kamer. Ik heb haar niet de kans gegeven zich te bedenken. Ik meldde me netjes af en liet Maarten achter met een flinke stapel papieren en een zich gestaag ontwikkelende hoofdpijn.
De eerste horde is het vinden van de FRO. Van een college van Maarten (die daar al in geslaagd was) hadden we het adres gekregen en een plattegrond waarop hij met een kruisje de locatie van het kantoor had aangegeven. Ook gaf hij ons het adres van de website waarop we precies konden nagaan welke documenten we bij ons moesten hebben. We waren voorbereid met paspoorten, en kopieën daarvan, Visa, en kopieën daarvan, brieven van de Fortis (ja, hij werkt voor ons), en kopieën daarvan en nog meer brieven van Fortis (ja, hij woont in het Marriott hotel) en kopieën daarvan. We moesten ook 5 pasfoto’s elk overleggen, maar die zouden we wel later maken. We hadden namelijk al gehoord dat de procedure vereist dat je ter plaatse een formulier invult, daar zelf 5 kopieën van maakt (kon niet daar, moet je voor naar een Xerox-wala een paar straten verderop), en vervolgens terugkomt om de procedure verder af te maken. Als we toch moeten kopiëren, dachten we, kunnen we gelijk foto’s maken. In die buurt was het zo geregeld (bij een foto-wala).
Nogmaals. Op de foto’s na dachten we goed voorbereid te zijn.
Dus. Na veel zoeken en een paar keer vragen vonden we het kantoor. We meldden ons bij de receptie van het gebouw waar we onze namen in een boek moesten schrijven om aan te geven dat we het gebouw wilden bezoeken. We werden door een wat norsige dame naar de derde verdieping gestuurd. Daar was er weer een receptie. Ook bij deze receptie meldden we ons en we schreven onze namen in een boek (om aan te geven dat we graag deze afdeling bezochten?). De kunst is om bij de receptie te blijven staan want de dame links controleert je paperassen op volledigheid en dan mag je door de bruine deur naar de volgende level. Deze dame ontdekte al snel dat we van de brieven van Fortis (ja, hij werkt voor ons) onvoldoende kopieën hadden. Of we die toch eerst even wilden gaan maken. Zonder deze kopieën mochten we niet door naar de volgende level. Wij baalden verschrikkelijk omdat we dachten dat we straks nog een keer weg moesten om het aanvraagformulier te kopiëren. This is India, dus er zat niets anders op…..
Drie kwartier later meldden we ons weer bij de dame links (gewapend met kopieen en pasfoto’s) en we mochten vrijwel direct doorlopen naar de volgende wachtkamer. We kwamen er al snel achter dat mensen hier al uren zaten. Sommigen hadden hele maaltijden bij zich.
Het duurde even voordat we doorhadden hoe dit deel de procedure verder gaat. Ze delen namelijk geen foldertjes uit in verschillende talen om de klant te informeren. Bovendien is niet iedereen bevoegd om jou te informeren. Links in de hoek stonden drie computers op een rij. Het is de bedoeling dat je op de computer een aanvraagformulier invult. Daar ben je even mee bezig omdat ze letterlijk alles van je willen weten. Het is opletten geblazen omdat iedereen staat te dringen om een beurt op de computers. Echt relaxte privacy heb je niet. Als je klaar bent maak je een print van je persoonlijke gegevens. Als je dat hebt gedaan moet je naar de caissière – die ernaast zit - om een file (een grote kartonnen map) en een boekje (een soort klein paspoortje) te kopen voor 40 roepees (71 eurocent). Dan ga je in de wachtkamer op je beurt zitten wachten. Ondertussen heb je alle tijd om je uitdraai – en alle andere documenten - in je persoonlijke file te bewaren en om in je kleine paspoortje alle gegevens, die je al eerder in de computer hebt ingevuld, in je kleine boekje te schrijven.
Al die tijd hadden we Maurits bij ons. Max was op school en moest om 14.30 worden opgehaald en de tijd begon nu echt wel te dringen. Ik kon natuurlijk wel weggaan, maar dan zou ik voor mezelf weer terug moeten komen (en opnieuw moeten beginnen) omdat je je persoonlijk hoort te registreren.
Tegen alle regels in ging ik toch terug naar de receptie. Daar legde ik mijn situatie voor aan de mevrouw “links”. Ze hoorde me serieus aan en gaf me – terwijl ze the Maup een brede glimlach schonk – toestemming om vast te gaan. De enige voorwaarde was dat ik mijn eerst even zou afmelden bij een dame in de laatste kamer. Ik heb haar niet de kans gegeven zich te bedenken. Ik meldde me netjes af en liet Maarten achter met een flinke stapel papieren en een zich gestaag ontwikkelende hoofdpijn.
Monday, 19 February 2007
De fruithandelaren

Afgelopen zaterdag ben ik even de straat op gegaan met mijn camera, om de lezers een indruk te geven van de sfeer van de wijk. Het is een wijk waar veel kantoren zitten en daarom ook veel handelaren en (zeer) kleine middenstand. Ik heb een collega (Nishit) meegenomen, omdat ik me nog wat ongemakkelijk voelde, maar niemand scheen er echt mee te zitten als ik ze fotografeerde. De man van de belwinkel, riep zelfs zijn dochter naar buiten, om even leuk met de hele familie op de foto te kunnen. De man achter de naaimachine begon spontaan zegeningen over mij uit te spreken, zo bijzonder vond hij het dat ik hem op de foto wilde nemen. Het waren 20 leuke minuten op straat. Ik ga het nog een keer doen, er is heel veel te zien en ik ben nog niet helemaal tevreden over de foto's. Jullie zien natuurlijk alleen de leukste.
Het dorp
Deze mensen wonen buiten de muur van het complex waar ik werk. De ingang van het complex zie je net niet op deze foto, maar dit is het beeld dat ik zie, elke ochtend als ik met mijn auto met chauffeur het terrein op rijd. Het contrast is groot. In mijn kalfsleren tas zit mijn blackberrie en de mobiele telefoon. Ik draag een mooi Italiaanse pak en van de waarde van mijn schoenen alleen kan de hele straat een hele maand ruim leven. Dat is waar ik ' s ochtends aan denk bij het zien van dit beeld.Mijn nieuwe Belgische collega Filip raadde mij afgelopen week aan, toen ik hem vertelde dat ik hier foto's wilde gaan nemen, om dat snel te doen. Nu zie je dingen die je misschien over een jaar niet meer ziet, zei hij. Ik begrijp wat hij bedoelt, maar hoe kan je dit niet meer zien?
Hier wonen honderden mensen. Het is niet heel fraai om te zien, het stinkt er, want toiletten zijn er niet en je weet van schaamte niet waar je moet kijken als je er langs loopt. Overigens laten deze mensen je gewoon met rust als je langsloopt, dus mijn ongemakkelijke gevoel komt door mezelf. Mijn andere collega Mike noemt het niet zonder ironie " het dorp".
Er wordt hier gewoond. Er wordt gekookt, kinderen spelen en maken ruzie en rennen half aangekleed tussen het voorbijrazend verkeer door, ouderen slapen op zelfgemaakte bedden op de stoep, men wast zich op straat. Laatst was hier zelfs een trouwerij gaande en iedereen keek zo blij. Het hoort bij het straatbeeld, want dit zie je in alle wijken van de stad. Miljoenen mensen leven zo.
De dochter van de belwinkel
Deze foto is leuk. Dit is een belwinkel, zoals we die in de grote steden in Nederland ook zien. Het grappige is dat de telefoons hier buiten staan, dus overal door de stad zie je mensen op straat bellen. Deze man riep zijn dochter naar buiten, toen hij mij zag staan met mijn camera. De hele familie is er echt even voor gaan zitten. De dochter kwam naar buiten, overzag binnen een seconde de situatie, zag in een oogwenk kans om een spontane pose in te nemen.
Het ateliertje
De kappers
De kapper
Het chai cafe
Tuesday, 13 February 2007
Mumbai dag 11: Breach Candy Club

Voor de frisse buitenlucht schijn je hier lid te moeten worden van een club. Ik vertelde al eerder over de Marriott club, zo zijn er verschillende clubs, verspreid over de stad. In het zuiden van de stad is er de Breach Candy club dat over een - voor Bombayse begrippen belachelijk - groot terrein midden in de stad beschikt. Je kan er niet zomaar lid van worden, je moet worden gesponserd door een ander lid. Vervolgens moeten er nog vier of vijf andere leden meetekenen dat je inderdaad wel erg leuk bent. Daarna volgt een gesprek met het bestuur en als je nog steeds niet door de mand valt, mag je –tegen betaling van een redelijke vergoeding - lid worden. Het is er leuk. Van origine een Europese club, maar inmiddels mogen ook gewone mensen lid worden. Vandaag zijn we door Pauline uitgenodigd, een Nederlandse dame die we enkele maanden geleden via via hebben leren kennen. Zij heeft in december haar vierde kind gebaard (haar derde dochter) en zoals de engelsen zeggen: ”Bombay seems to agree with her”. Ze heeft het hier erg naar haar zin.
De club is ruim opgezet en beschikt over verschillende zwembaden, waaronder een kinderbad. Het gaat er allemaal erg gemoedelijk aan toe. Helemaal niet chique, maar houtje-touwtje-gezellig. Doet me een beetje denken aan Rust en Burgh op Curaçao, de vrijetijdsclub voor Shell employees waar we als kinderen vroeger kwamen. Veel ruimte, een zwembad en wat activiteiten. Verder niets. Voor kinderen helemaal geweldig. Max was vandaag dan ook helemaal in zijn sas. Ik denk dat het leuk zou kunnen zijn om hier lid te worden.
De club is ruim opgezet en beschikt over verschillende zwembaden, waaronder een kinderbad. Het gaat er allemaal erg gemoedelijk aan toe. Helemaal niet chique, maar houtje-touwtje-gezellig. Doet me een beetje denken aan Rust en Burgh op Curaçao, de vrijetijdsclub voor Shell employees waar we als kinderen vroeger kwamen. Veel ruimte, een zwembad en wat activiteiten. Verder niets. Voor kinderen helemaal geweldig. Max was vandaag dan ook helemaal in zijn sas. Ik denk dat het leuk zou kunnen zijn om hier lid te worden.
Subscribe to:
Posts (Atom)









